II SA/Wa 2180/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędziowie WSA Adam Lipiński (spr.), Janusz Walawski, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Wiechowicz, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi G. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji - oddala skargę - Niniejsza sprawa dotyczy skargi policjanta G. W. na decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2015 r., którą utrzymano w mocy poprzedzającą decyzję z dnia [...] kwietnia 2015 r. o odmowie stwierdzenia, na wniosek wyżej wymienionego policjanta, nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] stycznia 2013 r. o przydziale G. W. lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w [...]. Z dokumentów zawartych w aktach niniejszego postępowania administracyjnego wynika następujący stan faktyczny sprawy: G. W. jest funkcjonariuszem Komendy Wojewódzkiej Policji w P. i starał się od 2010 roku o przydział lokalu mieszkalnego. Pismem z dnia [...] listopada 2012 r. funkcjonariusz został powiadomiony przez właściwe służby Komendy Wojewódzkiej Policji w P. o możliwości przydziału lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w [...]. W dniu [...] stycznia 2013 r. wskazano zainteresowanemu przedmiotowy lokal. Pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. funkcjonariusz oświadczył, że nie wnosi zastrzeżeń. Z notatki służbowej z dnia [...] stycznia 2013 r. sporządzonej przez Zastępcę Naczelnika Wydziału [...] KWP w P., wynika, iż przedmiotowy lokal jest w należytym stanie technicznym i sanitarnym. W tym stanie sprawy Komendant Wojewódzki Policji w P. decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. przydzielił wyżej wspomniany lokal G. W. Funkcjonariusz rzeczoną decyzję odebrał osobiście w dniu [...] stycznia 2013 r. Decyzja ta uprawomocniła się w dniu [...] lutego 2013 r. Protokołem zdawczo-odbiorczym z dnia [..] lutego 2013 r. funkcjonariuszowi wydano przedmiotowy lokal. W treści części II tego protokołu określono rodzaj oraz stan urządzeń technicznych w lokalu. W aktach sprawy znajduje się również drugi protokół zdawczo – odbiorczy z dnia [...] lutego 2013 r. W rubryce "opis urządzenia - wymienić co, gdzie, w jakim stanie" w obu wspomnianych wyżej protokołach nie określono stopnia zużycia urządzeń przedmiotowego lokalu. W dniu [...] lutego 2013 r. G. W. oświadczył, że rezygnuje z przydzielonego lokalu z uwagi na jego zły stan techniczny i sanitarny. W związku z powyższym oświadczeniem organ przystąpił do badania podstawy faktycznej rezygnacji z lokalu. W dniu [...] lutego 2014 r. dokonano protokolarnych oględzin lokalu. Administrator budynku wskazał wówczas, że strona podczas odbioru lokalu nie zgłaszała uwag co do jego stanu technicznego. Z kolei zainteresowany zgłosił uwagi co do nienależytego stanu instalacji elektrycznej, gazowej, stolarki okiennej, futryny i drzwi wejściowych oraz podłóg. Pismem z dnia [...] marca 2014 r. organ zwrócił się do właściciela budynku - Zarządu Komunalnych Zasobów Mieszkaniowych Sp. z o.o. w [...] o przesłanie protokołu z okresowej kontroli budynku, protokołu z okresowej kontroli sprawności przewodów i podłączeń dymowych, spalinowych i wentylacyjnych, protokołu z okresowej kontroli instalacji gazowej, protokołu z okresowej kontroli instalacji elektrycznej. Dokumenty te zostały następnie załączone do materiałów sprawy. W związku z faktem, iż funkcjonariusz w dniu [...] lutego 2013 r. oświadczył, że rezygnuje z lokalu, organ wszczął postępowanie w przedmiocie jego opróżnienia. Pismem z dnia [...] maja 2014 r. G. W. wystąpił o oddalenie dowodu z przeprowadzonych w dniu [...] lutego 2013 r. oględzin lokalu oraz wniósł o przeprowadzenie nowego dowodu z oględzin lokalu. Decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. KWP w P. orzekł o opróżnieniu przedmiotowego lokalu. Zainteresowany złożył odwołanie od powyższej decyzji do Komendanta Głównego Policji. Jednocześnie z odwołaniem pismem z dnia [...] grudnia 2014 r. policjant wniósł w trybie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa o stwierdzenie nieważności decyzji KWP w P. z dnia [...] stycznia 2013 r. o przydziale lokalu, argumentując, iż została ona wydana z naruszeniem § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych I Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 1170 ze zm.). W ocenie G. W. za stwierdzeniem nieważności decyzji o przydziale przemawiał stan techniczny przydzielonego lokalu, który pozostawał w sprzeczności z Prawem budowlanym. KGP wszczął postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności powyższej decyzji. W związku z wszczęciem postępowania nadzorczego, dalsze postepowanie w przedmiocie opróżnienia lokalu zostało zawieszone, do prawomocnego zakończenia postepowania nadzorczego. W trakcie postepowania funkcjonariusz w piśmie skierowanym do Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2015 r. wniósł o przesłuchanie pracowników KWP w P. (Wydział [...]) na okoliczność odmowy okazania mu lokalu przed jego przydziałem oraz na okoliczność ustalenia, czy lokal ten przed wydaniem przydziału spełniał stosowne wymagania Prawa budowlanego. W powyższym stanie faktycznym Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., na podstawie art. 158 § 1 pkt 1 Kpa, po rozpatrzeniu wniosku G. W. o stwierdzenie nieważności decyzji o przydziale lokalu, odmówił stwierdzenia nieważności powyższej decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r, wydanej przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. Od powyższego rozstrzygnięcia G. W. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, po rozpatrzeniu którego Komendant Główny Policji, działając na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. utrzymał w mocy swoje poprzedzające rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał co następuje: Analiza decyzji o przydziale lokalu z dnia [...] stycznia 2013 r, wydanej przez Komendanta Wojewódzkiego Policji nie wykazała żadnych wad wskazanych w przepisie art. 156 Kpa, skutkujących nieważnością powyższej decyzji. Natomiast rozpatrując sprawę w aspekcie podnoszonym przez G. W. we wniosku o stwierdzenie nieważności, w ocenie organu zasadniczą kwestią był sam charakter żądania strony, która wadliwość przedmiotowej decyzji wywodzi z niewłaściwych ustaleń faktycznych w postępowaniu głównym (o przydał lokalu). Bez wątpienia w dacie przydziału przedmiotowy lokal nie był w żaden sposób wyłączony z użytkowania, jakkolwiek, po jego objęciu przez zainteresowanego powstał spór, co do stanu technicznego lokalu, to jednak przeprowadzanie w tym zakresie odrębnego postępowania dowodowego w postępowaniu nadzorczym nie jest dopuszczalne. Kwestie te powinny zostać podniesione przez stronę niezwłocznie w postępowaniu głównym (np. w formie odwołania od decyzji przyznającej przedmiotowy lokal). Dlatego wnioskowane przez zainteresowanego dowody na okoliczność stanu technicznego i sanitarnego lokalu w dacie przydziału, w ocenie organu są w postępowaniu nadzorczym bezcelowe, zwłaszcza z uwagi na upływ czasu - dwa lata po przekazaniu lokalu zainteresowanemu. Natomiast wcześniej zgromadzone dowody poświadczają, że ze strona lokal przyjęła a następnie w protokole z dnia [...] lutego 2013 r. wskazała na konkretne, konieczne do wykonania prace remontowe(zawór w instalacji gazowej, drzwi i futryny wejściowe). Administrator wyraził zgodę na wykonanie tych prac na koszt właściciela lokalu. Stan techniczny lokalu w dacie jego przekazania zainteresowanemu, jakkolwiek daleki od doskonałości, potwierdzają dokumenty przesłane przez administratora budynku w odpowiedzi na pismo organu z dnia [...] marca 2014 r., skierowane do ZKZL Sp. z o.o. w [...]. Na ich podstawie nie można wywieść wniosku, że lokal nie spełniał warunków uznania go za lokal mieszkalny, w szczególności nie został on wyłączony od użytkowania. Niemniej, wykazują one, że elementy wyposażenia wymagające prac remontowych i adaptacyjnych (do wymiany przeznaczona została stolarka okienna, w stanie dostatecznym znajdują się podłogi, posadzki, ściany i tynki oraz instalacja centralnego ogrzewania, brakuje niektórych gniazd elektrycznych, do wymiany zakwalifikowano elementy instalacji gazowej). Dokumenty te, w ocenie organu, wykazują że przedmiotowy lokal, jakkolwiek nie znajdował się w doskonałym stanie technicznym, to z całą pewnością nie był lokalem nie spełniającym kryteriów lokalu mieszkalnego. Wymagał natomiast prac adaptacyjnych i remontowych, co wątpliwościom nie polega. W aktach sprawy zainteresowany wskazał, że ich koszt powinien wynieść około [...] zł, co w porównaniu z wartością mieszkania, świadczy o stosunkowo niskim koszcie odtworzenia jego substancji w zakresie wskazanym w protokołach. Dlatego, w ocenie organu, nie zostały spełnione przesłanki pozwalające uznać, że w omówionym wyżej aspekcie, przydziału lokalu dokonano z rażącym naruszeniem prawa. W tym też kontekście nie można mówić o niewykonalności decyzji przydziałowej w dacie jej wydania. Organ jednocześnie zwraca uwagę na inny aspekt sprawy, związany z procedurą przydziału przedmiotowego lokalu. G. W. jakkolwiek zapoznał się naocznie ze stanem lokalu, to przed jego przydziałem nie dysponował dokumentacją, przesłaną organowi dopiero w odpowiedzi na pismo z dnia [...] marca 2014 r., skierowane do ZKZL Sp. z o.o. w [...]. Niemniej, ewentualne kwestie wadliwości takiej procedury, bez bliższego jej określenia w przepisach ustawy o Policji, w ocenie organu mają charakter dowodowy i należą do sfery ewentualnego postępowania wznowieniowego. Reasumując Komendant Główny Policji uznał, że wobec braku przekonywujących ustaleń, wskazujących że przedmiotowego lokalu nie można było w dacie przydziału nie uznać za lokal mieszkalny, organ nie może dokonywać na nowo ustaleń w tym zakresie. Powyższe prowadzi do wniosku, że skoro zainteresowany w dacie wydania kwestionowanej decyzji spełniał przesłanki do przydziału lokalu, a procedujący w sprawie organ był właściwy i przedmiotowy lokal spełniał cechy lokalu mieszkalnego, to nie można uznać, że przydziału dokonano bez podstawy prawnej, względnie z rażącym naruszeniem prawa. G. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji, zarzucając jej: - naruszenie przepisów rozdziału 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j. Dz. U. z 2015 roku, poz. 355 ze zm.) - naruszenie przepisów postępowania administracyjnego: art. 268a, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 oraz art. 7, art.8, art. 11, art. 75 § 1 i art. 80, art. 9, art. 10, art. 61 i art.l08 § l Kpa, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. W konkluzji decyzji wniósł o: stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] stycznia 2013 r., uchylenie zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji oraz poprzedzającej ją decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] stycznia 2013 r., zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów sądowych i kosztów zastępstwa procesowego w przypadku ustanowienia adwokata. W uzasadnieniu skargi G. W. wskazał, iż dniu [...] lutego 2014 r. od administratora przyjął wskazany lokal. W trakcie przyjmowania skupił się na wyposażeniu mieszkania i właściwym spisaniu stanów licznika. Ponieważ był pod wrażeniem, mieszkanie przyjął w dobrej wierze i w tym dniu nie sprawdził jego stanu technicznego. W terminie późniejszym przystąpił do dokładnego sprawdzania stanu technicznego i sanitarnego oraz szacowania kosztów jakie będzie musiał ponieść na remont. Stwierdził wówczas wady i usterki. Na korytarzu była położona wykładzina PCV, której stopień zużycia był znaczny i kwalifikujący się do wymiany. Wykładzinę wyrzucił osobiście. Po usunięciu wykładziny ukazał się parkiet, który jak się okazało był zgniły i zbutwiały, nie nadający się do renowacji tylko do wymiany. W mieszkaniu czuć było woń stęchlizny. Przy zamkniętych oknach nie sposób było przebywać w mieszkaniu. Przyczyn takiego stanu rzeczy nie był w stanie określić, mogło to być uszkodzenie izolacji lub jej brak. Stan parkietu jest siedliskiem grzybów i bakterii, nie jest to stan obojętny dla zdrowia lokatorów. W dużym pokoju, po lewej stronie patrząc od drzwi, na ścianie widoczna jest część kotwy. Jest to element spinający ściany i ma doraźnie zapobiec katastrofie budowlanej. W narożniku przy oknie na całej długości od podłogi do sufitu widoczne jest pęknięcie i powstała szczelina. Jej powiększanie grozi niebezpieczeństwem dla życia i zdrowia mojej rodziny oraz innych mieszkańców, ponieważ budynek może ulec uszkodzeniu. Instalacja gazowa jest wadliwa. Naprawy podjęto się dopiero po zdaniu mieszkania, wcześniej nikt niczego nie zauważył. Jakie mogą być skutki wadliwej instalacji gazowej wystarczy zapoznać się z informacjami przekazywanymi przez środki masowego przekazu. Skarżący podnosił, iż obowiązkiem Komendanta Głównego Policji było przeprowadzenie zawnioskowanych przez skarżącego dowodów. Wadliwe jest twierdzenie organu, iż na podstawie złego stanu technicznego lokalu nie można wywieść wniosku, że lokal ten nie spełniał warunków uznania go za lokal mieszkalny. W ocenie skarżącego przeprowadzenie jego wniosków dowodowych rozstrzygnęło by wiele wątpliwości. Ponadto organ w decyzji z dnia [...] kwietnia 2015 r. przyznaje, że lokal mieszkalny nie był doskonały, chociaż to stwierdzenie można raczej uznać jako "kolokwialne", a nie sformułowane w sensie prawnym. Używanie pojęć nieostrych, często potocznych nie powinno mieć miejsca w decyzjach administracyjnych wydawanych przez organy państwa. Na podstawie § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów, przydzielony lokal mieszkalny powinien znajdować się w należytym stanie technicznym i sanitarnym. Ponieważ przedzielony lokal mieszkalny nie spełniał norm określonych w Prawie budowlanym, skarżący wniósł o szczegółowe przeanalizowanie wymagań określonych dla tego typu lokali mieszkalnych w przepisach powszechnie obowiązującego prawa. Skoro przydzielony lokal mieszkalny nie spełniał wymogów określonych w Prawie budowlanym, to w jego ocenie decyzja o przydziale takiego lokalu została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Organ przyznaje, że skarżący nie miał dostępu do dokumentacji dotyczącej stanu technicznego lokalu mieszkalnego, w związku z tym nie mógł w pełni ocenić faktycznego stanu technicznego przedmiotowego lokalu. Jednakże [...] Komendant Wojewódzki Policji w P., również taką dokumentacją nie dysponował, a jednak zdecydował się na wydanie decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego z rażącym naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniach decyzji z dnia [...] kwietnia 2015 r. i z dnia [...] lipca 2015 r. W ocenie organów Policji, stan techniczny lokalu, który wymagał jedynie prac remontowych, nie stwarzał niebezpieczeństwa dla zdrowia i życia ludzi i fakt, iż lokal nie został wyłączony z eksploatacji, stanowi o braku podstaw do stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. W tym stanie sprawy lokal, przydzielony skarżącemu w dacie przydziału, nie mógł zostać uznany za lokal niemieszkalny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona, czyli w tej sprawie - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Kontrolowana zgodnie z powyższymi zasadami zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji jest prawidłowa. Przepis art. 156 § 1 pkt 2 Kpa stanowi, iż "organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa". przepis ten ma charakter szczególny, pozwala bowiem na wzruszenie prawomocnych i ostatecznych decyzji administracyjnych. Powinien być zastosowany w sposób precyzyjny, zgodnie z jego brzmieniem. W innym przypadku przepis art. 156 Kpa, gdy zostanie zastosowany z pominięciem zawartych w nim zasad, z instytucji nadzwyczajnego środka, przekształci się w kolejną trzecią instancję postępowania administracyjnego, tracąc swój wyjątkowy i szczególny charakter. Dlatego też stosując ten nadzwyczajny środek postępowania administracyjnego, jakim jest stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, organ powinien skrupulatnie przestrzegać wszelkich zasad rządzącym postępowaniem w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Mieć należy tu nadto na uwadze fundamentalną dla prawa administracyjnego zasadę trwałości decyzji administracyjnej, wyrażonej w art. 16 Kpa. Ponadto podnieść należy, iż nie każde naruszenie prawa stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, a jedynie rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa). Z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia zazwyczaj, gdy treść decyzji jest jednoznacznie sprzeczna z treścią przepisu prawa i gdy rodzaj tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organ praworządnego państwa. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą (porównaj: P. Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego – komentarz, LexisNexis, Warszawa 2007, s. 352; B. Adamiak i J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego – komentarz, C.H. Beck, Warszawa 2006, s. 743; M. Jaśkowska i A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego – komentarz, Zakamycze 2000, s. 910). Wszelkie rozluźnienie powyższej zasady powodowało by nieuzasadnione naruszenie zasady trwałości decyzji administracyjnej (art. 16 Kpa). Zważyć tu należy, iż poddana nadzwyczajnej kontroli decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] stycznia 2013 r. o przydziale G. W. lokalu mieszkalnego jako ostateczna i prawomocna weszła do obrotu prawnego, a zatem może być ona wzruszona tylko w szczególnym trybie, zgodnie z przepisami i zasadami tryb taki regulującymi. Komendant Główny Policji rozpatrując wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r. o przydziale lokalu mieszkalnego zbadał niniejszą sprawę analizując wszystkie aspekty skutkujące o ewentualnym stwierdzeniu nieważności decyzji, wskazane w art.156 Kpa i stwierdził brak przesłanek skutkujących stwierdzeniem nieważności kontrolowanej decyzji. Zainteresowany policjant w skardze na decyzję odmawiające stwierdzenia nieważności decyzji o przydziale podnosi, iż wbrew twierdzeniom organu, kontrolowana decyzji powinna być uchylona w trybie art. 156 § 1 pkt. 2 Kpa, albowiem w chwili jej wydania przedmiotowy lokal nie spełniał cech wskazanych w § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów i nadto organ bezpodstawnie odmówił przeprowadzenia jego wniosków dowodowych, dowodzących, iż lokal ten nie spełniał cech lokalu mieszkalnego w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, których skarżący bliżej nie sprecyzował. Wskazać w tej materii należy, iż formułując wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji o przydziale przedmiotowego lokalu, skarżący nie wskazywał na naruszenie konkretnych norm prawa budowlanego, ale na wady techniczne lokalu, który w chwili przydziału nadawał się do remontu, czym w istocie organ przydzielający przedmiotowy lokal naruszył normę § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów. Dowody zgromadzone w dacie odmowy przyjęcia przez skarżącego przedmiotowego lokalu ([...] lutego 2013 r.) – to jest jego oględziny z dnia [...] lutego 2013 r. oraz z dnia [...] lutego 2013 r., pisma właściciela i administratora mieszkania (i całego budynku) wystosowane do Komendanta Wojewódzkiego Policji w 2014 roku zwłaszcza w aspekcie protokołów z okresowej kontroli budynku, protokołu z okresowej kontroli sprawności przewodów i podłączeń dymowych, spalinowych i wentylacyjnych, protokołu z okresowej kontroli instalacji gazowej, protokołu z okresowej kontroli instalacji elektrycznej – wskazują, iż przedmiotowe mieszkanie nigdy nie zostało wyłączone z użytkowania jak niedające się do zamieszkania, ale wskazują na to , iż przedmiotowe mieszkanie nadawało się wówczas do przeprowadzenia prac remontowych, na które także wskazuje skarżący. Powyżej ustalony stan faktyczny wskazuje, iż niezgodna ze stanem rzeczywisty była notatka służbowa z dnia [...] stycznia 2013 r., sporządzona przez Zastępcę Naczelnika Wydziału [...] KWP w P., z której wynika, iż przedmiotowy lokal jest w należytym stanie technicznym i sanitarnym. Naruszenie zatem przez Zastępcę Naczelnika Wydziału [...] KWP w P. normy wyżej wspomnianego § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. jest w postepowaniu o przydział przedmiotowego lokalu oczywiste. Odwołując się do treści tej notatki, skarżący miał prawo ufać prawdziwości zawartych w niej stwierdzeń. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, powyższe naruszenie obowiązków służbowych przez Zastępcę Naczelnika Wydziału [...] KWP w P. nie może jednak stanowić o skuteczności wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] stycznia 2013 r. o przydziale lokalu mieszkalnego, a to z tych przyczyn, iż naruszono jedynie w tym przepisie zasadę, iż przydzielony policjantowi lokal nie znajdował się w należytym stanie technicznym i sanitarnym w chwili przydziału. Naruszenie to nie stanowiło natomiast o rażącej wadzie tkwiącej w przedmiocie decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r., co do braku przez przydzielony lokal cech lokalu mieszkalnego. Niekwestionowany nieodpowiedni stan techniczny przedmiotowego lokalu nie wyłączał go z pojęcia lokalu mieszkalnego, ale powodował jedynie konieczność przeprowadzenia określonych prac remontowych. Przydział lokalu z taką wadą mógł stanowić jedynie o uchyleniu decyzji o przydziale w trybie zwykłym, ale nie w trybie nadzwyczajnym, albowiem brak tu cech rażącego naruszenia prawa a tylko takie naruszenie może skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji. Nadto stwierdzone wyżej wady techniczne lokalu są do usunięcia zwykłym remontem, którego koszt sam skarżący określa na około [...] zł. Aby w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, móc uznać zasadność wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] stycznia 2013 r., z przyczyn w tym wniosku podniesionych, należało by udowodnić, iż w dacie wydania tej decyzji istniała w obrocie prawnym decyzja administracyjna wyłączająca przedmiotowy lokal z jego użytkowania w celach mieszkaniowych. Dlatego też zasadne było odmówienie przez Komendanta Głównego Policji przeprowadzenie w postepowaniu nadzorczym dowodów zgłoszonych przez skarżącego. Po pierwsze Komendanta Głównego Policji nie ma uprawnień do stwierdzania czy dany lokal spełnia cechy lokalu mieszkalnego w rozumieniu prawa budowlanego. Po drugie pisma właściciela budynku (i przedmiotowego mieszkania przy ul. [...] w [...]) - zwłaszcza protokoły z okresowej kontroli budynku, protokołu z okresowej kontroli sprawności przewodów i podłączeń dymowych, spalinowych i wentylacyjnych, protokołu z okresowej kontroli instalacji gazowej, protokołu z okresowej kontroli instalacji elektrycznej, jak i protokoły z oględzin budynku z dnia [...] lutego 2013 r. i z dnia [...] lutego 2013 r. wskazują jedynie na potrzebę przeprowadzenia w przedmiotowym lokalu odpowiedniego remontu. Po trzecie nie ma żadnych usprawiedliwionych przesłanek aby podważać, jak to bezzasadnie czyni skarżący, wiarygodność powyższych protokołów z oględzin lokalu (które zresztą są zgodne z opisem tych wad zawartych w pismach skarżącego) oraz pism Zarządu Komunalnych Zasobów Mieszkaniowych Sp. z o.o. w [...] skierowanych do organu w 2014 roku. W niniejszej sprawie wyraźnie widać niefrasobliwość odpowiednich służb Komendy Wojewódzkiej Policji w P., przejawiają się w nieodpowiednim przygotowaniu przedmiotowego lokalu do zasiedlenia przez policjanta. Brak wyciągnięcia przez Komendanta WKP w P. wniosków z wadliwego działania podległych mu służb i brak odpowiedniego działania tych służb po stwierdzonych w dniu [...] lutego 2013 r. wad lokalu (potrzeby przeprowadzenia remontu) oraz czysto emocjonalne oświadczenie skarżącego z dnia [...] lutego 2013 r. o odmowie przyjęcia przedmiotowego lokalu, spowodowało wszczęcie zbędnego postępowania o jego opróżnienie (ze stanu faktycznego niniejszej spawy nie wynika aby skarżący przedmiotowy lokal zajmował) oraz zbędne wszczęcie przez skarżącego niniejszego postępowania nadzorczego. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, po uprawomocnieniu się decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r. wspólne odpowiednie działanie Wydziału [...] KWP w P. i skarżącego, zmierzające do odpowiedniego przygotowania lokalu do jego zasiedlenia przez policjanta, mogło doprowadzić do przeprowadzenia odpowiedniego remontu tego lokalu. Ten aspekt sprawy, jakkolwiek nie związany bezpośrednio z oceną zasadności niniejszego postępowania nadzorczego, stanowi o rzeczywistej istocie całego sporu, który powinien zostać załatwiony mocą ugody administracyjnej pomiędzy skarżącym a Komendantem WKP w P. Reasumując, uznać należy, że obie podjęte w niniejszej sprawie poprzez Komendanta Głównego policji decyzji nadzorcze są prawidłowe, odpowiadające prawu, jak również pozbawione wad nieważności. Dlatego mając powyższe na względzie i na mocy art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku.