II SA/Wa 2182/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Borowiecki po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na pismo Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] września 2023 r., nr [...] stanowiące odpowiedź na wniosek o mianowanie na stopień wojskowy równorzędny ze stopniem posiadanym w Służbie Więziennej p o s t a n a w i a: - odrzucić skargę - Pismem z dnia [...] października 2023 r. J. K. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca"), reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na "decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] września 2023 r., nr sprawy [...], doręczoną Skarżącemu w dniu 11 września 2023 r., podtrzymującą stanowisko ww. organu wyrażone w piśmie z dnia [...] marca 2023 r., nr sprawy [...] o odmowie przyznania Skarżącemu stopnia wojskowego równorzędnego z posiadanym przez niego stopniem [...] Służby Więziennej". W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej odrzucenie z uwagi na jej niedopuszczalność, wskazując w uzasadnieniu, że przedmiotem skargi złożonej do Sądu w niniejszej sprawie jest pismo organu mające walor wyłącznie informacyjny. Z akt sprawy wynika, że w piśmie z dnia [...] listopada 2022 r. skarżący wystąpił do Ministra Obrony Narodowej z wnioskiem o mianowanie na stopień wojskowy równorzędny ze stopniem posiadanym przez niego w Służbie Więziennej. Odpowiadając na powyższe pismo strony skarżącej Dyrektor Departamentu [...] Ministerstwa Obrony Narodowej w piśmie z dnia [...] marca 2023 r., nr [...], poinformował skarżącego, że zgodnie z treścią art. 138 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2022 r., poz. 2305), osoba posiadająca m.in. stopień Służby Więziennej powołana na jej wniosek albo za jej zgodą do zawodowej lub terytorialnej służby wojskowej otrzymuje stopień równorzędny ze stopniem posiadanym w danej służbie. Jednocześnie, organ wyjaśnił skarżącemu, że w aktualnych uwarunkowaniach prawnych brak test możliwości mianowania i wyznaczenia skarżącego na stanowisko służbowe o stopniu etatowym [...] po uprzednim mianowaniu na stopień wojskowy [...] ze względu na fakt, że został powołany do zawodowej służby wojskowej w ramach aktualnego stosunku służbowego w korpusie szeregowych. Ponadto, Dyrektor Departamentu [...] MON stwierdził, że zastosowanie powołanego przepisu może mieć miejsce jedynie w sytuacji powołania do zawodowej służby wojskowej. Organ zauważył, że wymieniony przepis reguluje wyłącznie sposób nadawania stopnia wojskowego równorzędnego ze stopniem posiadanym w danej służbie osobom niepełniącym zawodowej służby woskowej w dacie jego obowiązywania. Organ podniósł również, że skarżący, składając wniosek o powołanie do zawodowej służby wojskowej, wystąpił o powołanie do korpusu szeregowych. W konsekwencji, mając na względzie powyższe, Dyrektor Departamentu [...] MON stwierdził, że wniosek skarżącego nie może zostać zrealizowany pozytywnie. W piśmie z dnia [...] sierpnia 2023 r. skarżący wystąpił do Ministra Obrony Narodowej z "wnioskiem żołnierza zawodowego o mianowanie na stopień wojskowy równorzędny ze stopniem posiadanym w Służbie Więziennej". Jako podstawę prawną swojego wniosku skarżący wskazał art. 138 w związku z art. 140 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny. W konsekwencji, skarżący wniósł o mianowanie na stopień wojskowy [...], będący równorzędnym z posiadanym przez niego stopniem [...] Służby Więziennej. Odpowiadając na wniosek skarżącego z dnia [...] sierpnia 2023 r., Minister Obrony Narodowej, reprezentowany przez J. D., głównego specjalistę w Biurze Ministra Obrony Narodowej, w piśmie z dnia [...] września 2023 r., nr [...], zawiadomił skarżącego, że w przedmiotowej sprawie nadal pozostaje aktualne stanowisko wyrażone w piśmie Dyrektora Departamentu [...] Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W świetle art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm. - dalej: "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Według art. 3 § 2 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto, zgodnie z art. 3 § 3 P.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Tak ukształtowana regulacja ogranicza zatem kognicję sądów administracyjnych jedynie do spraw w niej określonych, z uwzględnieniem przepisów szczególnych. Tymczasem, zaskarżone w niniejszej sprawie pismo Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] września 2023 r., nr [...] posiada wyłącznie walor informacyjny, nie rozstrzygając w sposób władczy żadnej sprawy i nie wywołuje skutków prawnych. W konsekwencji, uznać należy, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie nie jest żaden akt lub czynność podlegająca kontroli sądu administracyjnego, w szczególności nie jest to akt lub czynność wymieniona w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. W tej sytuacji, nie ulega wątpliwości, że skargę, której przedmiotem jest pismo informacyjne, należy odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a - orzekł, jak w sentencji postanowienia.