II SA/Wa 2185/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.) Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska Sędzia WSA Andrzej Góraj po rozpoznaniu w dniu 02 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Komendanta Głównego Policji o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lutego 2013 r. o sygnaturze akt II SA/Wa 2185/12 w sprawie ze skargi K. M. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres pracy w gospodarstwie rolnym postanawia - odmówić wykładni wyroku. Pismem z dnia 02 sierpnia 2013 r. Komendant Główny Policji zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 2185/12, którym to wyrokiem Sąd: w punkcie 1. wyroku uchylił zaskarżony przez K. M. rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w części utrzymującej w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. w części odmawiającej przyznania prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres pracy w gospodarstwie rolnym od dnia [...] stycznia 1983 r. do dnia [...] października 1986 r. oraz od dnia [...] października 1988 r. do dnia [...] grudnia 1989 r. oraz rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. w części odmawiającej przyznania prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres pracy w gospodarstwie rolnym od dnia [...] stycznia 1983 r. do dnia [...] października 1986 r. oraz od dnia [...] października 1988 r. do dnia [...] grudnia 1989 r.; w punkcie 2. wyroku w pozostałym zakresie skargę oddalił; w punkcie 3. wyroku zasądził od Komendanta Głównego Policji na rzecz K. M. kwotę [...] zł, tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu powyższego wniosku organ podniósł, iż w uzasadnieniu ww. wyroku Sąd wskazał m.in.: "Biorąc bowiem pod uwagę, że ustawa z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników, uchylająca ustawę z dnia 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin, nie zawiera żadnych przepisów intertemporalnych, które wskazywałyby przypadki stosowania ustawy uchylonej, w niniejszej sprawie należało stosować - zgodnie z ogólną zasadą postępowania administracyjnego - przepisy obowiązujące w dniu orzekania przez organ.", a także: "Zdaniem Sądu, w świetle powyższych uwag, zastosowanie w niniejszej sprawie mniej korzystnego rozwiązania odnośnie definicji domownika, przyjętego w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin, stanowi o wadliwości rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2012 r. w części odmawiającej K. M. przyznania prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres pracy w gospodarstwie rolnym od dnia [...] stycznia 1983 r. do dnia [...] października 1986 r. oraz od dnia [...] października 1988 r. do dnia [...] grudnia 1989 r., a także utrzymującego go w mocy, we wskazanej wyżej części, rozkazu personalnego tegoż organu z dnia [...] października 2012 r.", stwierdzając jednocześnie, że: "dokonując oceny statusu skarżącego w charakterze domownika w spornym okresie jego pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym rodziców, tj. od dnia [...] stycznia 1983 r. do dnia [...] października 1986 r. oraz od dnia [...] października 1988 r. do dnia [...] grudnia 1989 r., organ błędnie prowadził rozważania w oparciu o art. 2 ust. 2 nieobowiązującej już ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin." Organ zaznaczył, że jednocześnie Sąd wskazał, iż: "Rozpatrując sprawę ponownie organ obowiązany będzie dokonać oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w kontekście statusu skarżącego w charakterze domownika w ww. spornym okresie jego pracy w gospodarstwie rolnym rodziców w oparciu o art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin. Dopiero tak dokonana ocena będzie mogła stanowić podstawę ewentualnej sądowej kontroli legalności podjętego przez organ rozstrzygnięcia." Organ podkreślił, że art. 6 ust. 2 powołanej ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. brzmiał: "Zasiłek chorobowy za jeden dzień niezdolności do pracy wynosi 1/30 części kwoty odpowiadającej emeryturze w podstawowej wysokości", a tym samym nie odnosi się do przedmiotowej sprawy. W związku z powyższym, zdaniem organu, nie jest jasne, który z powołanych aktów normatywnych powinien zastosować Komendant Główny Policji ponownie rozpoznając sprawę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości, co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Sąd wyjaśniając orzeczenie, dokonuje jego wykładni autentycznej, tzn. wyjaśnia z mocą obowiązującą, jak należy rozumieć treść orzeczenia sądu. Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja wyroku, jaki i jego uzasadnienie. Konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas gdy, jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, a także sposobu jego wykonania. Ponadto wykładnia wyroku nie może prowadzić do reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 4 lutego 20005 r. sygn. akt OZ 1312/04 publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie może również służyć dodatkowemu rozpoznaniu sprawy. Potrzeba wykładni może być zatem wyłącznie wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia. W niniejszej sprawie treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 2185/12 nie nasuwa wątpliwości zarówno co do jego sentencji, jak i uzasadnienia, których treść jest sformułowana w sposób jasny i zrozumiały. W ocenie Sądu, powołany przez organ fragment uzasadnienia wyroku: "Rozpatrując sprawę ponownie organ obowiązany będzie dokonać oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w kontekście statusu skarżącego w charakterze domownika w ww. spornym okresie jego pracy w gospodarstwie rolnym rodziców w oparciu o art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin. Dopiero tak dokonana ocena będzie mogła stanowić podstawę ewentualnej sądowej kontroli legalności podjętego przez organ rozstrzygnięcia." nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. W powołanym fragmencie uzasadnienia wyroku wystąpiła oczywista omyłka polegająca na błędnym wskazaniu przepisu, albowiem w ww. fragmencie uzasadnienia wyroku zamiast "art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin", winno być "art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników". Wobec oczywistości wskazanej wyżej omyłki pisarskiej treść uzasadnienia powołanego wyroku jest jasna i nie wymaga wykładni. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 158 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.