II SA/Wa 22/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska – Jung po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym skargi M. G. o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 22/13 oddalającego skargę M. G. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych postanawia: - odrzucić skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wymienionego orzeczenia - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 22/13 oddalił skargę M. G. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącej w dniu 6 maja 2013 r. W dniu 10 czerwca 2013 r. (data stempla pocztowego) M. G., na podstawie art. 285a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), złożyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem tutejszego Sądu, skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wyżej wskazanego wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga M. G. jest niedopuszczalna została ona bowiem wniesiona z uchybieniem art. 285l w zw. z art. 175 § 1 cytowanej ustawy. Zgodnie z tymi przepisami, skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Wymóg ten nie dotyczy sytuacji, kiedy skargę taką sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 2). W myśl zaś art. 285f § 3 cytowanej ustawy, skargę nieopłaconą, skargę wniesioną z naruszeniem art. 175 § 1 oraz skargę, której braków strona nie uzupełniła w terminie, sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym. Pomimo zatem tzw. przymusu adwokacko – radcowskiego, czyli obowiązku sporządzenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przez uprawnione osoby, wymienione w art. 175 cytowanej ustawy, skarga ta została sporządzona przez M. G. osobiście, co uchybia cytowanej wyżej regulacji, w konsekwencji czyniąc ją niedopuszczalną i podlegającą odrzuceniu. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 285f § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.