II SA/Wa 2190/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Wojciech Wiktorowski po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. C. z dnia 1 kwietnia 2014 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi T. C. na orzeczenie dyscyplinarne Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej powoływana jako ppsa), prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W treści formularza wniosku T. C. oświadczył, że jest obecnie osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku i nie osiąga jakichkolwiek dochodów. Wskazał również na swój stan zdrowia. Rubryki od 6.-11. formularza wniosku skarżący wypełnił przez zakreślenie. Skarżący do wniosku nie dołączył jakichkolwiek dokumentów potwierdzających okoliczności wymienione w rubryce 5. formularza – jego uzasadnieniu. Wobec powyższego w piśmie z dnia 8 kwietnia 2014 r. skarżący został wezwany do przedstawienia dokumentów źródłowych poświadczających stan majątkowy oraz możliwości płatnicze, tj.: wyciągów i wykazów z posiadanych rachunków bankowych z okresu ostatnich trzech miesięcy, decyzji przyznającej status osoby bezrobotnej (względnie kopii takiej decyzji), oświadczenia o aktualnych źródłach utrzymania (względnie dokumentów potwierdzających takie źródła, np. decyzji przyznających świadczenia socjalne), dokumentów potwierdzających wysokość miesięcznych wydatków w powadzonym gospodarstwie domowym, a także odpisów zeznań podatkowych za 2012 i 2013 (względnie zaświadczeń wydanych przez właściwy organ podatkowy stwierdzających brak dochodu za ten okres). Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 14 kwietnia 2014 r. Wezwania tego skarżący nie wykonał. W tej sytuacji, oceniając złożone oświadczenia skarżącego należy mieć na względzie regulację art. 252 § 1 ppsa, w myśl którego osoba fizyczna, która ubiega się o przyznanie prawa pomocy, jest zobowiązana do złożenia oświadczenia dotyczącego jej stanu majątkowego oraz podania dokładnych danych o stanie rodzinnym. Trzeba nadto podkreślić, że zgodnie z art. 255 ppsa, jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku okaże się niewystarczające do oceny jej stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest zobowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Tym samym, zgodnie z wolą ustawodawcy, wydanie prawidłowego orzeczenia w zakresie prawa pomocy możliwe jest tylko wówczas, gdy brak jest jakichkolwiek wątpliwości co do sytuacji majątkowej i możliwości płatniczych strony. W niniejszej sprawie ten warunek dopuszczalności przyznania prawa pomocy nie został jednak spełniony. Skarżący nie uzupełnił bowiem niewystarczającego do oceny jego rzeczywistych możliwości płatniczych oświadczenia zawartego w formularzu wniosku. I tak, mimo, iż skarżący, podał, iż jest osoba bezrobotną bez prawa do zasiłku i pozostaje bez dochodu, to nie przedstawił stosownego dokumentu, z którego wynikałoby od kiedy pozostaje osobą bezrobotną. Skarżący nie wskazał zatem okoliczności istotnej z punktu widzenia jego możliwości płatniczych i zarobkowych. Skarżący nie złożył przy tym odpisów zeznań podatkowych i wyciągów z rachunków bankowych, czyli nie złożył tego rodzaju dokumentów, które pozwoliłyby na ustalenie, czy skarżący mógł poczynić oszczędności, a jeżeli tak to w jakiej wysokości. Ostatnie z wymienionych dokumentów, obok dokumentów potwierdzających wysokość miesięcznych wydatków, pozwoliłyby również na ocenę wysokości miesięcznych obciążeń gospodarstwa domowego skarżącego, a w konsekwencji na ustalenie wysokości pozostałych do jego dyspozycji środków, o ile środki takie skarżący posiada. Ponadto skarżący nie złożył oświadczenia, co jest jego aktualnym źródłem utrzymania, a w szczególności, czy korzysta ze świadczeń socjalnych. Tym samym skarżący nie wykazał, czy rzeczywiście znajduje się w takiej sytuacji, która uzasadnia przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W konsekwencji, odstępując od wykonania opisanego wezwania skarżący uniemożliwił ustalenie, czy rzeczywiście, nie jest w stanie ponieść kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Z tych względów, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 ppsa, postanowiono, jak w sentencji.