II SA/Wa 2177/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung, Danuta Kania (sprawozdawca), Protokolant starszy specjalista Małgorzata Plichta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2016 r. wniosku J. K. z dnia 16 sierpnia 2016 r. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 2177/15 w sprawie ze skargi J. K. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie przyznania uzupełnienia nagrody rocznej postanawia: - oddalić wniosek o uzupełnienie wyroku- Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi J. K. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie przyznania uzupełnienia nagrody rocznej, wyrokiem z dnia 12 sierpnia 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 2177/15 oddalił przedmiotową skargę. Pismem z dnia 16 sierpnia 2016 r. (17 sierpnia 2016 r. - data stempla pocztowego na kopercie zawierającej ww. pismo) skarżący zgłosił wniosek o sporządzenie uzasadnienia przedmiotowego wyroku. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 12 września 2016 r. W treści ww. pisma z dnia 16 sierpnia 2016 r. skarżący zawarł również wniosek o uzupełnienie ww. wyroku WSA w Warszawie "o postanowienie o odrzuceniu skargi w zakresie uznania okresu zwolnienia lekarskiego [...].03 - [...].04.2013 r. jako okresu, za który przysługuje uzupełnienie nagrody rocznej za rok 2013." W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku skarżący podniósł, iż po ogłoszeniu wyroku w rozpoznawanej sprawie Sąd w ustnych motywach rozstrzygnięcia podzielił stanowisko organu o oddalenie skargi i odmówił odniesienia się do kwestii praw skarżącego do uposażenia w okresie pozostawania skarżącego na zwolnieniu lekarskim, uznając, że nie było to przedmiotem wniosku. Skarżący zarzucił, iż Sąd nie znajdując podstaw do pełnego rozpatrzenia sprawy oddalił skargę zamiast odrzucić przy zaprezentowanej argumentacji istotnie uchybiając prawom rewizyjnym przynależnym skarżącemu. Sąd zwolnił się od rozpoznania sprawy w jej granicach - od oceny, czy organ rzeczywiście wykonał wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 maja 2015 r. sygn. akt 64/15, polegający na uznaniu wszystkich okresów pomiędzy zwolnieniem a przywróceniem do służby, od których zależy wysokość nagrody rocznej, należnej skarżącemu za 2013 r. Takiego rozstrzygnięcia, zdaniem skarżącego, zabrakło w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) dalej: "p.p.s.a.", strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Uzupełnienie wyroku może mieć miejsce jedynie w przypadkach określonych w powyższym przepisie, tj. w sytuacji, gdy sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Taka sytuacja nie zachodzi w niniejszej sprawie. Sąd, oddalając skargę na rozkaz personalny Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie przyznania uzupełnienia nagrody rocznej, orzekł o całości skargi. Sąd nie był obowiązany do zamieszczenia w takim rozstrzygnięciu dodatkowego orzeczenia. W rozpoznawanej sprawie skarżący zasadność wniosku o uzupełnienie wyroku upatruje w tym, że Sąd nie orzekł "o odrzuceniu skargi w zakresie uznania okresu zwolnienia lekarskiego [...].03 - [...].04.2013 r. jako okresu, za który przysługuje uzupełnienie nagrody rocznej za rok 2013". Zaznaczyć jednak należy, że sąd odrzuca skargę w przypadkach wymienionych w art. 58 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z powołanym przepisem sąd odrzuca skargę: 1) jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, 2) wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia, 3) gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, 4) jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona, 5) jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie, 5a) jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego, 6) jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi było niedopuszczalne. Oddalenie skargi następuje zaś, stosownie do art. 151 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi, a więc wówczas, gdy sąd uzna skargę za merytorycznie nieuzasadnioną. Wskazać również należy, że odrzucając skargę sąd nie dokonuje merytorycznej oceny zasadności zarzutów skargi. W przypadku skargi na decyzję, sąd odrzucając skargę nie ocenia więc, czy decyzja ta była prawidłowa, czy też nie. Odrzucenia skargi nie można zatem utożsamiać z oddaleniem skargi. W przypadku, gdy wojewódzki sąd administracyjny uzna, że skarga w całości nie zasługuje na uwzględnienie z przyczyn merytorycznych, wówczas oddala skargę. W takim przypadku sąd nie może (choćby w części) odrzucić skargi. W niniejszej sprawie Sąd uznał, że zaskarżony rozkaz personalny jest zgodny z prawem, zaś zarzuty skargi są merytorycznie nieuzasadnione i oddalił skargę, co znalazło odzwierciedlenie w sentencji wydanego wyroku z dnia 12 sierpnia 2016 r. Na wniosek skarżącego z dnia 16 sierpnia 2016 r. Sąd sporządził pisemne uzasadnienie ww. wyroku. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.