II SA/Wa 2198/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Pisula – Dąbrowska, Sędziowie WSA Janusz Walawski (sprawozdawca), Anna Mierzejewska, Protokolant Katarzyna Skurzyńska, referent stażysta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2012 r. sprawy ze skargi M. L. na decyzję Szefa Służby Celnej z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie aktu mianowania w Służbie Celnej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, 2. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. M. L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Służby Celnej z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...], którą organ utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w O. w zakresie określenia stopnia służbowego [...] w korpusie aspirantów Służby Celnej. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy podał m.in., że wbrew twierdzeniu skarżącej, organ pierwszej instancji nie naruszył art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej. Przepis ten w stosunku do skarżącej nie mógł zostać zastosowany. Z dokumentów zgromadzonych w jej aktach osobowych niezbicie wynika, iż w okresie poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy o Służbie Celnej, skarżąca nie zajmowała stanowiska, które wiązało się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników, nie pełniła również obowiązków na takim stanowisku. W takiej sytuacji obowiązkiem organu pierwszej instancji było mianowanie ww. na podstawie art. 223 ust. 1 i 4 powołanej ustawy na określony stopień w korpusie aspirantów Służby Celnej. Skarżąca we wniesionej skardze zarzuciła, że organ, wydając zaskarżoną decyzję, naruszył art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej, poprzez dokonanie jego błędnej wykładni. Zarzuciła ponadto naruszenie art. 2 i 7 Konstytucji RP oraz przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 6, 7, 77 § 1 i art. 138 § 1 Kpa. Podnosząc te zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, uchylenie decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzonego przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz wydanego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia. Wyjaśnić również należy, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną. Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych przyczyn, niż w niej podniesione. Zgodnie z art. 127 § 1 i 2 Kpa, od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba, że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy. W rozpoznawanej sprawie organem właściwym do rozpoznania odwołania od decyzji Dyrektora Izby Celnej w O. był Szef Służby Celnej. Zgodnie z dyspozycją art. 129 § 1 i 2 Kpa, odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie (...). Podkreślić należy, że warunkiem skuteczności czynności procesowej, jakim jest złożenie odwołania, jest zachowanie powyżej określonego terminu ustawowego. Każde uchybienie tego terminu powoduje, że organ odwoławczy ma obowiązek stwierdzić to uchybienie w drodze postanowienia wydanego na podstawie art. 134 Kpa, chyba, że strona postępowania złoży wniosek o jego przywrócenie. Badanie przesłanek skutecznego wniesienia odwołania zastrzeżone jest dla organu odwoławczego. W rozpoznawanej sprawie skarżąca złożyła odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, jednakże środek zaskarżenia został wniesiony z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 129 § 2 Kpa. Na podkreślenie zasługuje fakt, że skarżąca nie dopełniła obowiązku wynikającego z art. 58 § 2 Kpa, tzn. wnosząc środek zaskarżenia nie złożyła wniosku o przywrócenia terminu, co automatycznie skutkowało, że ta czynność procesowa była bezskuteczna i decyzja organu pierwszej instancji (Dyrektora Izby Celnej w O.) stała się ostateczna. Zdaniem Sądu, procedowanie organu odwoławczego, zakończone zaskarżoną decyzją, nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa, o którym o mowa w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Organ, wydając zaskarżoną decyzję, rażąco naruszył wskazane w uzasadnieniu wyroku przepisy postępowania administracyjnego. Z tych względów, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji orzeczenia.