II SA/Wa 2178/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędziowie WSA Piotr Borowiecki (spr.), Iwona Maciejuk, Protokolant sekretarz sądowy Marcin Borkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2017 r. sprawy ze skargi W.L. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do służby w Biurze Ochrony Rządu 1. uchyla zaskarżone orzeczenie; 2. zasądza od Centralnej Komisji Lekarskiej na rzecz skarżącego W.L. kwotę 497 (czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonym orzeczeniem z dnia [...] października 2016 r., nr [...], Centralna Komisja Lekarska (dalej także: "CKL" lub "organ odwoławczy") - działając na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1822 ze zm. - dalej także: "u.k.l.MSW"), po rozpoznaniu odwołania W. L. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") od orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w W. z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...], w sprawie ustalenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej skarżącego funkcjonariusza do służby w Biurze Ochrony Rządu (dalej także: "BOR") - uchyliła sporne orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w W. z dnia [...] lipca 2016 r. i jednocześnie wydała orzeczenie własne o niezdolności skarżącego do służby w BOR-kat. C. Zaskarżone orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej zostało wydane w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] września 2015 r. skarżący W. L. - funkcjonariusz Biura Ochrony Rządu, został skierowany na wykonanie badań do [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w W., celem ustalenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej skarżącego funkcjonariusza do służby w Biurze Ochrony Rządu, jak również ustalenia związku poszczególnych chorób ze szczególnymi warunkami lub właściwościami wspomnianej służby. W dniu [...] grudnia 2015 r. [...] Rejonowa Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w W. (dalej także: "[...]RKL MSW" lub "organ pierwszej instancji") wydała orzeczenie nr [...], w której stwierdziła, że skarżący funkcjonariusz - posiadając "chorobę zwyrodnieniową kręgosłupa z dyskopatią L4-L5 i L5-S1 z okresowym zespołem bólowym korzeniowym lędźwiowo-krzyżowym lewostronnym" oraz "zmiany zwyrodnieniowe stawów kolanowych", a także "nadciśnienie tętnicze" i "starczowzroczność" - jest zdolny do służby w BOR - kat. B z ograniczeniem, zaś jego schorzenia uwidocznione w rozpoznaniu nie pozostają w związku ze szczególnymi właściwościami służby. Od powyższego orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w W. skarżący wniósł odwołanie, w którym zwrócił się z wnioskiem o ponowne przeanalizowanie zgormadzonej dokumentacji i zmianę spornego orzeczenia [...]RKL MSW. W wyniku rozpoznania odwołania Centralna Komisja Lekarska - działając na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych - wydała w dniu [...] maja 2016 r. orzeczenie nr [...], na mocy którego uchyliła sporne orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w W. z dnia [...] grudnia 2015 r. i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu orzeczenia CKL, wskazując na błędy formalno-prawne i merytoryczne organu pierwszej instancji, nakazała [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w W. ponownie ocenić jego zdolność do służby w BOR. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, po zapoznaniu się z całością dokumentacji medycznej i orzeczniczej, w tym dodatkowo załączonej przez skarżącego w dniu [...] lipca 2016 r., a także po przeprowadzeniu dodatkowych konsultacji neurologicznej i okulistycznej, wykonanych na zlecenie CKL, [...] Rejonowa Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w W. wydała w dniu [...] lipca 2016 r. orzeczenie nr [...], w sprawie ustalenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej skarżącego funkcjonariusza do służby w Biurze Ochrony Rządu. W wyniku dokonanych ustaleń [...] Rejonowa Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w W. – powołując się na przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biura Ochrony Rządu (Dz. U. z 2014r., poz. 1898) - stwierdziła u skarżącego rozpoznanie następujących schorzeń: "1. Dyskopatia L4-L5-S1 z przepukliną jadra miażdżystego L5-S1, więzadła podłużnego szyjnego, z konfliktem korzeniowym lewostronnym na poziomie L5-S1. - §55p1r5B 2. Przebyty uraz przeciążeniowy kręgosłupa L-S w 2001 r. bez uszkodzenia struktur anatomicznych w badaniach obrazowych, z przemijającym zespołem bólowym kręgosłupa - §73p2r5B 3. Nadciśnienie tętnicze I okresu - §47p1r5B 4. Nadwzroczność obu oczu. Starczowzroczność -§56p1r5A 5. Zmiany zwyrodnieniowe stawów kolanowych. §7p2r5A". Mając powyższe na względzie, [...] Rejonowa Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w W. ustaliła kategorię zdolności do służby lub do pracy na kat. - B i uznała jednocześnie, iż skarżący jest "Zdolny do służby w BOR z ograniczeniem. Trwale niezdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku". W orzeczeniu [...]RKL MSW stwierdziła ponadto, że nie występuje związek stwierdzonych schorzeń albo ułomności ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, a także uznała, że zachodzą przeciwwskazania do służby "wymagającej nadmiernych przeciążeń dynamicznych i statycznych układu ruchu (dźwiganie ciężarów), jak również długotrwałe przebywanie w przymusowej pozycji ciała". W uzasadnieniu [...] Rejonowa Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w W. stwierdziła, że schorzenia uwidocznione w punkcie 1 i 3 rozpoznania, zmiany dyskopatyczne kręgosłupa i nadciśnienie tętnicze w aktualnym stanie klinicznym ograniczają zdolność do służby w BOR na podstawie §55p1r5B oraz §47p1r5B rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biura Ochrony Rządu (Dział XII - Choroby układu kostno-stawowego i Dział X - Choroby układu krążenia). Organ pierwszej instancji uznał, że w podanej klasyfikacji kategoria "B" oznacza "zdolny do służby z ograniczeniem". Jednocześnie, [...]RKL MSW stwierdziła, że orzeka trwałą niezdolność badanego do służby na zajmowanym stanowisku - starszy funkcjonariusz BOR, albowiem trwała niezdolność do wspomnianej służby wynika obligatoryjnie z przepisu art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, ponieważ zgodnie z podaną klasyfikacją litera "B" oznacza, że stwierdzone choroby lub ułomności zmniejszają sprawność fizyczną lub psychiczną funkcjonariusza i uniemożliwiają mu pełnienie służby na innym stanowisku. Ponadto, [...]RKL MSW stwierdziła, że zarówno zmiany strukturalne kręgosłupa (dyskopatia) związane z wiekiem i naturalnym zużyciem tkanek, jak i nadciśnienie tętnicze, mają charakter utrwalony i nie rokują trwałego wyleczenia, czy też odzyskania pełnej zdolności do służby w BOR, tj. kategorii "A". Organ pierwszej instancji podniósł również, iż pozostałe schorzenia uwidocznione w punktach 2, 4 i 5 rozpoznania nie stanowią przeszkody do pełnienia służby, a zatem wadę wzroku i przebyty w przeszłości uraz przeciążeniowy kręgosłupa, bez uszkodzenia struktur anatomicznych z przemijającym zespołem bólowym oraz zmiany zwyrodnieniowe stawów kolanowych zaliczono do kategorii "A" - "zdolny do służby", ponieważ - zdaniem komisji - nie wpływają one w sposób istotny na ogólna sprawność organizmu. W piśmie z dnia [...] września 2016 r. skarżący odwołał się od powyższego orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w W. z dnia [...] lipca 2016 r., wnosząc o jej uchylenie. Skarżący zarzucił m.in., iż [...]RKL MSW nie zastosowała się do wytycznych CKL zawartych w orzeczeniu nr [...] z dnia [...] maja 2016 r., albowiem po pierwsze nie zmieniła składu orzekającego, a ponadto ponownie nie uwzględniła szeregu okoliczności formalno-prawnych i merytorycznych opisanych w powyższym orzeczeniu CKL. W konsekwencji, zdaniem skarżącego, [...]RKL MSW nie dokonała ponownie prawidłowej oceny zgromadzonego materiału. Skarżący uznał m.in., iż [...] Rejonowa Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych pominęła istotny dla rozstrzygnięcia sprawy fakt urazu fizycznego podczas "wykonywania czynności w interesie służby" i jego następstwa dla skarżącego. W wyniku rozpoznania odwołania strony skarżącej Centralna Komisja Lekarska - działając na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych - wydała w dniu [...] października 2016 r. orzeczenie nr [...], na mocy którego - opierając się na dokumentacji orzeczniczej zgromadzonej przez [...]RKL MSW w W. - uchyliła sporne orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w W. z dnia [...] lipca 2016 r. i jednocześnie wydała orzeczenie własne o niezdolności skarżącego do służby w BOR-kat. C. W wydanym orzeczeniu CKL, powołując się zarówno na przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, jak i na rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Biurze Ochrony Rządu - wskazała w Części A orzeczenia, w punkcie 11 Rozpoznanie: "1. Pourazowy (wypadek w służbie w 2001 r.), lewostronny zespół korzeniowy z osłabieniem zgięcia podeszwowego stopy lewej, zanikiem mięśni podudzia tej kończyny u osoby z wielopoziomową dyskopatią L-S i towarzyszącym jej uciskiem na lewy korzeń L5-S1 i prawy L4-L5 - §73p2r5C 2. Nadciśnienie tętnicze dobrze kontrolowane I okresu - §47p1r5B 3. Nadwzroczność obu oczu - §7p2r5A 4. Zmiany zwyrodnieniowe stawów kolanowych - §56p1r5A". Ponadto, w pkt. 12 wydanego orzeczenia CKL, określając kategorię zdolności skarżącego do służby lub do pracy, wskazała: "Niezdolny do służby w BOR - kat. C". Z kolei, w pkt. 13 i 14 Części A wydanego orzeczenia CKL, ustalając związek schorzenia albo ułomności (niezdolności do służby, inwalidztwa) ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, wskazała, że "schorzenie wymienione w pkt. 1 rozpoznania pozostaje w związku ze służbą, w związku z wypadkiem w służbie w dniu [...] września 2001 r." W Części C wydanego orzeczenia (dotyczącej inwalidztwa) CKL, powołując się na powyższe rozpoznania - wskazała, że badany może wykonywać pracę (jest zdolny do pracy), zaś określając przeciwskazania dotyczące zatrudnienia - podniosła, iż przeciwskazaniem dla skarżącego jest "praca wymagająca nadmiernych obciążeń statycznych i dynamicznych narządu ruchu oraz przebywanie w przymusowej pozycji ciała". Z Części C wydanego orzeczenia wynika ponadto, że badany, jako zdolny do pracy - "nie wymaga opieki innej osoby". Jednocześnie, Centralna Komisja Lekarska, zaliczając skarżącego do trzeciej grupy inwalidzkiej, wskazała, iż stwierdzone inwalidztwo "pozostaje w związku ze służbą", a także, że "powstało wskutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby". Centralna Komisja Lekarska ustaliła ponadto, że inwalidztwo istnieje od [...] maja 2016 r. CKL uznała, że stwierdzone inwalidztwo jest czasowe, zaś termin kolejnego badania kontrolnego wyznaczyła na maj 2019 r., podnosząc jednocześnie, iż przed jego wykonaniem należy przejść konsultację neurologiczną, neurochirurgiczną i kardiologiczną. W Części F wydanego orzeczenia, zawierającym szczegółowe uzasadnienie, Centralna Komisja Lekarska podniosła, że jak wynika ze zgromadzonej dokumentacji, badany funkcjonariusz doznał wypadku w służbie w dniu [...] września 2001 r. i orzeczeniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. otrzymał 10% trwałego uszczerbku na zdrowiu w związku z wypadkiem w służbie. CKL wskazała, że w orzeczeniach rozpoznany jest pourazowy zespół bólowy kręgosłupa odcinka L-S. W ocenie CKL, daje to podstawę do uznania przebytego urazu kręgosłupa odcinka L-S, jako przyczynę rozpoznanych aktualnie dolegliwości, które zgodnie z § 73p2 wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biura Ochrony Rządu, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biura Ochrony Rządu, gdzie w rubryce 5 istnieje kategoria C - niezdolny do służby w Biurze Ochrony Rządu. Centralna Komisja Lekarska podniosła, że schorzenie w punkcie 1 rozpoznania jest zatem następstwem wypadku w służbie, które aktualnie czyni skarżącego niezdolnym do służby w Biurze Ochrony Rządu. CKL wyjaśniła, że kwalifikację do kategorii C dokonała na podstawie zgromadzonej dokumentacji orzeczniczej, w tym ambulatoryjnej, a także na podstawie badania własnego z dnia [...] kwietnia 2016 r. oraz w oparciu o opinię specjalisty neurologa (konsultacja z dnia [...] kwietnia 2016 r.). Ponadto, CKL stwierdziła, że rozpoznane nadciśnienie tętnicze jest dobrze kontrolowane i nie wymaga aktualnie korekty farmakologicznej i zgodnie z §47p1 cyt. wyżej wykazu, zauważyć należy, że w rubryce 5 widnieje kategoria B - ograniczona zdolność do służby. Z kolei, jeśli chodzi o stwierdzoną nadwzroczność obu oczu, CKL uznała, że zgodnie z §7p2 cyt. wyżej wykazu, nie stanowi ona istotnych przeciwskazań do dalszej służby przy uwarunkowaniach opisanych w badaniu profilaktycznym. Ponadto, CKL stwierdziła, że schorzenie wymienione w punkcie 4 rozpoznania należy zakwalifikować według §56p1r5 cyt. wyżej wykazu do kategorii A. Reasumując, Centralna Komisja Lekarska uznała, że skarżący jest niezdolny do służby w BOR, zaś podstawą niezdolności jest pourazowy zespół bólowy korzeniowy z objawami korzeniowymi, powstały w związku z wypadkiem w służbie. Jednocześnie, CKL wskazała, że skarżący jest zdolny do pracy, co uzasadnia orzeczenie trzeciej grupy inwalidzkiej. CKL uznała, że stwierdzone inwalidztwo jest czasowe, zaś termin badania kontrolnego należy wyznaczyć na maj 2019 r. W piśmie z dnia [...] listopada 2016 r. skarżący, reprezentowany przez adwokata - działając za pośrednictwem Centralnej Komisji Lekarskiej, jako organu odwoławczego - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] października 2016 r., zaskarżając je w części dotyczącej orzeczenia o niezdolności skarżącego do służby w Biurze Ochrony Rządu (vide: w części A pkt 12 zaskarżonego orzeczenia CKL). Wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia Centralnej Komisji Lekarskiej w części dotyczącej orzeczenia o niezdolności skarżącego do służby w BOR, a także o zasądzenie od organu odwoławczego na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postepowania sądowego - strona skarżąca zarzuciła Centralnej Komisji Lekarskiej: 1) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w tym: art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 4 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych - przez zaniechanie wyjaśnienia istoty sprawy - orzeczenia o niezdolności do służby w BOR - kat. C., a także nie wyjaśnienia w uzasadnieniu orzeczenia podstaw faktycznych i prawnych rozstrzygnięcia; 2) naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 47 ust. 2 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych - z powodu wydania przez CKL, jako organ odwoławczy, nowego orzeczenia na niekorzyść skarżącego (CKL określiła swoją decyzję, jako "orzeczenie własne"); 3) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: § 73 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biura Ochrony Rządu - przez wadliwą wykładnię tego przepisu z powodu uznania, że rozpoznanie u skarżącego choroby (ułomności) kwalifikuje go, jako osobę niezdolną do służby w BOR, podczas gdy wspomniany przepis (§ 73 pkt 3) przewiduje w rubryce 5 (grupa II) możliwość kwalifikowania badanego nie tylko - jak to błędnie przyjęła Centralna Komisja Lekarska - do kategorii C, lecz także do kategorii B (zdolny do służby z ograniczeniami). W uzasadnieniu skargi strona skarżąca zarzuciła przede wszystkim, iż Centralna Komisja Lekarska, wydając zaskarżone orzeczenie z dnia [...] października 2016 r., dopuściła się licznych uchybień, które sprawiają, że jest ono sprzeczne z wyżej wymienionymi przepisami prawa i co w konsekwencji nie pozwala na kontrolę prawidłowości podjęcia spornego orzeczenia. Skarżący zarzucił, iż uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia CKL jest zbyt lakoniczne, by uznać, że trafnie Centralna Komisja Lekarska zakwalifikowała skarżącego do kat. C (niezdolny do służby w BOR), przywołując za podstawę rozstrzygnięcia § 73 pkt 2 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. Skarżący stanowczo podkreślił, że cytowany przepis w rubryce 5 przewiduje dla stwierdzonej choroby (ułomności) dwie kategorie: B (zdolny do służby w BOR z ograniczeniami) i kat. C. Tymczasem, jak zauważył skarżący, Centralna Komisja Lekarska zakwalifikowała skarżącego do kat. C, nie wyjaśniając, dlaczego - mimo alternatywności zapisu wspomnianego rozporządzenia - odmówiła zakwalifikowania skarżącego do korzystniejszej dla niego kategorii, czyli kat. B. Zdaniem skarżącego, powyższe uchybienie powoduje, że sporne orzeczenie pozostaje poza kontrolą sądową prawidłowości kwalifikacji faktycznej i prawnej orzeczenia oraz nie pozwala skarżącemu na podjęcie merytorycznej polemiki z zaskarżonym orzeczeniem CKL. Skarżący przypomniał w uzasadnieniu skargi, że od 2001 r., kiedy to uległ wypadkowi w służbie, był trzykrotnie oceniany przez komisje lekarskie. Skarżący zauważył, że wszystkie trzy orzeczenia stwierdzały zdolność skarżącego do służby w BOR z ograniczeniami, mimo istnienia pourazowego zespołu bólowego kręgosłupa i związku tego zespołu z wypadkiem w służbie. Skarżący uznał więc, że "nowe" ustalenie CKL i orzeczenie o niezdolności do służby jest zatem zaskoczeniem dla niego, a więc Centralna Komisja Lekarska winna była szczegółowo uzasadnić i wyjaśnić wydane rozstrzygnięcie. W tych okolicznościach, skarżący uznał, że ustalony związek pourazowego zespołu bólowego kręgosłupa z wypadkiem w służbie nie jest nową okolicznością, dotychczas nieznaną komisjom lekarskim, a więc zaskarżone orzeczenie CKL nie jest odkryciem "nowych" okoliczności mających wpływ na zakwalifikowanie skarżącego do kat. C., w sytuacji, gdy takich nowości nie było i nie było podstaw do takiej kwalifikacji. Jednocześnie, skarżący zauważył, że skoro w innym miejscu spornego orzeczenia CKL (część C.lll.a.) komisja stwierdziła, że "badany jest zdolny do pracy", to z pewnością jest to sprzeczność z konkluzją orzeczenia o niezdolności do służby w BOR. Biorąc powyższe pod uwagę, skarżący uznał zatem, że nie ma powodów, by uznać, iż - zgodnie z art. 47 ust. 2 cyt. ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych - istniała przesłanka do wydania nowego orzeczenia (Komisja błędnie opisała to orzeczenie jako własne). Ponadto, w ocenie skarżącego, CKL nie wyjaśniła, czy orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW wydane w pierwszej instancji jest "sprzeczne z prawem lub wydane zostało z pominięciem istotnych okoliczności faktycznych". Tymczasem, jak zauważył skarżący, ustawodawca wymaga, by CKL, wydając - jak podkreślono w orzeczeniu - własną decyzję, co nie oznacza, że nową, wyjaśniło na czym polega owa sprzeczność orzeczenia z prawem lub pominiecie istotnych okoliczności faktycznych. Skarżący uznał, że skoro CKL tego nie uczyniła i nie przytoczyła istnienia tych dwóch podstaw do wydania orzeczenia na niekorzyść skarżącego, uznać należy, że zaskarżone orzeczenie CKL dotknięte jest rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 47 ust. 2 cyt. ustawy z dnia 28 listopada 2014 r., i tym samym narusza zakaz reformationis in peius. Dla podkreślenia niezgodności działania CKL z wyżej wskazanym przepisem cyt. ustawy, czyli działania organu odwoławczego na niekorzyść skarżącego i niezgodnie z jego interesem, skarżący zaznaczył, że nigdy nie domagał się uznania go za niezdolnego do służby w BOR, zaś druga strona postępowania lub uczestnik nie składał odwołania od decyzji (orzeczenia komisji lekarskiej pierwszej instancji), domagając się uznania go za niezdolnego do służby. Skarżący stwierdził, że wyrazem tego, iż nie domagał się on uznania go za niezdolnego do służby w BOR, jest sprawa o sygn. akt II SA/Wa 1848/16 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z jego skargi na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2016 r., nr [...] (dotyczy zwolnienia skarżącego ze służby w BOR). Skarżący zauważył, że w sprawie tej domaga się w postępowaniu przed Szefem BOR i Ministrem Spraw Wewnętrznych i Administracji uchylenia decyzji o zwolnieniu go ze służby w BOR i dowodzi, że jest zdolny do służby. Zdaniem skarżącego, sporne orzeczenie CKL jest więc tu istotnym dysonansem i widoczne jest tu działanie CKL na niekorzyść skarżącego oraz jawne naruszenie cytowanego przepisu art. 47 ust. 2 ustawy z 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Mając powyższe na względzie, skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z akt sprawy sądowej prowadzonej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie pod sygn. akt II SA/Wa 1848/16 - na okoliczność, iż skarżący nigdy nie domagał się uznania go za niezdolnego do służby w BOR i że działanie CKL wyrażone w spornym orzeczeniu z dnia [...] października 2016 r. jest niekorzystne dla strony skarżącej i jej interesu. W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja Lekarska wniosła o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Odnosząc się do zarzutów skargi, Centralna Komisja Lekarska wskazała, iż podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia zawartego w spornym orzeczeniu z dnia [...] października 2016 r. stanowiła opinia neurologa z dnia [...] kwietnia 2016 r., która - w ocenie CKL - jednoznacznie rozstrzyga, że stan zaawansowania schorzenia neurologicznego daje podstawy do zaliczenia skarżącego do kat. C zdolności do służby. W ocenie CKL, całokształt obrazu neurologicznego uzasadniał zakwalifikowanie schorzenia do III grupy inwalidzkiej w związku z wypadkiem w służbie. CKL zauważyła jednocześnie, że zgodnie z przepisami ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, komisja lekarska, zaliczając funkcjonariusza BOR do jednej z kategorii zdolności do służby bierze pod uwagę charakter i warunki służby na zajmowanym stanowisku oraz kryteria zawodowe. Zdaniem CKL, powyższe wnioski zostały zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, zaś CKL w zakresie stwierdzenia zdolności do służby skarżącego funkcjonariusza i zaliczenia do jednej z kategorii zdolności do służby, orzekała zgodnie z wiedzą medyczną oraz obowiązującymi przepisami. Jednocześnie, w ocenie organu odwoławczego, brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 47 ust. 2 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Zdaniem CKL, zakaz reformationis in peius służy wprawdzie ochronie interesów strony, która odwołała się od decyzji, jednak należy wziąć pod uwagę, że art. 47 ust. 2 cyt. ustawy dopuszcza reformationis in peius, gdy zaskarżone orzeczenie zostało wydane z pominięciem istotnych okoliczności faktycznych. W ocenie CKL, wbrew zarzutom strony skarżącej, nie został naruszony przepis art. 47 ust. 2 cyt. ustawy o komisjach lekarskich, albowiem podstawę wydania zaskarżonego orzeczenia stanowił stan faktyczny sprawy, który nie został uwzględniony w całości przez [...] Rejonową Komisję Lekarską MSW, a także opinia neurologa, która rozstrzygnęła w zakresie zakwalifikowania schorzenia do kat. C zdolności do służby. CKL podkreśliła ponadto, że drugi raz rozpoznawała sprawę skarżącego W. L. CKL zauważyła, że w poprzednim postępowaniu, uchylając orzeczenie Rejonowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] grudnia 2015 r. i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia, CKL wskazywała, że zachodzą podstawy do uznania skarżącego za niezdolnego do służby w BOR, czego sam W. L. nie kwestionował. W ocenie CKL, na uwagę zasługuje również fakt, że w odwołaniu od orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW skarżący podniósł, że [...]RKL MSW, rozpoznając ponownie sprawę, nie wzięła pod uwagę sugestii CKL oraz pominęła opinię neurolog A. R., na podstawie której zachodziły podstawy do uznania skarżącego za całkowicie niezdolnego do służby i przyznania III grupy inwalidzkiej (vide: str. 2 odwołania z dnia [...] września 2016 r. "Takie twierdzenia członków komisji CKL, w powiązaniu z wyczerpującą opinią Pani neurolog mają charakter prawomocny i stanowią zobowiązania dla stron postępowania orzeczniczego"). W tej sytuacji, CKL uznała, że biorąc pod uwagę stan faktyczny sprawy (zaawansowanie schorzenia, częste i długotrwałe zwolnienia lekarskie, konieczność rehabilitacji) oraz opinię neurologa, sygnalizowała przyznanie skarżącemu kategorii C zdolności do służby. Niemniej, z uwagi na fakt, iż [...]RKL MSW, wydając orzeczenie, nie wzięła pod uwagę zaleceń CKL, istotne okoliczności faktyczne sprawy upoważniały CKL do wydania rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym orzeczeniu CKL z dnia [...] października 2016 r. Jednocześnie, Centralna Komisja Lekarska podkreślił, że orzeczenie o niezdolności do służby w BOR nie wyklucza się z pojęciem zdolności do pracy. Należy bowiem stwierdzić, że stwierdzone schorzenia uniemożliwiają służbę w BOR, zaś nie wykluczają podjęcia pracy zarobkowej poza służbą (III grupa inwalidzka). W konsekwencji, organ odwoławczy uznał, że brak jest podstaw do uwzględnienia skargi, albowiem zaskarżone orzeczenie CKL z dnia [...] października 2016 r. zostało wydane w sposób prawidłowy. W piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2017 r. skarżący, reprezentowany przez adwokata, zwrócił się do Sądu z wnioskiem o wymierzenie Centralnej Komisji Lekarskiej grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 w zw. z art. 55 § 1 in fine p.p.s.a. z powodu wybiórczego przedstawienia dokumentów z akt sprawy, co może mieć wpływ na wydanie przez Sąd wyroku w dniu 13 lipca 2017 r. Skarżący zwrócił się jednocześnie z wnioskiem o zobowiązanie organu do załączenia do akt niniejszej sprawy pełnej dokumentacji dotyczącej skarżącego i w konsekwencji odroczenia terminu rozprawy wyznaczonej na dzień 13 lipca 2017 r. W odrębnym piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2017 r. skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący, reprezentowany przez adwokata, powołując się na przepisy art. 106 § 3 i § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 217 § 1 k.p.c., wniósł o dopuszczenie przez Sąd dowodu z załączonych dokumentów, które - w ocenie strony skarżącej - mają istotny wpływ na prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd, z zachowaniem zasady swobodnej oceny stanu faktycznego oraz doświadczenia życiowego w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a. W uzasadnieniu pisma procesowego strona skarżąca zarzuciła, że Centralna Komisja Lekarska rażąco naruszyła art. 54 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 48 ust. 1 ustawy z 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, albowiem nie załączyła pełnych akt postępowania administracyjnego w zakresie dotyczącym wniesionej przez stronę skargi, a także istotnych dokumentów z Teczki Akt Osobowych skarżącego. Jednocześnie, skarżący zarzucił, że Centralna Komisja Lekarska, wydając sporne orzeczenie, nie zastosowała prawidłowo przepisów ustawy z 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, działając tym samym na szkodę interesu prawnego i prywatnego strony skarżącej. W szczególności, skarżący uznał, że CKL nie zastosowała przepisów art. 31 ust. 2 i ust. 3 pkt 2 cyt. ustawy, albowiem nie ustalono uszczerbku na zdrowiu funkcjonariusza, a także przepisów art. 32 ust. 5, art. 39 ust. 2 pkt 1-3, ust. 4 i ust. 5 oraz art. 41 ustawy z 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Skarżący zauważył, że CKL winna była ustalić, czy inwalidztwo powstało wskutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby, czego jednak - według skarżącego - nie uczyniła prawidłowo. Skarżący stwierdził również, że CKL winna ustalić, czy faktycznie istnieje zdolność do pracy (w jakim zakresie lub z jakimi ograniczeniami) w powiązaniu ze stwierdzonym u skarżącego rozpoznaniem. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 13 lipca 2017 r. skarżący, reprezentowany przez adwokata, podtrzymując zarzuty skargi oraz dotychczasowe stanowisko, wskazał, iż w jego ocenie przedłożone do Sądu akta administracyjne są niekompletne, niemniej oświadczył, że cofa swój wniosek o odroczenie terminu rozprawy celem zobowiązania organu do załączenia do akt sprawy pełnej dokumentacji dotyczącej skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a."). W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga W. L. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] października 2016 r., nr [...] - narusza przepisy prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał bowiem, że Centralna Komisja Lekarska, rozpoznając odwołanie skarżącego od orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w W. z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] wydanej w sprawie ustalenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej skarżącego funkcjonariusza do służby w Biurze Ochrony Rządu - dopuściła się przede wszystkim istotnego naruszenia art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, albowiem wydając sporne orzeczenie z powołaniem się na przepis art. 47 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy, nie zawarła w treści swojego orzeczenia żadnego wyraźnego uzasadnienia, z którego wynikałoby, dlaczego Centralna Komisja Lekarska uchyliła orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] lipca 2016 r. i wydała nowe orzeczenie na niekorzyść skarżącego, jako osoby badanej. Tym samym, Sąd uznał, że organ odwoławczy, wydając wspomniane orzeczenie lekarskie z dnia [...] października 2016 r. w przedmiocie uznania skarżącego za niezdolnego do służby w BOR - dopuścił się istotnego naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. w związku z art. 4 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych oraz art. 7 Konstytucji RP. Przechodząc do oceny legalności spornego orzeczenia, na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 4 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.). W tej sytuacji, należy bardzo wyraźnie podkreślić, że zgodnie z zasadą praworządności, wyrażoną w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, organy władzy publicznej zobowiązane są działać na podstawie i w granicach prawa. Powtórzeniem zasady praworządności przyjętej w Konstytucji RP jest przepis art. 6 k.p.a., wedle którego organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Działanie na podstawie prawa w postępowaniu administracyjnym obejmuje dwa zasadnicze elementy, a mianowicie ustalenie przez organ administracji publicznej zdolności prawnej do prowadzenia postępowania w danej sprawie oraz zastosowanie przepisów prawa materialnego i przepisów prawa procesowego przy rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy. Wskazać należy, iż zaskarżone orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] października 2016 r., nr [...], zostało wydane w oparciu o przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Nie ulega wątpliwości, że tryb postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych jest trybem odrębnym od trybu uregulowanego przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego i ma swój autonomiczny byt prawny, znajdując swoje umocowanie w ustawie z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Niemniej, zgodnie z art. 4 cyt. ustawy, w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. W art. 47 ust. 1 cyt. ustawy określone zostały rodzaje rozstrzygnięć, jakie mogą być wydane przez Centralną Komisję Lekarską po rozpatrzeniu odwołania. Zgodnie z tym przepisem, Centralna Komisja Lekarska po rozpatrzeniu odwołania: 1) utrzymuje w mocy zaskarżone orzeczenie albo 2) uchyla zaskarżone orzeczenie w całości lub w części i wydaje nowe, albo 3) uchyla zaskarżone orzeczenie i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez rejonową komisję lekarską. Jednocześnie, ustawodawca wyraźnie wskazał jednak w przepisie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, że Centralna Komisja Lekarska nie może wydać nowego orzeczenia na niekorzyść osoby badanej, chyba że zaskarżone orzeczenie jest sprzeczne z prawem lub zostało wydane z pominięciem istotnych okoliczności faktycznych. Z powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że Centralna Komisja Lekarska, jako organ odwoławczy, nie jest uprawniona do wydania orzeczenia na niekorzyść osoby badanej, jeśli nie wykaże, że zaskarżone orzeczenie Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW jest sprzeczne z prawem lub zostało wydane z pominięciem istotnych okoliczności faktycznych mających wpływ na końcowy wynik orzeczenia lekarskiego o zdolności badanego funkcjonariusza do służby. Tymczasem, należy zauważyć, że w analizowanej sprawie, w wyniku rozpoznania odwołania skarżącego od orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w W. z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...], ustalającej, że skarżący jest zdolny do służby w Biurze Ochrony Rządu z ograniczeniem (kategoria do służby w BOR - kat. B), Centralna Komisja Lekarska uchyliła sporne orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w W. z dnia [...] lipca 2016 r. i jednocześnie wydała orzeczenie własne o niezdolności skarżącego do służby w BOR - kat. C. W konsekwencji, oznacza to, że Centralna Komisja Lekarska, powołując się na przepis art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, uchyliła orzeczenie rejonowej komisji lekarskiej i wydała zupełnie nowe orzeczenie w stosunku do poprzednio wydanego w pierwszej instancji orzeczenia Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w Warszawie, której treść rozstrzyga nie niekorzyść osoby badanej, w żaden sposób nie odnosząc się w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia do wskazanego powyżej obostrzenia zawartego w cyt. ustawie. Zdaniem Sądu, tego rodzaju postępowanie organu odwoławczego nie znajduje umocowania w przepisach obowiązującego prawa, albowiem w sposób jawny uchybia normie prawnej wyrażonej w przepisie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, albowiem Centralna Komisja Lekarska, wydając nowe orzeczenie na niekorzyść skarżącego funkcjonariusza, nie wykazała jednoznacznie w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, dlaczego sporne orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w W. z dnia [...] lipca 2016 r. jest sprzeczne z prawem lub zostało wydane z pominięciem istotnych okoliczności faktycznych. Tymczasem, nie ulega wątpliwości Sądu, że orzeczenie komisji lekarskiej szczebla odwoławczego, musi być wyartykułowane w sposób stanowczy, niepowodujący żadnych wątpliwości co do jego zakresu i - co bardzo ważne - jeśli zawiera rozstrzygnięcie na niekorzyść skarżącego funkcjonariusza, winno bezwzględnie zawierać szczegółowe wykazanie zaistnienia stosownych przesłanek takiego orzeczenia, które opisane zostały w art. 47 ust. 2 cyt. ustawy. Skoro, przepis art. 47 ust. 2 u.k.l.MSW zawiera wyraźne obostrzenie, którym Centralna Komisja Lekarska, jako organ odwoławczy, musi się kierować, wydając rozstrzygnięcie na niekorzyść badanego, oznacza to, że organ ten nie jest uprawniony do wydania orzeczenia bez szczegółowego wyjaśnienia, dlaczego zachodzą okoliczności wymienione w komentowanym przepisie. Należy wskazać, że uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia CKL z dnia [...] października 2016 r. jest bardzo lakoniczne i niejasne, jeśli chodzi o wyjaśnienie zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, zaś pewna próba sanowania tego uchybienia dopiero w odpowiedzi na skargę nie może być uwzględniona przez Sąd, albowiem odpowiedź organu na skargę jest pismem procesowym, które nie może uzupełniać zaskarżonego aktu lub czynności (por. m.in. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda /w:/ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. prof. R. Hausera i prof. M. Wierzbowskiego, wyd. 5, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2017). Nie ulega wątpliwości, że uzasadnienie orzeczenia komisji lekarskiej winno w sposób logiczny i przekonujący wyjaśniać, dlaczego zostało stwierdzone schorzenie czy ułomność fizyczna u osoby badanej określone w wykazie schorzeń i ułomności, stanowiącym załącznik do rozporządzenia. Zarówno strona skarżąca, jak i sąd, nie dysponują wiedzą medyczną. Orzeczenie komisji lekarskiej winno być więc napisane tak, aby można było dokonać oceny wydanego rozstrzygnięcia, inaczej wymyka się ono spod jakiejkolwiek kontroli. Jest to istotne także z tego powodu, że zaskarżone orzeczenie uniemożliwia skarżącemu podjęcie służby publicznej a każdemu przysługuje równe prawo do takiej służby. Wprawdzie, postępowania przed komisjami lekarskimi podległymi ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych są uregulowane w sposób szczególny w ustawie o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych i nie podlegają wprost regulacjom Kodeksu postępowania administracyjnego, niemniej jednak, z uwagi na fakt, iż orzeczenia takie stanowią decyzje administracyjne rozstrzygające o uprawnieniach funkcjonariusza do pełnienia służby, powinny one spełniać minimalne standardy decyzji obowiązujące w demokratycznym państwie prawnym, a standardy takie są określone w art. 107 k.p.a. Przyjęcie, iż zgodna z prawem jest decyzja organu władzy publicznej rozstrzygająca w indywidualnej sprawie bez wskazania faktycznego i prawnego uzasadnienia byłoby nie do pogodzenia z zasadą demokratycznego państwa prawnego, zawartą w art.2 Konstytucji RP. W tej sprawie, uznać należy jednocześnie, że sporne orzeczenie CKL powinno było zawierać również jednoznaczne wyjaśnienie w zakresie zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 47 ust. 2 cyt. ustawy z dnia 28 listopada 2014 r., czego niestety w zaskarżonym orzeczeniu brak. Zdaniem Sądu, uznać należy w związku z tym, że wskazane powyżej uchybienie, niezależnie od innych uchybień, daje podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego orzeczenia CKL z dnia [...] października 2016 r. Niemniej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, dokonując oceny legalności spornego orzeczenia - stwierdził, że Centralna Komisja Lekarska, rozstrzygając w niniejszej sprawie, dopuściła się również mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 4 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, albowiem z uwagi na lakoniczność uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, trudno jest uznać, czy Centralna Komisja Lekarska trafnie zakwalifikowała skarżącego do kat. C (niezdolny do służby w BOR), przywołując za podstawę rozstrzygnięcia § 73 pkt 2 rubryka 5 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r., skoro wskazana regulacja w rubryce 5 przewiduje dla stwierdzonej choroby (ułomności) dwie kategorie: B (zdolny do służby w BOR z ograniczeniami) i kat. C (niezdolny do służby w BOR). Tymczasem, jak słusznie zauważył skarżący, Centralna Komisja Lekarska zakwalifikowała skarżącego do kat. C, nie wyjaśniając precyzyjnie, dlaczego - mimo alternatywności zapisu wspomnianego rozporządzenia - odmówiła zakwalifikowania skarżącego do korzystniejszej dla niego kategorii, czyli kat. B. W konsekwencji powyższych ustaleń, należy stwierdzić, że CKL, jako organ odwoławczy, nie wyjaśniając wszystkich istotnych w sprawie okoliczności i nie prezentując w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia motywów swojego stanowiska, które pozwoliłyby ocenić prawidłowość wydanego orzeczenia, naruszyła przepisy postępowania administracyjnego, to jest art. 7 i art. 107 § 3 k.p.a. Uchybienia powyższe miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w sposób bezpośredni zdeterminowały treść wydanego w sprawie orzeczenia, które na tym etapie postępowania należy ocenić jako dowolne i przedwczesne. Obowiązek prawidłowego i wyczerpującego uzasadniania orzeczenia związany jest niewątpliwie z koniecznością stosowania przez organ zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.) oraz wyrażonej w art. 8 k.p.a. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa. Tymczasem, uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia CKL, jako organu odwoławczego, w sposób niepełny odnosi się do podniesionych przez stronę skarżącą zarzutów, podczas, gdy na organie odwoławczym ciąży obowiązek ustosunkowania się do wszystkich podniesionych w odwołaniu argumentów strony, zgodnie z wymaganiami określonymi w przepisach prawa. Mając na względzie powyższe, należy - zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - uznać, że wydając sporne orzeczenie, organ odwoławczy dopuścił się - mającego zasadniczy wpływ na wynik sprawy - naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisie art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. w zw. z art. 4 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, a także w art. 7 Konstytucji RP. Jednocześnie, Sąd uznał, że Centralna Komisja Lekarska, rozstrzygając w niniejszej sprawie, dopuściła się również naruszenia przepisu art. 8 k.p.a. i wyrażonej w nim zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa i stosowanego przez nie prawa. Zdaniem Sądu, należy wyraźnie podkreślić, iż w prawie administracyjnym obowiązuje zharmonizowana z Konstytucją RP ogólna zasada, w myśl której wszelkie ograniczenia obywateli w zachowaniach zgodnych z ich wolą mogą wynikać wyłącznie z przepisów prawa. Ta podstawowa zasada działania administracji państwowej w praworządnym państwie oznacza, iż organ wydający decyzję nie może nałożyć na obywatela obowiązku, ani odmówić mu przyznania uprawnienia, jeżeli nie wykaże, że upoważniają go do tego konkretne normy materialnego prawa administracyjnego (tak również A. Wróbel /w:/ M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 135 i powołany tam wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 1983 r., SA/Wr 510/83). W ocenie Sądu, przy egzekwowaniu obowiązków określonych w prawie administracyjnym materialnym, za którymi stoi m.in. pozbawienie strony jej uprawnień, bezwzględnie muszą być zachowane i przestrzegane przez organy zasady wyrażone w Konstytucji RP. W niniejszej sprawie, Centralna Komisja Lekarska, wydając sporne orzeczenie ustalające niezdolność skarżącego do służby w Biurze Ochrony Rządu, dopuściła się - poza naruszeniem wskazanych wcześniej przepisów - istotnej obrazy przewidzianej w art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 k.p.a. zasady praworządności. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł, jak w sentencji wyroku.