II SA/Wa 2193/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski (spraw.) Sędzia WSA Janusz Walawski Protokolant referent stażysta Aleksandra Olczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi A. M. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie uznania winnym przewinienia dyscyplinarnego i odstąpienia od ukarania 1. uchyla zaskarżone orzeczenie, 2. stwierdza, że zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu w całości. Komendant Główny Policji orzeczeniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., wydanym na podstawie art. 135j ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687, z późn. zm.), po dokonaniu analizy i oceny całokształtu okoliczności i materiału dowodowego w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko [...] A. M. – ekspertowi Wydziału do spraw [...] Komendy Głównej Policji, obwinionemu o to, że: 1. w dniach [...] sierpnia 2011 r. – [...] stycznia 2012 r., będąc zobowiązanym do terminowego, dokładnego i starannego nadzorowania spraw operacyjno-rozpoznawczych o zasięgu międzywojewódzkim, koordynowania współdziałania jednostek organizacyjnych Policji oraz udzielania pomocy w prowadzonych przez te jednostki sprawach operacyjnych w zakresie przestępstw przeciwko mieniu, fałszerstwa dokumentów, przestępczej działalności pseudokibiców, gromadzenia i oceny materiałów dotyczących poszczególnych zagadnień pracy operacyjno- rozpoznawczej w celu eliminowania istniejących błędów i dysfunkcji oraz monitorowania efektywności pracy operacyjno-rozpoznawczej w obszarze zwalczania przestępczości kryminalnej, w tym w szczególności do prowadzenia w powyższym zakresie nadzoru ogólnego i szczególnego – nie dopełnił tych obowiązków, poprzez nieodbieranie we wskazanym okresie zadekretowanych na niego 36 dokumentów zawierających treści niejawne, w tym decyzji o wszczęciu i zakończeniu form pracy operacyjnej prowadzonej w poszczególnych komendach wojewódzkich Policji i niepodejmowania działań w związku z przesłanymi informacjami, tj. o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego określonego w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w związku z § 13 pkt 1 zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 1993 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji, w zw. z § 174 ust. 3 zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2006 r. w sprawie metod i form wykonywania przez Policję czynności operacyjno-rozpoznawczych oraz w zw. z pkt 1, 2, 5 i 6 zakresu zadań/obowiązków, zawartych w Karcie opisu stanowiska pracy eksperta nr [...] Wydziału do spraw [...] KGP, którą wymieniony policjant przyjął do realizacji w dniu [...] sierpnia 2010 r.; 2. w okresie od dnia [...] lutego 2012 r. do dnia [...] marca 2012 r., w związku z nieobecnością w służbie w dniu [...] grudnia 2011 r. w godz. 8.15 - 16.15, będąc zobowiązanym do złożenia wniosku w sprawie udzielenia urlopu nie przedłożył właściwemu przełożonemu takiego wniosku lub innego dokumentu usprawiedliwiającego tę nieobecność w służbie, tj. o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego określonego w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 2 ust. 1 i § 3 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, – uznał obwinionego winnym popełnienia czynu zarzucanego w punkcie 1, w zakresie nieodbierania przez obwinionego zadekretowanych na niego [...] dokumentów zawierających treści niejawne w okresie od [...] sierpnia 2011 r. do [...] grudnia 2011 r. i odstąpił od ukarania, – uniewinnił w pozostałej części czynu zarzucanego w punkcie 1 oraz od popełnienia czynu zarzucanego w punkcie 2. W uzasadnieniu orzeczenia podano, iż postanowieniem nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2012 r. zostało wszczęte przeciwko [...] A. M. postępowanie dyscyplinarne. Policjantowi zarzucono naruszenie dyscypliny służbowej w sposób opisany powyżej. W toku postępowania dyscyplinarnego zebrano materiał dowodowy w postaci zeznań świadków, wyjaśnień obwinionego, a także notatek oraz innych dokumentów, które pozwoliły na ustalenie następującego stanu faktycznego sprawy. W dniu [...] stycznia 2012 r. do [...] J. M., naczelnika Wydziału ds. [...] KGP zwrócił się jego podwładny [...] K. Z. z prośbą o przedekretowanie dokumentów niejawnych z [...] A. M. na niego, motywując swoja prośbę koniecznością archiwizacji dokumentów oraz przedłużającą się absencją chorobową [...] A. M.. Podczas dokonywania dekretacji w Kancelarii Tajnej dowiedział się, że chodzi o dokumenty niejawne dekretowane w okresie około sześciu miesięcy – 13 decyzji o wszczęciu operacyjnego rozpoznania, 2 decyzje o wszczęciu rozpracowania operacyjnego, 13 decyzji o zakończeniu operacyjnego rozpoznania, 5 decyzji o zakończeniu rozpracowania operacyjnego, 2 informacje o planowanych lub realizowanych działaniach i 1 informację dotyczącą pseudokibiców, tj. łącznie 36 dokumentów. Z uwagi na liczbę nieodebranych dokumentów [...] J. M. zwrócił się do kierownika Kancelarii Tajnej [...] KGP A. D. o sporządzenie notatki wyjaśniającej fakt nieprzekazania dekretowanych dokumentów [...] A. M.. Ze złożonej przez I. M. notatki wynika, że informowała ona kilkakrotnie obwinionego o konieczności odbioru dekretowanych na niego dokumentów. Jak ustalono w toku postępowania dyscyplinarnego w okresie od dnia [...] sierpnia 2011 r. do dnia [...] stycznia 2012 r. podjęła ona co najmniej 30 prób nawiązania kontaktu z [...] A. M., z których co najmniej 4 były próbami skutecznymi. W pozostałych przypadkach albo wymienionego policjanta nie było w służbie lub też nikt nie odbierał telefonu. W wymienionym okresie [...] A. M. odebrał jeden dokument niejawny – pismo z dnia [...] listopada 2011 r., odebrane tego samego dnia, które zostało mu wydane przez innego pracownika Kancelarii Tajnej z uwagi na nieobecność I. M.. W związku z powyższym naczelnik Wydziału ds. [...] w dniu [...] stycznia 2012 r. sporządził notatkę służbową w której poinformował o fakcie nieodbierania z Kancelarii Tajnej w okresie od [...] sierpnia 2011 r. do dnia [...] stycznia 2012 r. dokumentacji niejawnej dekretowanej na jego podwładnego [...] A. M.. Powyższa notatka została przedłożona przełożonemu dyscyplinarnemu z wnioskiem o wszczęcie czynności wyjaśniających w tej sprawie. W toku postępowania dyscyplinarnego ustalono, że zgodnie z utrwaloną w Komendzie Głównej Policji praktyką, o fakcie wpływu dokumentów niejawnych do Kancelarii Tajnej adresaci, głównie dyrektorzy biur i naczelnicy wydziałów, powiadamiani są telefonicznie przez pracowników Kancelarii Tajnej. Następnie w pomieszczeniu Kancelarii Tajnej dekretują dokumenty na wskazanych przez siebie podwładnych. O dekretacji wskazani przez przełożonych podwładni informowani są telefonicznie przez pracownika kancelarii. Pracownicy Kancelarii Tajnej nie mają obowiązku ponawiać wezwania do odebrania dokumentów. Dokumenty dekretowane na [...] A. M. w okresie od dnia [...] sierpnia 2011 r. do dnia [...] stycznia 2012 r. dotyczyły przede wszystkim wszczęć i zakończenia form pracy operacyjnej w poszczególnych komendach wojewódzkich Policji, a przesyłane były z tych jednostek na podstawie przepisów zarządzenie nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2006 r. w sprawie metod i form wykonywania przez Policję czynności operacyjno-rozpoznawczych. Analiza nieobecności [...] A. M. w miejscu stałego pełnienia służby wykazała, że w okresie od dnia [...] sierpnia 2011 r. do dnia [...] stycznia 2012 r. na 98 dni roboczych, przez 46 dni wymieniony policjant przybywał w stałym miejscu pełnienia służby, 34 dni był nieobecny z powodu czasowej niezdolności do służby, 11 dni był nieobecny z powodu delegacji służbowych, 5 dni był nieobecny z powodu urlopu wypoczynkowego, po 1 dniu był nieobecny z powodu badań profilaktycznych i z niewyjaśnionych przyczyn ([...] grudnia 2011 r.). W podanym okresie podczas obecności [...] A. M. w służbie uprawnionymi do dekretowania dokumentów w Kancelarii Tajnej byli przez 23 dni naczelnik Wydziału, [...] J. M., przez 21 dni [...], R. T. i przez 2 dni [...] M. K. W całym okresie na [...] A. M. zadekretowano 37 dokumentów niejawnych, z których wymieniony odebrał jeden, dekretowany przez [...] M. K. w dniu [...] listopada 2011 r. Z powyższego wynika, że pierwsze skuteczne powiadomienie [...] A. M. o czekających na odbiór dokumentach nastąpiło w dniu [...] października 2011 r., kiedy to w Kancelarii Tajnej powinien odebrać 11 dokumentów. Następne skuteczne powiadomienie miało miejsce w dniu [...] listopada 2011 r., gdy [...] A. M. odebrał jeden dokument, mimo, iż w Kancelarii Tajnej oczekiwało łącznie 13 dokumentów. Kolejny raz został powiadomiony o konieczności odbioru już 18 dokumentów niejawnych w dniu [...] grudnia 2011 r. (po powiadomieniu obwiniony mógł pobrać wskazane 18 dokumentów niejawnych do dnia [...] grudnia 2011 r.). Pozostałe 18 dokumentów niejawnych zostało zadekretowanych na wymienionego w czasie absencji chorobowej obejmującej okres od dnia [...] grudnia 2011 r. do dnia [...] stycznia 2011 r. Jak wyjaśnili [...] J. M. oraz [...] R. T., nikt nie informował ich o nieodbieranych dokumentach niejawnych. Organ podkreślił, że brak było w Kancelarii Tajnej specjalnej procedury postępowania w przypadku zaistnienia tego rodzaju faktów. W toku postępowania dyscyplinarnego, na podstawie rejestru Teczek Operacyjnych, ujawniono, iż w Wydziale ds. [...] KGP w całym roku 2011 nie rozpoczęto ani jednego nadzoru ogólnego, nadzoru szczególnego czy koordynacji. Przesłuchany w charakterze obwinionego [...] A. M. do przedstawionych zarzutów nie przyznał się i złożył obszerne wyjaśnienia, z których wynika, że problem instancyjnego nadzoru ogólnego był przedmiotem wielu rozmów podczas odpraw Wydziału ds.[...] . Naczelnik Wydziału nie był w stanie precyzyjnie określić, w jakiej formie nadzór ten miał być sprawowany, jakie dokumenty miały wchodzić w jego zakres, jak również na czym miałoby polegać dokonywanie czynności w nadzorowanych jednostkach Policji. Obwiniony podniósł w swoich wyjaśnieniach, że nie przypomina sobie, choć nie może tego wykluczyć, by był informowany przez pracownika Kancelarii Tajnej o fakcie zadekretowania na niego pism niejawnych. Nie przypomina sobie również, by takie informacje przekazał mu przełożony dekretujący pisma. Odbiór pisma w dniu [...] listopada 2011 r., dekretowanego incydentalnie przez [...] M. K., był związany z koniecznością podjęcia natychmiastowych działań. Obwiniony dodał także, że od [...] sierpnia 2011 r. do [...] grudnia 2011 r. bardzo często wykonywał zadania na terenie [...], tj. poza obiektem KGP, m.in. z uwagi na reprezentowanie wydziału, biura czy Policji w różnych gremiach i spotkaniach. Odnosząc się do czynu opisanego w zarzucie 2 obwiniony przedstawił kopię zaświadczenia lekarskiego wystawionego na dzień [...] grudnia 2011 r. O fakcie nieobecności w służbie w tym dniu miał informować wyprzedzająco telefonicznie i sms-em Naczelnika Wydziału, informując o przyczynach nieobecności. Fakt ten potwierdził [...] J. M.. Po powrocie ze zwolnienia lekarskiego, mającego charakter ciągły od dnia [...] grudnia 2011 r. do dnia [...] lutego 2012 r., obwiniony miał przedłożyć naczelnikowi Wydziału zaświadczenie lekarskie wystawione w dniu [...] grudnia 2011 r. Nie pamięta czy przekazał mu je osobiście, czy też pozostawił w teczce korespondencji w sekretariacie. Mając na względzie ustalony stan faktyczny organ stwierdził, że nieodbieranie przez obwinionego w okresie od dnia [...] sierpnia 2011 r. do dnia [...] grudnia 2011 r., tj. ostatniego dnia, kiedy policjant mógł, będąc obecny w służbie, odebrać dekretowane na niego dokumenty, zostało w sposób bezsporny potwierdzone. Obwiniony miał możliwość, a także obowiązek odebrać te dokumenty, zaś zaniechanie tej czynności wskazuje na niedopełnienie obowiązku terminowego, dokładnego i starannego realizowania powierzonych mu zadań. Tak więc naruszył § 13 pkt 1 zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 1993 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji. Obwiniony nie powiadomił przełożonego o okoliczności uniemożliwiającej lub utrudniającej realizację nałożonego na niego obowiązku. Nieodbieranie dokumentów niejawnych miało również wpływ na niewłaściwy sposób realizacji zadań opisanych w Karcie opisu stanowiska, z którą [...] A. M. zapoznał się w dniu [...] sierpnia 2010 r. i przyjął do stosowania. Organ przy tym zaznaczył, że z uwagi na istniejące okoliczności, tj. praktyczne odstąpienie w 2011 r. od prowadzenia teczek nadzoru ogólnego, zgodnie zresztą z poleceniem bezpośredniego przełożonego [...] J. M., postępowanie obwinionego nie wywołało znaczących skutków dla służby. Biorąc powyższe pod uwagę, stwierdził, że [...] A. M. swoim zachowaniem dopuścił czynu stanowiącego naruszenie dyscypliny służbowej poprzez nieodbieranie zadekretowanych na niego 18 dokumentów zawierających treści niejawne w okresie od [...] sierpnia 2011 r. do [...] grudnia 2011 r., w związku z czym nie był sprawowany nadzór, o którym mowa w § 174 ust. 3 zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2006 r. w sprawie metod i form wykonywania przez Policję czynności operacyjno-rozpoznawczvch. Odnosząc się do kwestii nieobecności [...] A. M. w służbie w dniu [...] grudnia 2011 r., organ wskazał, iż zgodnie z § 15 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów funkcjonariusz Policji jest zobowiązany uprzedzić bezpośredniego przełożonego o niemożności stawienia się do służby lub spóźnieniu z przyczyny z góry wiadomej lub możliwej do przewidzenia oraz określić przewidywany czas trwania nieobecności lub poinformować bezpośredniego przełożonego tego samego dnia o przyczynie nieobecności w służbie lub spóźnieniu, a w przypadku istnienia przyczyny uniemożliwiającej dopełnienie wskazanego obowiązku informację taką przekazać niezwłocznie po ustaniu tej przyczyny. Zgodnie z treścią § 17 cyt. rozporządzenia policjant usprawiedliwia swoją nieobecność w służbie z powodu choroby przedstawiając bezpośredniemu przełożonemu zaświadczenie lekarskie o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby. W świetle zgromadzonych w sprawie materiałów organ przyjął, że brak jest dowodów, iż obwiniony naruszył wskazane wyżej przepisy. Przedstawiona przez [...] A. M. kopia zaświadczenia lekarskiego wystawionego w dniu [...] grudnia 2011 r. nie pozwala na jednoznaczne określenie przebiegu wydarzeń związanych z usprawiedliwieniem, bądź nie, nieobecności obwinionego w służbie w dniu [...] grudnia 2011 r. Mając powyższe na względzie zgodnie z art. 135g ust. 2 zd. 2 ustawy o Policji niedające się usunąć wątpliwości rozstrzygnął na korzyść obwinionego. Stosownie do art. 135j ust. 5 cyt. ustawy, przełożony dyscyplinarny może odstąpić od ukarania, jeżeli stopień winy lub stopień szkodliwości przewinienia dyscyplinarnego dla służby nie jest znaczny, a właściwości i warunki osobiste policjanta oraz dotychczasowy przebieg służby uzasadniają przypuszczenie, że pomimo odstąpienia od ukarania będzie on przestrzegał dyscypliny służbowej oraz zasad etyki zawodowej. Zebrany materiał dowodowy pozwala przyjąć, że w przedmiotowej sprawie, w odniesieniu do czynu opisanego w punkcie 1 zarzutu, dyspozycja art. 135j ust. 5 ustawy o Policji została wypełniona. Tym samym zachodzą podstawy faktyczne do skorzystania wobec obwinionego z dobrodziejstwa rozstrzygnięcia o odstąpieniu od wymierzenia kary. W ocenie organu brak jest podstaw do zakwestionowania faktu posiadania zaświadczenia lekarskiego usprawiedliwiającego nieobecność obwinionego w służbie w dniu [...] grudnia 2011 r., natomiast wątpliwości dotyczące okoliczności przebiegu procesu usprawiedliwiania tej nieobecności i nie odnotowania tego faktu należy rozstrzygnąć na korzyść obwinionego. Od powyższego orzeczenia obwiniony A. M. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, podnosząc, iż w Kancelarii Tajnej KGP nie istniały procedury postępowania w przypadku nieodbierania przez policjantów zadekretowanych na nich przez przełożonych dokumentów, a zatem nie istniały procedury dokumentowania faktu podejmowania przez pracowników Kancelarii Tajnej KGP prób nawiązania kontaktu z policjantami zobowiązanymi do odbioru dokumentów. Obwiniony podkreślił, że nie zostało w sposób jednoznaczny udokumentowane, że był w sposób niebudzący wątpliwości powiadomiony o oczekujących na odebranie z Kancelarii Tajnej dokumentach. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Komendant Główny Policji orzeczeniem nr [...] z dnia [...] października 2012 r., wydanym na podstawie art. 135n ust. 4 ustawy o Policji, zaskarżone orzeczenie utrzymał w mocy. W uzasadnieniu orzeczenia organ uznał podnoszone zarzuty za nieuzasadnione. Wskazał, iż w notatce z dnia [...] stycznia 2012 r. oraz w trakcie czynności wyjaśniających w dniu [...] lutego 2012 r. pracownica Kancelarii Tajnej potwierdziła nawiązanie kontaktu telefonicznego z obwinionym. W zeznaniach złożonych w dniu [...] kwietnia 2012 r. I. M. potwierdziła, że nie pamięta, czy w dniach "skutecznego powiadamiania" rozmawiała bezpośrednio z obwinionemu lub pracującemu w tym samym pokoju innemu policjantowi. W ocenie organu, uwzględniając wpływ czasu od prowadzonych rozmów telefonicznych, mając na uwadze treść notatek i prowadzonych adnotacji, argument obwinionego o nieskuteczności powiadomienia nie zasługuje na uwzględnienie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. M. zarzucił powyższemu orzeczeniu naruszenie przepisów rozdziału 10 ustawy o Policji mające istotny wpływ na wynik sprawy i wniósł o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący powtórzył zarzuty podniesione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, tj. że w Kancelarii Tajnej KGP nie istniały procedury postępowania w przypadku nieodbierania przez policjantów zadekretowanych na nich przez przełożonych dokumentów ani dokumentowania faktu podejmowania przez pracowników tej Kancelarii prób nawiązania kontaktu z policjantami zobowiązanymi do odbioru dokumentów. Wskazał, iż całkowicie nieusprawiedliwiona jest teza, iż pracownica Kancelarii Tajnej w co najmniej 4 przypadkach na co najmniej 30 prób nawiązała z nim skuteczny kontakt. Podał, iż w swoich odręcznych zapiskach nie wskazała ona z kim konkretnie w owych 4 przypadkach nawiązała kontakt, a jedynie, że dodzwoniła się pod wskazany jej do kontaktów numer telefonu. Skarżący podkreślił, że w pomieszczeniu służbowym znajdował się jeden telefon, z którego korzystał on oraz drugi policjant. Z zeznań pracownicy Kancelarii wynika, że nie pamięta ona, czy w dniach skutecznego powiadomienia rozmawiała ona ze skarżącym, ale jest pewna, że informacja została przekazana skarżącemu. Postępowanie nie wyjaśniło jednak kwestii, czy osoba przebywająca w pomieszczeniu powiadomiła go o telefonach z Kancelarii Tajnej KGP. Ponadto skarżący nie zgodził się z tezą, że w dniu [...] listopada 2011 r., przebywając w Kancelarii, celowo nie odebrał wszystkich 13 dokumentów, a tylko jeden z nich. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, uznając zarzuty skargi za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy jest ocena przez Sąd prowadzonego przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz wydanego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia. W świetle powyższych kryteriów skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 132 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687 z późn. zm.), policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. W przedmiotowej sprawie skarżącemu przypisano popełnienie czynu zarzucanego w pkt 1, w zakresie nieodbierania zadekretowanych na niego 18 dokumentów zawierających treści niejawne w okresie od [...] sierpnia 2011 r. do [...] grudnia 2011 r. Okoliczność, iż obwiniony dokumentów tych nie odebrał z Kancelarii Tajnej KGP jest bezsporna. Spór dotyczy kwestii o zasadniczym znaczeniu dla odpowiedzialności dyscyplinarnej skarżącego, a mianowicie, czy o oczekujących na pobranie zadekretowanych na niego dokumentach niejawnych, miał on informację, od przełożonych dekretujących pisma niejawne bądź od pracowników Kancelarii Tajnej KGP. Jak wynika z uzasadnienia orzeczenia dyscyplinarnego, nieodebrane dokumenty nie były dokumentami terminowymi, czy też o istotnym znaczeniu dla pracy wydziału, dlatego też przełożony nie informował policjanta o konieczności pilnego ich odebrania i realizacji. Pisma, o których mowa, po zadekretowaniu przez przełożonego skarżącego – naczelnika Wydziału J. M. bądź osoby go zastępujące, na podwładnych, przekazywane były pracownicy Kancelarii Tajnej – I. M., która umieszcza je w teczkach poszczególnych policjantów Wydziału a następnie wymieniona telefonicznie miała informować policjantów, którym przyznano poszczególne pisma, że mają się zgłosić do Kancelarii Tajnej po ich odbiór. Przesłuchana w charakterze świadka w dniu [...] kwietnia 2012 r. I. M. –[...]Kancelarii Tajnej – zeznała, iż przyjęta praktyka informowania drogą telefoniczną wskazanych w dekretacji policjantów o konieczności odbioru przydzielonego dokumentu niejawnego polegała na tym, że jeżeli adresata pisma nie było w pokoju, a telefon odbierał jego kolega z pokoju – prosiła o przekazanie adresatowi dokumentu niejawnego o konieczności odbioru dokumentu. Świadek stwierdziła, iż nie pamięta, czy w dniach [...] października, [...] listopada, [...] i [...] grudnia 2011 r. rozmawiała bezpośrednio z A. M., czy też z pozostającym z nim w pokoju K. Z., ale na pewno przekazała któremuś z nich informację o konieczności odbioru przez A. M. dokumentów niejawnych. W dalszej części zaznań świadek podała, iż w dniu [...] stycznia 2012 r. A. D. poleciła jej sporządzić notatkę dotyczącą nieodbierania prze A. M. pism niejawnych, którą to notatkę sporządziła w dniu [...] stycznia 2012 r. i przekazała kierownicze. Przedmiotowa notatka służbowa nosi datę [...] stycznia 2011 r. i podano w niej, iż "pomimo wielokrotnego informowania funkcjonariusza o dokumentach, p. [...] A. M. do dnia [...] stycznia 2012 r. nie przyszedł ich odebrać". Nie trzeba wykazywać, iż przedstawiony w notatce i zeznaniach świadka I. M. sposób informowania A. M. o zalegających pismach, nie wyjaśnia w sposób jednoznaczny kwestii powiadomienia skarżącego o tych dokumentach. W postępowaniu dyscyplinarnym nie podjęto też próby wyjaśnienia podczas przesłuchania świadka K. Z., czy w stanowiącym przedmiot zażalenia okresie pracownik Kancelarii Tajnej I. M. przekazywała świadkowi informacje o dokumentach przeznaczonych dla obwinionego a jeśli tak, to czy świadek informował o tym A. M.. Brak wyjaśnień w powyższym zakresie nie pozwala na odparcie zarzutu skarżącego o nieskuteczności powiadomienia go o pozostających w Kancelarii Tajnej dokumentach. W ocenie Sądu uzupełnienie materiału dowodowego ponownym przesłuchaniem świadka I. M. i K. Z. będzie możliwe w trybie art. 135L ust. 1 i 2 ustawy o Policji. Powołany przepis stanowi, iż w postępowaniu odwoławczym rozpoznanie sprawy następuje na podstawie stanu faktycznego ustalonego w postępowaniu dyscyplinarnym. Jeżeli jest to potrzebne do prawidłowego wydania orzeczenia, wyższy przełożony dyscyplinarny może uzupełnić materiał dowodowy, zlecając rzecznikowi dyscyplinarnemu prowadzącemu postępowanie dyscyplinarne wykonanie czynności dowodowych, określając ich zakres. Z materiałami uzyskanymi w wyniku czynności dowodowych, o których mowa w ust. 1, rzecznik dyscyplinarny zapoznaje obwinionego. W terminie 3 dni od dnia zapoznania obwiniony ma prawo zgłoszenia wyższemu przełożonemu dyscyplinarnemu, o którym mowa w ust. 1, uwag dotyczących przeprowadzonych czynności. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w wyroku.