II SA/Wa 219/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Joanna Kube, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 września 2019 r. sprawy ze skargi B.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę Pismem podpisanym przez Zastępcę Prezydenta Miasta Z. (znak [...]) z [...] września 2018 r., odmówiono Pani B.K. zaliczenia kosztów wymiany drzwi wejściowych do lokalu w poczet długu. W dniu 5 listopada 2018 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. złożone zostało wraz z licznymi załącznikami, pismo Pani B.K., w którym wyjaśniła ona, że odwołała się od decyzji [...]którą odmówiono jej zaliczenia kosztów wymiany drzwi wejściowych do lokalu w poczet długu. Pismo to - choć zatytułowane "Wniosek" – Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. zakwalifikowało jako zażalenie i postanowieniem z [...] listopada 2018 r. stwierdziło jego niedopuszczalność. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wyjaśniło, że z pism wymienianych między stronami wynika, iż przedmiotem sprawy jest spór toczący się w oparciu o ustawę z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie Kodeksu Cywilnego dotyczący materii zaliczenia w poczet długu, obciążającego Panią K. z tytułu najmu mieszkania komunalnego, kwoty wynikającej z faktury za wymianę drzwi wejściowych. Organ odwoławczy podkreślił, że powołany w piśmie przepis, jak i cała wskazana ustawa o ochronie praw lokatorów (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1234), nie podlega procedurze administracyjnej, więc organy administracji, a takim jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., nie są w takich sprawach właściwe do działania, bowiem sprawy cywilne mogą być rozstrzygane jedynie przed sądami powszechnymi, ewentualnie przez zawarcie przez strony umów lub ugód - również o charakterze cywilnym. Zatem pismo informujące o odmowie zaliczenia kwot w poczet długu z tytułu najmu lokalu komunalnego, nie ma w ocenie Kolegium waloru rozstrzygnięcia administracyjnego, zatem również kodeks nie stanowi o możliwości zaskarżania takiego pisma. W związku z powyższym organ II instancji uznał, że zażalenie jest niedopuszczalne z przyczyn przedmiotowych. Skarżąca pismo z 7 września 2018 r. potraktowała jako orzeczenie administracyjne, którym nie jest. Od powyższego postanowienia skargę do tut. Sądu wywiodła B.K. Podkreśliła w nim, że dokonała nakładu finansowego na lokal, w postaci montażu drzwi, a nie jest właścicielką tego lokalu. Domaga się więc od właściciela lokalu aby zaliczył kwotę dokonanego nakładu w poczet długu za lokal. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2103 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowe postanowienie według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ono prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ II instancji poprawnie uznał, że przedmiotem odwołania nie jest decyzja czy inny akt podlegający zaskarżeniu. Na wstępie rozważań należało przywołać normę art.127 § 1 K.p.a. w myśl której odwołanie służy od decyzji wydanej w pierwszej instancji. Ustawodawca w art. 104 K.p.a. przesądził zaś, że decyzje administracyjne rozstrzygają sprawę co do jej istoty. Na problematykę "załatwienia sprawy" należy zaś patrzeć przez pryzmat normy art. 1 K.p.a. w którym prawodawca nawiązał do materii działania przez organy administracji wyłącznie w sprawach należących do ich właściwości. Zestawiając w/przywołane regulacje podkreślić należy więc, iż odwołanie będzie co do zasady uprawnione wyłącznie wtedy, gdy jego przedmiotem będzie rozstrzygnięcie organu I instancji w sprawie w której organ ten jest właściwy do działania (gdy przepisy prawa powszechnie obowiązującego uprawniają organ do władczego działania). Przenosząc powyższe na realia faktyczne niniejszej sprawy uznać należało, iż skarżone postanowienie jawiło się jako poprawne. Organ II instancji prawidłowo stwierdził, iż odwołanie nie zostało wniesione od decyzji. Żaden przepis prawa nie daje bowiem uprawnienia Prezydentowi Miasta do tego, by w drodze decyzji administracyjnej rozstrzygał on kwestie dotyczące ewentualnych potrąceń nakładów poczynionych przez lokatora na lokal z kwotą obciążającego go długu. Tego typu wzajemne rozliczenia pomiędzy najemcą i wynajmującym podlegają regulacjom Kodeksu cywilnego. Kwestie rozliczeń cywilno-prawnych z całą pewnością nie należą zaś do kategorii spraw załatwianych w drodze decyzji administracyjnych. W świetle powyższego, skoro przedmiotem odwołania nie była decyzja administracyjna, to nie przysługiwało od niego odwołanie. Organ II instancji zmuszony był więc wydać skarżone postanowienie i stwierdzić w nim niedopuszczalność spornego odwołania. Na marginesie dodania wymagało to, iż kwestionowane skargą postanowienie, nie zamyka stronie drogi do domagania się dokonania rozliczeń nakładów poczynionych na lokal w drodze powództwa przed Sądem powszechnym. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz.1302 z późn. zm.).