II SA/Wa 220/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.) Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej Janusz Walawski Protokolant Małgorzata Kędzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2010 r. sprawy ze skargi S. C. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. [...] Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania S. C. od decyzji Komendanta Powiatowego Policji w G. nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. orzekającej o umorzeniu – jako bezprzedmiotowego – postępowania administracyjnego w sprawie wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, iż S. C. będąc emerytem policyjnym od dnia [...] czerwca 2004 r., w dniu [...] grudnia 2008 r. wystąpił do Komendanta Powiatowego Policji w G. z wnioskiem o wypłatę równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za okres lat 2006-2008 wraz z odsetkami, zgodnie z normą i ustawowo przysługującymi, w jego ocenie, uprawnieniami i wcześniej wydaną i nadal obowiązującą decyzją. Pismem z dnia [...] stycznia 2009 r. L. dz. [...] [...] Zastępca Komendanta Powiatowego Policji w G. poinformował S. C., że w świetle obowiązujących przepisów brak jest podstaw prawnych do przyznania wnioskowanego świadczenia dla emeryta lub rencisty policyjnego. Jednocześnie wyjaśnił, iż z dniem 1 stycznia 2006 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 266, poz. 2246), uchylające § 8 i § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 919). W dniu [...] lutego 2009 r. S. C. wniósł odwołanie od ww. pisma do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji, który postanowieniem z dnia [...] marca 2009 r., stwierdził niedopuszczalność odwołania. W wyniku skargi S. C., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 września 2009 r., sygn. akt II SAB/Wa 67/09 zobowiązał Komendanta Powiatowego Policji w G. do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] grudnia 2008 r. Wymieniony organ decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. wydaną na podstawie art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego przez S. C. lokalu mieszkalnego. Powyższe orzeczenie, w ocenie organu odwoławczego, jest zasadne. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ wskazał, iż otrzymywane do dnia 31 grudnia 2005 r. przez emerytów i rencistów policyjnych świadczenie miało swe umocowanie jedynie w wymienionych wyżej przepisach wykonawczych do ustawy o Policji, nie zaś w samej ustawie o Policji, z której wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że przedmiotowe świadczenie może otrzymywać policjant w służbie stałej. Ponadto zwrócił uwagę, że prawo do dochodzonego świadczenia nie wynika również z ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.). Uprawnienia osób w ramach zaopatrzenia emerytalnego zawarte są w art. 2 ww. ustawy. Zgodnie z treścią tego artykułu zawartą w punkcie 2 lit. "c" emerytowi (renciście) przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego albo do pomocy w budownictwie mieszkaniowym. Zatem emeryt (rencista) zachowuje prawo do lokalu mieszkalnego pozostającego w dyspozycji organów Policji, w rozmiarze przysługującym mu w dniu zwolnienia ze służby, oraz że do mieszkań tych stosuje się odpowiednie przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy – art. 29 ust. 1 ww. ustawy. Z powołanych przepisów nie wynika natomiast, że emeryt lub rencista policyjny posiada uprawnienia do domagania się innych świadczeń związanych z użytkowanym lokalem mieszkalnym, przysługujących policjantom. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. C. wniósł o uchylenie wydanych w sprawie decyzji oraz zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku o wypłatę równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu, a tym samym do wykonania prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 września 2009 r., sygn. akt II SAB/Wa 67/09. Zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej skarżący zarzucił: - niewykonanie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 września 2009 r., sygn. akt II SAB/Wa 67/09, w którym zobowiązano Komendanta Powiatowego w G. do rozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2008 r., - rażące naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia, tj. błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 138 k.p.a. w zw. z art. 2 oraz art. 7 Konstytucji RP oraz w zw. z art. 7, 9, 10 i 40 § 1 k.p.a., poprzez przeprowadzenie wadliwej kontroli działalności administracyjnej organu Policji, wyrażającej się w tym, iż organ administracji nie zapewnił stronie prawa do udziału w każdym stadium jego postępowania, w szczególności poprzez skuteczne i zgodne z prawem doręczenie skarżącemu pism, należyte i wyczerpujące przestrzeganie zasady praworządności i dochodzenia do prawdy materialnej (art. 7 k.p.a.), podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, należyte informowanie strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem prowadzonego postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a.), i w efekcie utrzymał w mocy decyzję wydaną z rażącym naruszeniem wskazanych przepisów k.p.a., * naruszenie art. 155 k.p.a., gdyż Komendant Powiatowy Policji w G. – jako organ I instancji z urzędu, nie informując strony o wszczęciu takiego postępowania, a także – bez jej zgody – umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe, tym samym, nie wykonał prawomocnego wyroku, w którym Sąd zobowiązał do rozpoznania wniosku w przedmiocie równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, * naruszenie art. 8 k.p.a., jako że stanowiska organu orzekającego w sprawie nie da się pogodzić z wynikającą z ww. artykułu zasadą działania organów w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów państwa oraz art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej nakazujących, aby sytuacja prawna jednostki kształtowana była w sposób jednoznaczny i by zmiany tej sytuacji dokonywane były w sposób przejrzysty i zrozumiały dla obywatela, zgodnie z obowiązującym prawem, a także błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, w tym zwłaszcza przyjęcie, że okoliczność uchylenia § 8 i 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. wpływa na tryb załatwienia sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przedmiotowej sprawie, w dniu poprzedzającym rozprawę (26 maja 2010 r.) wpłynęła do tutejszego Sądu, przekazana faxem, decyzja Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] marca 2010 r., stwierdzająca nieważność decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. Komendanta Powiatowego Policji w G., a zatem decyzji organu pierwszej instancji utrzymanej w mocy decyzją zaskarżoną w niniejszym postępowaniu. Wyeliminowanie decyzji wydanej w pierwszej instancji oznacza, że nie może się ostać zaskarżona decyzja organu drugiej instancji, utrzymująca ją w mocy. Powyższe czyni zbędnym ustosunkowanie się do zarzutów skargi podnoszonych wobec wydanych decyzji. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie powołanego wyżej przepisu art. 145 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w wyroku.