II SA/Wa 2201/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Stanisław Marek Pietras po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. Z. na decyzję Rektora [...] z dnia [...] lipca 2011 r. nr (bez numeru) w przedmiocie skreślenia z listy studentów 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. 3. zasądza od Rektora [...] na rzecz skarżącego E. Z. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Rektor [...] decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. na podstawie art. 66 ust. 1, art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 z późn. zm.), art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 30, poz. 168 z późn. zm.), § [...] Regulaminu Studiów w [...] utrzymał w mocy decyzję Dziekana Wydziału [...] z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] o skreśleniu E. Z. z listy studentów, z powodu nie uzyskania rejestracji na następny semestr. Jednocześnie postanowił, że drugą przyczyną skreślenia jest brak postępów w nauce, potwierdzony nieuzyskaniem zaliczenia kolejnego semestru i rejestracji na następny semestr. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzją z dnia [...] maja 2011 r. Dziekan Wydziału [...] skreślił E. Z. z listy studentów stacjonarnych studiów pierwszego stopnia kierunku [...] z powodu braku postępów w nauce, potwierdzonych nieuzyskaniem zaliczenia kolejnego semestru i rejestracji na następny semestr studiów. W odwołaniu od powyższej decyzji E. Z. stwierdził, że z dwóch przedmiotów, których nie zaliczył tj. "[...]" oraz "[...]", w istocie zaliczył przedmiot "[...]". Utrzymując w mocy decyzję Dziekana Wydziału [...] organ II instancji stwierdził, że E. Z. rozpoczął siedmiosemestralne stacjonarne studia pierwszego stopnia na Wydziale [...], na kierunku [...], w semestrze [...] roku akademickiego [...]. Do dnia wydania przez organ I instancji decyzji o skreśleniu E. Z. z listy studentów stan zaliczeń przedmiotów wg. znajdującej się na uczelni dokumentacji studiów przedstawiał się w ten sposób, iż z 8 przedmiotów semestru I student nie zaliczył 2 przedmiotów, tj. "[...]", "[...]", a zatem nie spełnił wymagań programowych do kontynuacji studiów. Efekty kształcenia - wiedza i umiejętności z przedmiotów niezliczonych przez E. Z. były natomiast niezbędne do kontynuacji studiów na drugim semestrze, co uzasadniało jego skreślenie z listy studentów. Organ stwierdził, iż z [...]-semestralnego programu studiów student zaliczył 0 semestrów stacjonarnych studiów pierwszego stopnia na Wydziale [...], na kierunku [...]. Wywodził, że stosownie do postanowień § [...] Regulaminu Studiów w [...], Dziekan może podjąć decyzję o skreśleniu studenta z listy studentów w przypadku braku postępów w nauce, potwierdzonych nieuzyskaniem w określonym terminie rejestracji na następny rok lub semestr studiowania. Co więcej, w myśl § [...] Regulaminu Studiów brak rejestracji studenta na kolejny rok lub semestr studiowania obliguje Dziekana do skreślenia go z listy studentów. W niniejszej sprawie, przesłanki do skreślenia z listy studentów zostały spełnione, a zatem decyzję Dziekana nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. o skreśleniu odwołującego się z listy studentów Wydziału [...] z dniem [...] maja 2011 r. należało utrzymać w mocy. Odnosząc się do przedłożonej przez studenta dokumentacji i uzyskanych wyjaśnień w zakresie stanu faktycznego sprawy organ uznał, iż nie jest prawdą, że E. Z. zaliczył przedmiot "[...]". Podkreślił, że ocena 3 (dostateczny) w jego indeksie z tego przedmiotu nie została nakreślona przez osobę prowadzącą zajęcia z tego przedmiotu, uprawnioną do wystawienia oceny, co wynika z dokumentacji studiów odwołującego się. Znajduje się w niej bowiem odpowiednie oświadczenie nauczyciela akademickiego prowadzącego te zajęcia. Jednocześnie fakt niezaliczenia tego przedmiotu potwierdzają odpowiednie protokoły zaliczeniowe stanowiące dokumentację uczelni. Natomiast sprawa wpisu w indeksie odwołującego się, który to wpis nie został dokonany przez prowadzącego zajęcia, podlega odrębnym wyjaśnieniom w celu stwierdzenia, czy doszło do popełnienia przestępstwa określonego w art. 270 § 1 Kodeksu karnego. Powyższa decyzja Rektora [...] stała się przedmiotem skargi E. Z. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił organowi niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Podał, iż w elektronicznym systemie ewidencji ocen studentów [...] pod koniec semestru wskazano, iż uzyskał on z przedmiotu "[...]" ocenę – 3. Podkreślił, że po otrzymaniu indeksu z wypełnionymi przez wykładowcę ocenami zorientował się, iż ze wskaznaego wyżej przedmiotu wpisano mu ocenę – 2. Wskazał, że niezwołcznie udał się do prowadzącego te zajęcia, który poprawił mu wystawioną w indeksie ocenę na 3. Następnie jedank w systemie komputerowym ponownie pojawiła się ocena – 2, która widniała także w protokołach. Oświadczył, że dziekanat wydziału, by nie skreślono go z listy studentów, wpisał mu do systemu ocenę - 3 na podstawie indeksu, z prośbą o wyjaśnienie tej rozbieżności z prowadzącym, z którym ostatecznie nie udało mu się skontaktować. Ponieważ jednak skarżący kontynuował naukę na kolejnym semestrze, uznał, że sprawa została wyjaśniona w sposób dla niego korzystny. Następnie jednak otrzymał decyzję o skreśleniu z listy studentów. Skarżący podkreślił, iż nie chciał nikogo wprowadzać w błąd, a cała ta sytuacja była wynikiem nieporozumienia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie potrzymując swoje wcześniejsze stanowisko. Pismem procesowym z dnia [...] października 2011 r. skarżący cofnął wskazaną wyżej skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Ponadto zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności (art. 60 P.p.s.a.) Kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, Sąd doszedł do przekonania o konieczności uwzględnienia skargi z przyczyn, które wziął pod uwagę z urzędu niezależnie od jej treści, poprzez stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w związku z wydaniem jej z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Należy bowiem wskazać, iż zgodnie z treścią art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie od decyzji organu I instancji wnosi się za pośrednictwem tegoż organu do organu II instancji w terminie 14 dni od daty otrzymania decyzji organu I instancji. Warunkiem skuteczności czynności procesowej - wniesienia odwołania, jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji. Rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, a zatem decyzji, która korzysta z ochrony trwałości (vide: NSA z dnia 6 grudnia 1999 r., IV SA 2028/97, LEX nr 48735) (v. G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan, Komentarz do art. 16 kodeksu postępowania administracyjnego, Lex Omega nr 35/2009). Tymczasem w rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że decyzja Dziekana Wydziału Elektroniki [...] z dnia [...] maja 2011 r. została skarżącemu doręczona w dniu 9 czerwca 2011 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych sprawy, k – [...]), natomiast odwołanie od niej skarżący wniósł w dniu 28 lipca 2011 r. (data prezentaty na odwołaniu, k – [...] akt administracyjnych), a więc z uchybieniem terminu na dokonanie tej czynności. Ostatnim dniem na wniesienie odwołania był bowiem dzień 24 czerwca 2011 r. Tym samym czynność strony polegająca na złożeniu wymienionego środka odwoławczego nie mogła wywołać zamierzonego skutku, albowiem odwołanie, jako wniesione po terminie nie mogło wszcząć postępowania odwoławczego prowadzącego do wydania decyzji merytorycznej. Warunkiem skuteczności tej czynności procesowej jest bowiem zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje zaś bezskuteczność odwołania. Reasumując, podkreślić należy, iż w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż organ rozpoznał środek odwoławczy wniesiony z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, a tym samym dokonał weryfikacji w zwykłym postępowaniu odwoławczym decyzji, od której nie przysługiwał już środek zaskarżenia. Takie działanie organu godzi w przewidzianą w art. 16 § 1 k.p.a. zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych i pozwala na stwierdzenie, że zaskarżona decyzja Rektora [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Wykazane przyczyny nieważności zaskarżonej decyzji stanowią okoliczność przesądzającą treść niniejszego rozstrzygnięcia. Sąd nie mógł w tej sytuacji ustosunkować się do merytorycznej argumentacji skargi ani oceniać w tym kontekście decyzji. Jednocześnie Sąd uznał cofnięcie skargi za niedopuszczalne, bowiem spowodowałoby utrzymanie w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności. Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 119 pkt 1 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. Stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, Sąd działał na podstawie art. 152 P.p.s.a. Orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania wydane zostało na podstawie art. 200 P.p.s.a.