II SA/Wa 2189/12

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Wojciech Wiktorowski po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego K. S. z dnia [...] listopada 2013 r. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi B. B. – przedstawiciela ustawowego małoletniej D. P. - na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania renty rodzinnej w drodze wyjątku postanawia: przyznać radcy prawnemu K. S. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 360 zł tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz kwotę 82,80 zł stanowiącą 23 % stawkę podatku od towarów i usług. W piśmie z dnia [...] listopada 2013 r. radca prawny K. S. – pełnomocnik z urzędu skarżącej D.P. - wystąpiła o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy. Jednocześnie pełnomocnik oświadczyła, że koszty udzielonej pomocy prawnej nie zostały pokryte w całości lub w części. Radca prawny wystąpiła o przyznanie wynagrodzenia w wysokości 150 % stawek minimalnych. Żądaną wysokość wynagrodzenia uzasadniła poniesionym nakładem pracy, tzn. koniecznością sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia w terminie 7 – dniowym przewidzianym na złożenie wniosku o przywrócenie terminu, liczonym od dnia doręczenie zawiadomienia o wyznaczeniu pełnomocnikiem z urzędu, a także udziałem w rozprawie przed Naczelnym Sadem Administracyjnym oraz wyznaczeniem pełnomocnikiem po rozpoznaniu sprawy przez Sąd I instancji. W myśl zaś art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako ppsa, wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wynagrodzenie przyznaje wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 ppsa. Z akt sprawy wynika, że wyznaczona przez Okręgową Izbę Radców Prawnych w W., jako pełnomocnik z urzędu D. P., radca prawny K. S., sporządziła i wniosła w imieniu skarżącej skargę kasacyjną od wydanego w sprawie wyroku wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia, a następnie brała udział w rozprawie przez Naczelnym Sądem Administracyjnym. Tym samym radca prawny dokonała czynności, której koszty ponosi Skarb Państwa według zasad określonych w rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 490). Otóż w myśl § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" oraz pkt 2 lit. "a" tego rozporządzenia, stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji wynosi 240 zł, a w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym – 75 % tej stawki, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny – 100 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W niniejszej sprawie wynagrodzenie radcy prawnego ustanowionego z urzędu wynosi, wg stawki minimalnej, 240 zł (§ 15 pkt 1 i § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" oraz pkt 2 lit. "a" ww. rozporządzenia), bowiem ww. radca prawny, na dzień złożenia wniosku, nie prowadziła sprawy skarżącej przed Sądem I instancji. W rozpoznanej sprawie należało zastosować również przepisy § 2 ust. 1 i § 19 pkt 1 ww. rozporządzenia, które to przepisy stanowią podstawę do miarkowania wysokości przyznanego wynagrodzenia. Wykonując bowiem zastępstwo prawne na zasadzie prawa pomocy wyznaczony radca prawny poza wniesieniem skargi kasacyjnej i reprezentacją skarżącej przed Sądem II instancji doprowadziła do przywrócenia terminu do jej wniesienia, a wszystkie czynności procesowe w postępowaniu międzyinstancyjnym podjęła w ciągu 7 dni od dnia wyznaczenia jej pełnomocnikiem z urzędu przez Okręgową Izbę Radców Prawnych w W. Radca prawny przyczyniła się zatem do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy w sposób wykraczający poza zakres czynności objęty minimalną stawką wynagrodzenia. W tej zaś sytuacji należało uznać zasadność wniosku radcy prawnego o przyznanie wynagrodzenia w wysokości wynoszącej 150 % stawki minimalnej. Natomiast stosownie do treści § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Z tych względów, uznano, że pełnomocnikowi należy przyznać wynagrodzenie za zastępstwo prawne w kwocie 360 zł podwyższając powyższą kwotę o stawkę podatku od towarów i usług w oparciu o art. 19 pkt 5 ustawy z dnia 26 listopada 2010 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z realizacją ustawy budżetowej (Dz. U. Nr 238, poz. 1578 ze zm.). Wobec powyższego, na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 w zw. z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak sentencji.