II SA/Wa 2186/16

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Iwona Malicka po rozpoznaniu w dniu 4 października 2017 r. w Warszawie na posiedzeniu niejawnym wniosku E. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi E. W. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby postanawia: 1. przyznać E. W. prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego, 2. umorzyć postępowanie w sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 września 2017 r. oddalił skargę E. W. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji w przedmiocie zwolnienia ze służby. Skarżący, wraz z wnioskiem o sporządzenie i doręczenia uzasadnienia wyroku, wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego, składając wypełniony formularz PPF. Powyższy wniosek uzupełnił pismem z dnia 26 września 2017 r., do którego dołączył dokumenty, dotyczące swojej sytuacji finansowej. We wniosku skarżący podał, że pozostaje sam w gospodarstwie domowym, nie posiada majątku ani oszczędności, a jego dochód stanowi wynagrodzenie za pracę w wysokości 2.683,07 zł. Wskazał, że do stałych kosztów jego utrzymania należą opłaty za wodę - 250 zł, za energię elektryczną - 205 zł, opłaty za telefon/internet - 40 zł, opłaty za paliwo około 100 zł. Podniósł, że nadto płaci alimenty na dwoje dzieci w łącznej wysokości 960 zł oraz spłaca raty z tytułu ugody w sprawie rozliczenia majątku wspólnego po 500 zł miesięcznie. Wskazał, że na jedzenie wydaje około 600, a na ubranie oraz środki higieny około 200 zł. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: Należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie skarżący, stosownie do treści art. 239 § 1 pkt 1 lit. d ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Skarżący przedmiotowy wniosek złożył w sprawie ze stosunku służbowego, dlatego zgodnie z art. 249a powołanej ustawy, jeżeli (...) rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Skoro zatem skarżący w tej sprawie jest zwolniony z ustawy z obowiązku ponoszenia wszelkich kosztów sądowych, to postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, jako zbędne, należało umorzyć. Natomiast zgodnie z art. 262 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Stosownie zaś do art. 245 § 1 i § 3 tej ustawy, prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie częściowym i obejmować tylko ustanowienie pełnomocnika - radcy prawnego lub adwokata. Przyznanie tego prawa osobie fizycznej następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Jak wynika ze złożonego wniosku, skarżący pozostaje sam w gospodarstwie domowym, utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę w wysokości 2.683 zł netto, nie posiada majątku ani oszczędności. Średnie stałe koszty miesięcznego utrzymania strony wynoszą około 1.200 zł. Nadto skarżący płaci alimenty na dzieci w wysokości 960 zł, zasądzone wyrokiem sądu z dnia [...] lutego 2016 r., oraz 500 zł tytułem spłaty majątku wspólnego w związku z zawartą przed sądem ugodą z dnia [...] marca 2017 r. w sprawie podziału majątku wspólnego. W konsekwencji należało uznać, że wnioskodawca wykazał, iż nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 262, art. 249a w związku z art. 239 § 1 pkt 1 lit. d i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono, jak w sentencji.