II SA/Wa 2187/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędziowie WSA Danuta Kania (spr.), Janusz Walawski, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2014 r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie przyznania statusu osoby bezrobotnej oraz odmowy przyznania prawa do zasiłku 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji o odmowie przyznania prawa do zasiłku, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w części określonej w punkcie 1, 3. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego N. P. kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) oraz kwotę 55,20 zł (słownie: pięćdziesiąt pięć złotych 20/100) stanowiącą 23% podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Prezydent [...] W. decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...], powołując w podstawie prawnej art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust. 1 i 2 oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 674 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267), dalej: "k.p.a.", orzekł o uznaniu G. K. z dniem [...] lipca 2013 r. za osobę bezrobotną oraz odmówił mu przyznania prawa do zasiłku. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż z przedłożonych dokumentów wynika, że w dniu rejestracji, tj. w dniu [...] lipca 2013 r. G. K. spełniał warunki do uznania za osobę bezrobotną, natomiast suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, jest krótsza niż 365 dni, lub podstawą wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy jest kwota niższa od minimalnego wynagrodzenia, co stanowi podstawę odmowy przyznania prawa do zasiłku. W odwołaniu od powyższej decyzji G. K. wskazał, iż przepis art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie znajduje zastosowania w jego sytuacji. Podał, iż od dnia [...] września 1996 r. prowadził [...] Spółkę z o.o., przy czym działalność gospodarcza w postaci prowadzenia tejże Spółki została zawieszona z dniem [...] czerwca 2013 r. postanowieniem Sądu Rejonowego dla [...] W. z dnia [...] lipca 2013 r. W okresie ostatnich 18 miesięcy nie uzyskał żadnego dochodu z tytułu umów o dzieło, z których utrzymywał się jako artysta do chwili utraty zdrowia. Podniósł, iż nie posiada żadnych dochodów, oszczędności ani majątku, a jedynym źródłem jego utrzymania jest zasiłek pielęgnacyjny w kwocie [...] zł miesięcznie. Suma ta jest prawie w całości przeznaczana na zakup lekarstw, które musi zażywać. Zaznaczył, że od 10 lat jest osobą niepełnosprawną, cierpiącą na połowiczny paraliż po udarze mózgu i w związku z tym jest niezdolny do pracy. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2013 r. nr [...], powołując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] W. z dnia [...] lipca 2013 r. W uzasadnieniu organ wskazał, iż zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli: 1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz 2) w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: d) opłacał składki na ubezpieczenie społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę (...). Organ wskazał, iż G. K. dołączył do odwołania kopie: (1) postanowienia Sądu Rejonowego dla [...] W. z dnia [...] lipca 2013 r. z informacją o zawieszeniu działalności gospodarczej, (2) odpisu aktualnego z rejestru Handlowego Dział [...] Nr [...], (3) orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z dnia [...] czerwca 2012 r. o całkowitej niezdolności do pracy oraz orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia [...] września 2010 r. Podał, iż z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że wyżej wymieniony w okresie od [...] czerwca 2006 r. do [...] lipca 2013 r. prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą, tj. [...] Spółka z o.o. z siedzibą w W.. W związku z powyższym, pismem z dnia [...] września 2013 r. organ wezwał zainteresowanego do dostarczenia oryginału dokumentu z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych potwierdzającego opłacanie składek na ubezpieczenie społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w okresie od [...] czerwca 2006 r. do [...] lipca 2013 r., wraz ze wskazaniem podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy w poszczególnych miesiącach. W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia [...] września 2013 r. G. K. poinformował, iż: "nie istnieje żaden dokument potwierdzający odprowadzanie składek w okresie od [...] czerwca 2006 r. do [...] lipca 2013 r., ponieważ od dnia [...] kwietnia 2004 r., w wyniku doznanego przeze mnie udaru mózgu stałem się osobą niepełnosprawną i niezdolną do pracy". Organ ustalił, iż suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, na przestrzeni 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji G. K. w Urzędzie Pracy [...] W. jest krótsza niż 365 dni. W związku z powyższym stwierdził, iż G. K. nie spełnia warunków określonych przepisami ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy do przyznania prawa do zasiłku, ponieważ w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, tj. od dnia [...] lipca 2013 r. do dnia [...] stycznia 2012 r. prowadził działalność gospodarczą przez ponad 365 dni, jednakże nie legitymuje się 365 dniami opłacania składek z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej, w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Organ podkreślił, iż warunkiem uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych jest łączne spełnienie dwóch przesłanek, z których pierwszą jest posiadanie okresu zatrudnienia i okresów zaliczanych wynoszących co najmniej 365 dni w okresie poprzedzającym rejestrację, natomiast drugą jest opłacanie składki na ubezpieczenie społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że G. K. nie spełnia ustawowych wymogów, uprawniających do zasiłku. Końcowo organ podkreślił, iż decyzja o przyznaniu prawa do zasiłku nie ma charakteru uznaniowego, organ administracji działa w oparciu o bezwzględnie obowiązujące przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zaś trudna sytuacja materialna osoby bezrobotnej nie może stanowić przesłanki do przyznania jej tego świadczenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2013 r. G. K. zarzucił naruszenie art. 11 k.p.a. oraz art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez niewłaściwą interpretację i zastosowanie, a także art. 67 ust. 1 i 2 w związku z art. 31 ust. 3 oraz art. 32 Konstytucji RP w zakresie nieproporcjonalnego ograniczenia kręgu osób, którym przysługuje prawo do zasiłku dla bezrobotnych oraz nierównego traktowania osób prowadzących inną działalność gospodarczą w stosunku do podmiotów wskazanych w art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W związku z powyższymi zarzutami wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przyznanie mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu skargi podniósł argumenty analogiczne jak w odwołaniu. Nadto wskazał, iż w istocie nie jest stanie wykazać okoliczności odprowadzania składek na ubezpieczenie społeczne w okresie od dnia [...] czerwca 2006 r. do dnia [...] lipca 2013 r., ponieważ nie prowadził wówczas pozarolniczej działalności gospodarczej. Działalność prowadziła spółka posiadająca osobowość prawną. Skarżący, jako artysta, realizował jej zamówienia na podstawie umowy o dzieło, które w tej sytuacji wydawały się najbardziej adekwatne ze względu na artystyczny charakter realizowanych zamówień. Zdaniem skarżącego, uzasadnienie zaskarżonej decyzji opisuje odmienny stan faktyczny i nie odnosi się w sposób wyczerpujący i zrozumiały do okoliczności sprawy. Nadto skarżący wskazał, że kryteria ustanowione w art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oznaczają, iż obywatel RP, czynny zawodowo i opłacający składki na ubezpieczenie społeczne np. z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej, gdy utraci możliwość jej prowadzenia i nie zgłosi się po pomoc państwową w ciągu sześciu miesięcy, bezpowrotnie traci możliwość jej uzyskania. Taka regulacja stanowi naruszenie art. 67 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 oraz art. 32 Konstytucji RP. Ustanowione konstytucyjnie prawo zabezpieczenia społecznego - w razie pozostawania bez pracy nie z własnej woli oraz bez środków utrzymania - zostało określone w ustawie w sposób nieproporcjonalnie wąski, wykluczając z kręgu uprawnionych tych obywateli, którzy wprawdzie znaleźli się w takiej sytuacji, ale zwlekali ze zgłoszeniem się po pomoc. Ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie przyznaje prawa do zasiłku osobom, które w przeszłości spełniały określone w niej wymogi, przez co stwarza sytuację nieuzasadnionej nierówności między obywatelami znajdującymi się w podobnej sytuacji życiowej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi wskazując dodatkowo, iż zgodnie z przepisami ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1442 ze zm.), za osobę prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą uważa się wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (art. 8 ust. 6 pkt 4). Obecny na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym pełnomocnik skarżącego podniósł, iż organ odwoławczy - pomimo dołączenia przez skarżącego do odwołania orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z dnia [...] czerwca 2012 r. o niezdolności do pracy - nie poczynił ustaleń, czy skarżący pobierał rentę z tytułu niezdolności do pracy. Zdaniem pełnomocnika okoliczność ta może mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy w zakresie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych w świetle art. 71 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Polega ona na kontroli legalności, tj. zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosując wskazane powyżej kryteria, Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2013 r. - w zakresie w jakim utrzymuje w mocy decyzję Prezydenta [...] W. z dnia [...] lipca 2013 r. w części odmawiającej przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych - podlega uchyleniu z powodu naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd zważył przy tym, iż z treści skargi wynika, że skarżący w istocie kwestionuje stanowisko organu odwoławczego odnośnie braku podstaw prawnych do przyznania "pomocy państwa w postaci zasiłku dla bezrobotnych", nie zaś odnośnie przyznania samego statusu osoby bezrobotnej. Zauważyć należy, iż podstawę wydania ww. decyzji Prezydenta [...] W. stanowił m.in. przepis art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zgodnie z jego treścią do zadań samorządu powiatu w zakresie polityki rynku pracy należy wydawanie decyzji o uznaniu lub odmowie uznania danej osoby za bezrobotną oraz utracie statusu bezrobotnego oraz przyznaniu, odmowie przyznania, wstrzymaniu lub wznowieniu wypłaty oraz utracie lub pozbawieniu prawa do zasiłku (...). Od decyzji organu samorządu powiatu w ww. sprawach, stosownie do art. 10 ust. 2 pkt 4 oraz ust. 7 pkt 2 powołanej ustawy, przysługuje odwołanie do wojewody. Wojewoda realizuje bowiem zadania organu wyższego stopnia w postępowaniu administracyjnym w sprawach dotyczących świadczeń z tytułu bezrobocia. Z powyższego wynika, iż w postępowaniu w sprawach dotyczących przedmiotowych świadczeń stosuje się przepisy ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego. Zatem organ orzekający, podejmując decyzję administracyjną w przedmiocie świadczenia z tytułu bezrobocia związany jest regułami postępowania administracyjnego, określającymi jego obowiązki w zakresie prowadzenia postępowania i orzekania. W szczególności winien on przestrzegać zasady dochodzenia do prawdy materialnej (art. 7 k.p.a.), a więc podejmować wszelkie niezbędne kroki zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Jest zobowiązany również do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a.). Musi wreszcie w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić podjęte rozstrzygnięcie zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. Na tle rozpoznawanej sprawy konieczne jest podkreślenie, iż dla każdego postępowania administracyjnego kluczowe znaczenie ma należyte ustalenie stanu faktycznego sprawy oraz odpowiednie uzasadnienie decyzji. W szczególności decyzje negatywne powinny być przekonująco i jasno uzasadnione, zarówno co do faktów, jak i co do prawa, tak aby nie było wątpliwości, że wszystkie istotne dla sprawy okoliczności zostały należycie rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Z decyzji zatem musi wynikać, że organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę, nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy materiałów dowodowych lub nie dokonał oceny tych materiałów wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego. Motywy decyzji powinny odzwierciedlać rację decyzyjną i wyjaśniać tok rozumowania prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego i do rzeczywistej sytuacji faktycznej. Ponadto, obowiązek sporządzenia uzasadnienia decyzji odpowiadającej wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a., stanowi realizację w postępowaniu administracyjnym zasady przekonywania określonej w art. 11 k.p.a. Nadto, prawidłowo sporządzone uzasadnienie daje możliwość pełnej i merytorycznej weryfikacji decyzji w postępowaniu sądowym. Przenosząc powyższe uwagi na stan przedmiotowej sprawy Sąd uznał, że zaskarżona decyzja - wbrew wymogom zawartym w art. 107 § 3 k.p.a. - nie zawiera oceny wszystkich elementów stanu faktycznego. Jak słusznie zauważył pełnomocnik skarżącego, do odwołania od decyzji organu I instancji załączona została kopia orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z dnia [...] czerwca 2012 r., w którym ustalono, że G. K. jest trwale całkowicie niezdolny do pracy, przy czym datę powstania całkowitej niezdolności do pracy określono na dzień [...] kwietnia 2004 r. Kwestia ta pozostała poza rozważaniami organu odwoławczego, który poza wzmiankowaniem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że ww. kopia orzeczenia lekarza orzecznika ZUS została złożona do akt sprawy, nie odniósł się w żaden sposób do treści ww. dokumentu. Zauważyć należy, że zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli: (1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz (2) w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni opłacał składki na ubezpieczenie społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę (lit. d). Organ orzekający ustalił, że skarżący nie spełnia przesłanek określonych w ww. przepisach. Sam skarżący bowiem, odpowiadając na wezwanie organu z dnia [...] września 2013 r. o złożenie dokumentu z ZUS potwierdzającego opłacanie składek na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w okresie od dnia [...] czerwca 2006 r. do dnia [...] lipca 2013 r. wraz ze wskazaniem podstawy wymiaru składek oświadczył, iż dokument taki nie istnieje, ponieważ od dnia [...] kwietnia 2004 r. jest osobą niepełnosprawną, niezdolną do pracy. Jednakże, zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby wojskowej, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Wobec powyższego oraz zważywszy na treść ww. orzeczenia lekarza orzecznika ZUS organ odwoławczy winien w sposób niebudzący wątpliwości stwierdzić, czy w przypadku skarżącego powołany wyżej przepis znajduje zastosowanie. W szczególności, w oparciu o dane dostępne w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych, ewentualnie na podstawie oświadczenia skarżącego, organ winien ustalić, czy skarżący pobierał rentę z tytułu niezdolności do pracy oraz czy ewentualny okres jej pobierania, przy uwzględnieniu pozostałych przesłanek wymienionych w ww. przepisie, może mieć wpływ na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie. Nie można zakwestionować stanowiska organu odwoławczego, że decyzja o przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych nie jest wydawana w granicach uznania administracyjnego, lecz w oparciu o bezwzględnie obowiązujące przepisy prawa stąd argumentacja skargi dotycząca ustawowego ograniczenia prawa do zabezpieczenia społecznego w świetle przepisów Konstytucji RP, nie może odnieść zamierzonego skutku. Jednakże, jak już wyżej wskazano, rzeczą organu jest wyczerpujące ustalenie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a następnie dokonanie ich oceny w świetle mających w sprawie zastosowanie przepisów prawa (art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.). Zaniechanie organu odwoławczego we wskazanym powyżej zakresie, wobec uregulowania zawartego w art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, obligowało Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji. Rozpatrując sprawę ponownie, organ odwoławczy uwzględni poczynione wyżej uwagi. W sytuacji, gdy w następstwie poczynionych ustaleń, uzna za zasadne podtrzymać swoje stanowisko, wyjaśni w sposób wyczerpujący przesłanki podjętego rozstrzygnięcia czyniąc zadość wymogom z art. 107 § 3 w związku z art. 11 k.p.a. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 p.p.s.a. orzekł jak punkcie 1 i 2 sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na mocy art. 250 p.p.s.a. w związku z § 15 i § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349) - jak w pkt 3 sentencji wyroku.