II SA/Wa 2195/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Olga Żurawska - Matusiak po rozpoznaniu w dniu 25 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. L. na decyzję Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej postanawia -odrzucić skargę- Decyzją z [...] sierpnia 2011 r., wydaną na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 2 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z 20 kwietnia o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), Starosta [...] orzekł o utracie przez Z. L. (dalej jako skarżący) statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] sierpnia 2011 r. i praw wynikających z tego statusu. Skarżący, zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji z [...] sierpnia 2011 r., złożył odwołanie do Wojewody [...] . Jednocześnie Z. L. pismem z 1 września 2011 r. wniósł za pośrednictwem Starosty [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Starosty [...] z [...] sierpnia 2011 r. W treści skargi podniósł, że nie został powiadomiony o wszczęciu postępowania w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej. Wskazał, że otrzymane pismo z [...] sierpnia 2011 r. nie jest decyzją, bowiem nie pochodzi od organu i nie zawiera żadnego rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność. Stosownie bowiem do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej P.p.s.a.) skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Stwierdzić należy, ze jednym z ustawowych wymogów skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia, które przysługują stronie w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przy czym samo wniesienie środka zaskarżenia nie jest równoznaczne ze spełnieniem warunku, o którym mowa w art. 52 § P.p.s.a. O spełnieniu tego warunku można mówić dopiero po rozpoznaniu wniesionego środka zaskarżenia przez właściwy organ administracji publicznej (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 9 marca 2004r., I SA 2813/03 niepubl.). Przedmiotem złożonej w niniejszej sprawie skargi jest decyzja Starosty [...] z [...] sierpnia 2011 r. Od powyższej decyzji, zgodnie z zawartym w niej pouczeniem, stronie przysługiwało prawo złożenia odwołania do Wojewody [...] w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Jak wynika z akta administracyjnych skarżący skorzystał z przysługującego mu prawa do złożenia odwołania, zatem wyczerpał tok instancji, jednak organ nie rozpoznał tego odwołania i nie wydał orzeczenia, które rozpoznałoby sprawę ponownie. Podnieść należy, że orzeczenie wydane po wyczerpaniu środków zaskarżenia jest orzeczeniem ostatecznym i tylko na takie orzeczenia przysługuje prawo do wniesienia skargi. Takich przymiotów nie posiada zaskarżona przez skarżącego decyzja z [...] sierpnia 2011 r. W tym stanie rzeczy uznać należy, że skarga na rozstrzygnięcie organu administracji pierwszej instancji jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 52 § 1 P.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu. .