II SA/Wa 2198/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.), Maria Werpachowska, Protokolant specjalista Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi D. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania za osobę bezrobotną oddala skargę. Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] października 2015 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. oraz art. 2 ust. 1 pkt. 2, art. 33 ust. 4 pkt. 1 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt. 4 i ust. 7 pkt. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2015 r. poz. 149, z późn. zm.), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...].09. 2015 r. W uzasadnieniu decyzji podano, iż D.J. został zarejestrowany w Urzędzie Pracy [...] jako osoba bezrobotna w dniu [...].11.2013 r. Prezydent [...] decyzją nr [...] z dnia [...].11.2013 r. orzekł o uznaniu wymienionego z dniem [...].11.2013 r. za osobę bezrobotną oraz o przyznaniu prawa do zasiłku od dnia [...].12.2013 r. w wysokości 988,40 zł brutto miesięcznie w okresie pierwszych trzech miesięcy posiadania prawa do zasiłku oraz w wysokości 776,10 z. brutto miesięcznie w okresie kolejnych miesięcy posiadania prawa do zasiłku. Następnie w dniu [...].01.2015 r. Prezydent [...] wydał decyzję nr [...], orzekającą o utracie prawa do zasiłku od dnia [...].12.2014 r., z związku z upływem maksymalnego okresu jego pobierania. W dniu 04.09.2015 r. do Urzędu Pracy [...] wpłynęło pismo z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] Oddział w W. znak: [...], informujące, iż D.J. przyznane zostało prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy w okresie od dnia [...].11.2013 r. do dnia [...].10.2016 r. W związku z powyższym Prezydent [...] postanowieniem znak: [...] z dnia [...].09.2015 r. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną nr [...] z dnia [...].11.2013 r. oraz decyzją nr [...] z dnia [...].01.2015 r., a następnie decyzją nr [...] z dnia [...].09.2015 r. orzekł o: 1. uchyleniu decyzji z dnia [...].01.2015 r. nr [...] orzekającej o utracie prawa do zasiłku od dnia [...].12.2014 r. z uwagi na maksymalny okres jego pobierania, 2. uchyleniu decyzji z dnia [...].11.2013 r. nr [...] orzekającej o uznaniu D.J. za osobę bezrobotną od dnia [...].11.2013 r. oraz przyznaniu prawa do zasiłku od dnia [...].12.2013 r. w wysokości 988,40 zł brutto miesięcznie w okresie pierwszych trzech miesięcy posiadania prawa do zasiłku oraz w wysokości 776,10 zł brutto miesięcznie w okresie kolejnych miesięcy posiadania prawa do zasiłku, 3. odmowie uznania za osobę bezrobotną od dnia [...].11.2013 r., tj. od dnia rejestracji. W odwołaniu od powyższej decyzji D.J. podniósł, iż praw nabytych nie można odebrać i wskazał, że sąd przyznał rentę dopiero w 2015 r. jedynie z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Wojewoda [...] uznał odwołanie za niezasadne. Wskazał, iż zgodnie z przepisami art. 2 ust. 1 pkt. 2 lit. c ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy bezrobotny oznacza m.in. osobę niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli nie nabyła prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Zgodnie zaś z przepisami art. 33 ust. 4 pkt. 1 cytowanej ustawy Starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust 1 pkt. 2. Przepisy powyższe mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Wojewoda [...], na podstawie dokumentów zgromadzonych w toku postępowania ustalił, iż D.J. przyznane zostało prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy. Z pisma z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] Oddział w W. z dnia 04.04.2015 r. znak: [...], skierowanego do Urzędu Pracy [...] wynika, że D.J. nabył prawo do renty na okres od dnia [...].11.2013 r. do dnia [...].10.2016 r. Zgodnie zaś z przepisami art. 2 ust. 1 pkt. 2 lit. c ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, osobą bezrobotną nie może być osoba, która nabyła prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy. Biorąc pod uwagę, iż D.J. został zarejestrowany w Urzędzie Pracy [...] jako osoba bezrobotna w dniu [...].11.2013 r., należało orzec o odmowie uznania D.J. z dniem [...].11.2013 r. za osobę bezrobotną z uwagi na niespełnianie warunków do posiadania statusu bezrobotnego, określonych przepisami ww. ustawy. Tym samym brak jest podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji, a Prezydent [...] wydając przedmiotową decyzję, prawidłowo orzekł w sprawie. Organ odwoławczy stwierdził, iż zgodnie z przepisami art. 78 ust. 1 powołanej ustawy, w przypadku przyznania bezrobotnemu prawa renty z tytułu niezdolności do pracy za okres, za który pobierał zasiłek, pobrane z tego tytułu kwoty w wysokości uwzględniającej zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych i składkę na ubezpieczenie zdrowotne zalicza się na poczet przyznanego przez organ rentowy świadczenia. Kwoty te traktuje się jak świadczenia wypłacane w kwocie zaliczkowej w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. W sytuacji niespełniania przez bezrobotnego niezbędnych warunków wynikających z przywołanych wyżej przepisów starosta jest zobowiązany podjąć decyzję o odmowie uznania za osobę bezrobotną. Ustawodawca nie pozostawił tu organowi w żadnej mierze swobody czy uznania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie D.J. zarzucił powyższej decyzji Wojewody [...] niezgodność z prawem i zwrócił się o "nieodbieranie mu statusu osoby uznawanej jako pracującej" w okresie od [...] grudnia 2013 r. do dnia [...] grudnia 2014 r. Podał, że w tym okresie odprowadzane były składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe. Wskazał, iż rentę otrzymał decyzją sądu dopiero we wrześniu 2015 r. z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Decyzja organu powoduje, że jest osobą poszkodowaną "wymiernie" i ponosi straty moralne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Postępowanie przez sądami administracyjnymi prowadzone jest zaś na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. W myśl art. 134 § 1 ww. aktu normatywnego, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd rozpoznając skargę na decyzję administracyjną nie jest związany granicami skargi, a jedynie zakresem rozstrzygnięcia objętego decyzją. Dokonując kontroli decyzji wydanych w niniejszej sprawie Sąd uznał, że nie naruszają one prawa. Wznowienie postępowania, w wyniku którego doszło do wydania rozstrzygnięć w przedmiotowej sprawie, jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, która zakończona została decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ta decyzja zapadła dotknięte było kwalifikowaną wadliwością wskazaną w przepisach k.p.a. (por. uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2002 r., OPS 11/02, publ. Prokuratura i Prawo 2003/2/46). W sprawie będącej przedmiotem rozpatrzenia doszło do wznowienia postępowania z uwagi na fakt, że w sprawie pojawiły się nowe istotne okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji z dnia [...] listopada 2013 r. a nieznane organowi, który wydał tę decyzję. Stanowi to wyrażoną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego i na nią powołano się w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji. Należy zauważyć, że postępowanie uregulowane w art. 145 – 153 k.p.a. przebiega według ustalonego tam wzorca i można w nim wyróżnić dwa etapy: pierwszy z nich kończy się wydaniem przez organ postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.), bądź postanowieniem o odmowie wznowienia postępowania (§ 3 powołanego przepisu), drugi – decyzją, o której mowa w art. 151 k.p.a. Na drugim etapie postępowania dokonuje się merytorycznej oceny przesłanek wznowienia postępowania i skutków, jakie z tego wynikają dla rozstrzygnięcia sprawy, co znajduje wyraz w kończącej postępowanie decyzji określonej w art. 151 k.p.a. Organ pierwszej instancji po uzyskaniu informacji, że D.J. pobierający od dnia [...] grudnia 2013 r. zasiłek dla bezrobotnych, posiada przyznane od dnia [...] listopada 2013 r. prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy do dnia [...] października 2016 r., decyzją z dnia [...] września 2015 r., po wznowieniu postępowania: 1. uchylił decyzję z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] orzekającą o utracie prawa do zasiłku od dnia [...] grudnia 2014 r. z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania; 2. uchylił decyzję z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] orzekającą o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną oraz przyznaniu prawa do zasiłku od dnia [...] grudnia 2013 r. w wysokości 988,40 zł brutto miesięcznie w okresie pierwszych trzech miesięcy posiadania prawa do zasiłku oraz wysokości 776,10 zł brutto miesięcznie w zakresie kolejnych miesięcy posiadania prawa do zasiłku; 3. odmówił uznania za osobę bezrobotną od dnia [...] listopada 2013 r., tj. dnia rejestracji. Odnosząc się do meritum sprawy stwierdzić należy, że jak trafnie wywiedziono w zaskarżonej decyzji, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy, bezrobotnym jest osoba, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-e i g, lub lit. l, j, 1, niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej (...). Z treści art. 2 pkt 2 lit. c) a contrario wynika również, że nie może być bezrobotnym osoba, która nabyła prawo do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy. Skarżący od dnia [...] listopada 2013 r. nabył prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy, a więc w dacie wydania decyzji przyznającej mu prawo do zasiłku, nie był osobą uprawnioną do jego otrzymania. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie nie tylko gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, ale również gdy wyjdą na jaw nowe okoliczności faktyczne. Tak więc, w dacie przyznania skarżącemu statusu osoby bezrobotnej, a następnie prawa do zasiłku dla bezrobotnych skarżący nie spełniał wymogów bycia osobą bezrobotną, zgodnie z art. 2 ust 1 pkt 2 pow. ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ("zdolny i gotowy do podjęcia zatrudnienia"). Taką okolicznością faktyczną była informacja z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, z której wynikało, że od dnia [...] listopada 2013 r. przyznano skarżącemu rentę z tytułu niezdolności do pracy. Reasumując powyższe, należy stwierdzić, że organy orzekające w sprawie zasadnie uznały, że zachodziły przesłanki do wznowienia postępowania. W efekcie tego doszło do uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] listopada 2013 r. orzekającej o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną od dnia [...] listopada 2013 r. oraz przyznaniu prawa do zasiłku od dnia [...] grudnia 2013 r., bowiem skarżący od dnia przyznania renty z tytułu niezdolności do pracy tj. od [...] listopada 2013 r. nie posiadał statusu osoby bezrobotnej i zasiłek mu nie przysługiwał. Podnoszone w skardze kwestie nie miałyby wpływu na sposób rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w wyroku.