II SA/Wa 2191/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube (spraw.), Sędziowie WSA Anna Mierzejewska, Andrzej Góraj, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2014 r. sprawy ze skargi W. J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską – oddala skargę – Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] września 2013 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576), utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] o cofnięciu W.J. pozwolenia na broń palną myśliwską w celu łowieckim. W uzasadnieniu podał, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W niniejszej sprawie zastosowano pkt 6 tego przepisu, w myśl którego pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Z treści punktu 6 lit. a wskazanego przepisu wynika, że ustawodawca sam rozstrzygnął, że istnienie zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego uzasadnia sam fakt skazania za przestępstwo umyślne, bez ustalania dalszych okoliczności. Ponadto popełnione przez posiadacza przestępstwo nie musi mieć z nią bezpośredniego związku. Wyjaśnił, że choć organ I instancji w podstawie prawnej decyzji pominął lit. a art. 15 ust. 1 pkt 6 to uchybienie to nie miało znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Komendant Główny Policji wskazał, że skoro przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy ma charakter obligatoryjny, to organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, że posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Ustawodawca nie przewidział możliwości zachowania pozwolenia na broń osobie skazanej za przestępstwo umyślne. Podkreślił, że w przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że W.J. został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] września 2011 r., sygn. akt [...] za popełnienie przestępstwa z art. 263 § 2 k.k., tj. posiadanie bez wymaganego zezwolenia broni palnej. Jest to zatem przestępstwo, które można popełnić tylko umyślnie z zamiarem bezpośrednim lub ewentualnym. Organ zaznaczył, że dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy nie ma znaczenia zarówno wykonywana przez stronę w przeszłości praca zawodowa, jej chlubna przeszłość, ponad czterdziestoletni staż łowiecki, oraz okoliczność że posiadanej broni nigdy, jak twierdzi, nie używała. Za prawidłowe organ odwoławczy uznał oddalenie przez organ I instancji wniosku strony o przebadanie na jej koszt posiadanej broni pod kątem przydatności do celów łowieckich. Wyniki tego badania nie mogłyby odnieść skutku i naraziłby wyłącznie na koszty i nieuzasadnione przedłużenie postępowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W.J. zakwestionował decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2013 r., uznając ją za krzywdzącą i wniósł o uchylenie. Wnoszący skargę zarzucił organowi odwoławczemu nieustosunkowanie się w zaskarżonej decyzji do argumentów podniesionych w odwołaniu, tj. nienagannego zachowania, konieczności przebadania strzelby pod kątem przydatności do jej używania oraz zasług związanych z represjonowaniem przez aparat bezpieczeństwa, a także pozytywnej sąsiedzkiej opinii. Podniósł, że strzelbę kurkówkę [...], którą otrzymał od zmarłego ojca, traktował wyłącznie jako pamiątkę rodzinną i przedmiot zabytkowy (muzealny), a nie broń myśliwską. Z uwagi na okoliczność, że posiada inną zarejestrowaną broń myśliwską, nie musiał tej strzelby używać do celów łowieckich. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 576). Stosownie do treści art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do grona osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W myśl art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy, chodzi tu o osoby stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. W rozpoznawanej sprawie podstawą do cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską w celu łowieckim W.J. był prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] września 2011 r., sygn. akt [...], którym skarżący został uznany winnym tego, że w okresie od daty bliżej nieustalonej w 1981 r. do dnia [...] marca 2011 r. w [...], woj. [...], bez wymaganego zezwolenia posiadał w miejscu zamieszkania sprawną technicznie i przystosowaną do oddawania strzałów broń palną w postaci dubeltówki horyzontalnej-kurkówki nr [...]. Popełnione przez skarżącego przestępstwo z art. 263 § 2 k.k. jest przestępstwem umyślnym. W sprawie zatem została spełniona przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń, określona w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, gdyż W.J. stał się osobą, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a powołanej ustawy. Należy podkreślić, że obecna konstrukcja art. 15 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nie pozostawia żadnych wątpliwości, że organ stosujący te przepisy, po stwierdzeniu zaistnienia przesłanek określonych w pierwszym z nich, obligatoryjnie musi wydać decyzję o cofnięciu decyzji o pozwoleniu na broń. Każda z osób, która została skazana za umyślne przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, niejako automatycznie stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Bez znaczenia są wówczas okoliczności podniesione w skardze, tj.: pozytywne opinie sąsiedzkie, nienaganne zachowanie, czy zasługi związane z represjonowaniem przez aparat bezpieczeństwa. Sprawy cofnięcia pozwolenia na broń nie pozostawiono uznaniu organu. Brzmienie przepisu art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji: "cofa pozwolenie na broń" oznacza, że decyzja w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego, lecz ma charakter decyzji związanej. Przepis ten nakłada na organ Policji obowiązek wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W związku z powyższym, organ nie jest zobowiązany do badania, czy dana osoba stanowi zagrożenie dla porządku i bezpieczeństwa publicznego, uzasadniające cofnięcie jej pozwolenia na broń, gdyż stosownej oceny dokonał już ustawodawca. Katalog wymieniony w tym przepisie ma obecnie charakter zamknięty. W ocenie Sądu, organ słusznie wskazał w zaskarżonej decyzji, że ustawodawca sam rozstrzygnął, że istnienie zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego uzasadnia sam fakt skazania za przestępstwo umyślne. Decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń nie ma charakteru środka karnego, lecz administracyjnoprawny. Ustawodawca uznał bowiem, że sam fakt skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe jest samoistną przesłanką do cofnięcia pozwolenia na broń. Popełnienie bowiem wskazanych czynów (ich dokonanie) świadczy, że dana osoba nie daje rękojmi zachowania postawy, jaką dochowywać - w ocenie ustawodawcy – powinien posiadacz broni. Broń oraz amunicja ze względu na potencjalnie możliwe wywołanie nimi zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzkiego, musi podlegać reglamentacji, zaś dostęp do nich mogą mieć tylko osoby opanowane, praworządne, zrównoważone, dojrzałe. Z tego też względu przepisy dopuszczające jednostki do posiadania broni i amunicji muszą być wykładane możliwie rygorystycznie. Ma to szczególne znaczenie wobec art. 38 Konstytucji RP, w myśl którego Rzeczpospolita Polska zapewnia każdemu człowiekowi prawną ochronę życia. Ścisła, daleko idąca reglamentacja i kontrola dostępu do broni jest właśnie elementem tej ochrony, tym samym restrykcyjne rozumienie przepisów o dostępie do broni i amunicji wypływa z samej ustawy zasadniczej. Biorąc zatem pod uwagę kategoryczne brzmienie przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, wyrażonym w zaskarżonej decyzji, że przebadanie dubeltówki horyzontalnej-kurkówki nr [...] pod kątem przydatności do celów łowieckich nie ma znaczenia w przedmiotowej sprawie i spowodowałoby jedynie przedłużenie postępowania oraz naraziłoby skarżącego na koszty. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.