II SA/Wa 2197/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.) Sędzia WSA Danuta Kania Sędzia WSA Janusz Walawski Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2015 r. sprawy ze skargi G.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] października 2014 r., nr [...], działające na podstawie art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 k.p.a. oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) po rozpoznaniu odwołania G.P. od decyzji Burmistrza T. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, iż powyższą decyzją Burmistrz T. przyznał G.P. dodatek mieszkaniowy oraz ryczałt na zakup opału na okres sześciu miesięcy od dnia 01 sierpnia 2014 r. do 31 stycznia 2015 r. w wysokości 17,85 zł miesięcznie. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 z późn. zm.) wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą, z zastrzeżeniem ust. 2, dodatek w wysokości 12% dochodów gospodarstwa domowego. W związku z tym organ obliczył dodatek jako różnicę pomiędzy kwotą 113,21 zł (miesięczne wydatki wraz z ryczałtem obliczonym z powodu braku ciepłej wody, tj. 35,71 zł oraz braku instalacji gazowej, tj. 8,33 zł) a kwotą 95,36 zł stanowiącą 12% dochodu gospodarstwa. Od powyższej decyzji G.P. wniosła odwołanie, w którym zarzuciła, że poprzednią decyzją organ przyznał dodatek w wysokości 412,13 zł, zaś jej sytuacja dochodowa nie uległa zmianie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało odwołanie za niezasadne i podało, iż z treści art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych wynika jednoznacznie, że wysokość dodatku uzależniona jest od wysokości wydatków poniesionych przez wnioskodawcę. Zgodnie z wnioskiem podpisanym przez skarżącą i załączonymi do niego dokumentami wydatki mieszkaniowe za ostatni miesiąc przed złożeniem wniosku wyniosły 69,17 zł. Wydatki te organ powiększył o wydatek stanowiący podstawę obliczenia ryczałtu na zakup opału – zgodnie z art. 6 ust. 4 pkt 7 ustawy oraz § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817 ze zm.) – z uwagi na brak instalacji ciepłej wody w wysokości 35,71 zł oraz z uwagi na brak instalacji gazu przewodowego w wysokości 8,33 zł. Łącznie wydatki wynosiły 113,21 zł, zaś 12% dochodu gospodarstwa to kwota 95,36 zł, w związku z tym dodatek nie może być przyznany w wysokości wyższej niż różnica pomiędzy tymi dwiema kwotami, tj. 17,85 zł. SKO wyjaśniło, że w art. 6 ust. 3-4a ustawy ustawodawca określił jednoznacznie, jakie wydatki mogą być brane pod uwagę przy rozpatrywaniu wniosku o dodatek mieszkaniowy. Żadnych innych wydatków organy administracji nie mogą uwzględnić. W skardze na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wniesionej do Wojewódzkiego Sądy Administracyjnego w Warszawie G.P. wyraziła niezadowolenie ze sposobu rozpatrzenia jej wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Zarzuciła, że pracownik MOPS-u odrzucił jej rachunek za opał. Podała, że mieszka na wsi w domku jednorodzinnym, który jest ogrzewany z pieca na węgiel i wskazała na ponoszone wydatki, jak woda z wiejskiego wodociągu, nieczystości komunalne, gaz z butli oraz energia. Otrzymywany wcześniej dodatek pozwalał w części na uregulowanie opłat i zakup opału. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. W świetle przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zatem zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). W niniejszej sprawie Sąd stwierdza, że nastąpiło naruszenie przepisów prawa procesowego, która miało wpływ na wynik rozpatrywanej sprawy. Zasady i tryb przyznawania, ustalania wysokości, finansowania i wypłacania dodatków mieszkaniowych regulują przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. nr 71, poz. 734 ze zm.) oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz.U. Nr 156, poz. 1817 ze zm.). Zgodnie § 3 ust. 1-3 powołanego rozporządzenia w sprawie dodatków mieszkaniowych, podstawę obliczenia ryczałtu na zakup opału stanowi równowartość kilowatogodziny energii elektrycznej według rachunku za ostatni okres rozliczeniowy, z wyłączeniem opłaty abonamentowej oraz stałych opłat miesięcznych, na 1 m2 normatywnej powierzchni użytkowej. Z powyższej regulacji wynika, że wartość kilowatogodziny za energię elektryczną jest wartością decydującą o wysokości przyznanego ryczałtu oraz że organ administracyjny ustalając wysokość należnego ryczałtu jest związany równowartością kilowatogodziny za energię elektryczną wynikającą z rachunku za ostatni okres rozliczeniowy, co jest zgodne z treścią § 3 ust. 1-3 cytowanego rozporządzenia. Tymczasem z decyzji organu I instancji nie wynika, jaka ilość kilowatogodzin energii została przyjęta do obliczeniaryczałtu na zakup opału co nie pozwala na przeprowadzenie kontroli prawidłowości obliczenia ryczałtu i odniesienia się do zarzutu skarżącej w tej kwestii. W decyzji nie wyjaśniono też z jakich powodów zmniejszył się dodatek mieszkaniowy przyznany stronie w porównaniu do lat poprzednich w sytuacji, gdy jak twierdzi skarżąca i co podniosła w odwołaniu do SKO, okoliczności faktyczne związane z jej sytuacją nie uległy zmianie. Powyższe uchybienia stanowią, że zaskarżona decyzja nie spełnia wymagań art. 107 § 3 kpa, bowiem nie wyjaśnia podjętego rozstrzygnięcia. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, w wyroku z dnia 16 czerwca 1998 r., IISA 96/98 (LEX nr 41681), motywy decyzji powinny być tak ujęte, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy wydaną decyzję. Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji. W toku dalszego postępowania należy uzupełnić braki postępowania odwoławczego i odnieść się w uzasadnieniu wydanejdecyzji do wszystkich zarzutów strony, w tym zwłaszcza zawartych w odwołaniu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi 9tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) orzekł jak w wyroku.