II SA/Wa 2207/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędziowie WSA Piotr Borowiecki, Janusz Walawski (spr.), , Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Wiechowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2017 r. sprawy ze skargi W.K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną do celów kolekcjonerskich oddala skargę. W. K., wnioskiem z dnia [...] maja 2015 r. wystąpił do Komendanta Policji w G. o wydanie pozwolenia na broń palną do celów kolekcjonerskich w łącznej ilości 20 egzemplarzy broni bocznego i centralnego zapłonu. Komendant Wojewódzki Policji w G., na podstawie art. 10 ust. 1 i 2 pkt 6 i ust. 3 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.) oraz art. 104, art. 107 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), w dniu [...] maja 2016 r. wydał decyzję nr [...], którą odmówił wnioskodawcy wydania pozwolenia na broń palną do celów kolekcjonerskich. Komendant Wojewódzki Policji w G. w uzasadnieniu decyzji przedstawił stan faktyczny sprawy i przepisy prawa materialnego stanowiące podstawę prawną powyżej określonej decyzji. Zdaniem organu, zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala stwierdzić, że wnioskodawca nie posiada stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, co stanowi negatywną przesłankę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 5 ustawy o broni i amunicji, do wydania przedmiotowego pozwolenia. Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 2 i art. 268a Kpa oraz art. 10 ust. 1 i 2 pkt 6 i ust. 3 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.), w dniu [...] października 2016 r. wydał decyzję nr [...], którą uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podał, że do odwołania zostały załączone kopie sześciu oświadczeń z czerwca 2016 r. dotyczące miejsca stałego pobytu odwołującego się. Informacje w nich zawarte stanowią nową okoliczność w sprawie, o której organ pierwszej instancji nie miał wiedzy. Informacje te powinny zostać zweryfikowane, bowiem mogą mieć istotny wpływ na wynik postępowania. W ocenie Komendanta Głównego Policji, organ pierwszej instancji, mając na uwadze obowiązek podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, powinien także rozważyć ponowne zwrócenie się do [...] Stowarzyszenia Strzelecko Kolekcjonerskiego "[...]" w G. w celu doprecyzowania jego stanowiska z dnia [...] czerwca 2016 r., w którym powołując się na aktywny udział strony w spotkaniach (od grudnia 2013 r.) nie wskazało jednak konkretnie jak często bierze ona w nich udział. Podjęcie przedmiotowych czynności jest niezbędne w celu rzetelnego wyjaśnienia wątpliwości w zakresie ustalenia miejsca stałego pobytu strony. W niniejszej sprawie z uwagi na potrzebę przeprowadzenia dodatkowych ustaleń, które przekraczałyby jednak ramy postępowania odwoławczego, wyznaczone dyspozycją art. 136 Kpa, Komendant Główny Policji uznał za zasadne uchylenie zaskarżonej decyzji celem ponownego rozpatrzenia sprawy. W. K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2016 r. zarzucając organowi, że niewłaściwie zastosował art. 138 § 2 Kpa oraz niezastosowanie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, tj. wadliwe uchylenie przez Komendanta Głównego Policji decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zamiast uchylenia decyzji. Ponadto w skardze podniesiono zarzut naruszenia art. 136 Kpa, poprzez jego niezastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 7, art. 12, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Pełnomocnik skarżącego podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, w części dotyczącej przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to, że sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa procesowego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, lecz w zakresie oceny legalności nie może wykraczać poza sprawę, która była lub powinna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie. Poza tym sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w rozpoznawanej sprawie była decyzja organu odwoławczego wydana na podstawie art. 138 § 2 Kpa. Zadaniem Sądu było zatem dokonanie oceny zasadności podjęcia przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej, tj. decyzji o uchyleniu decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Oceniając prawidłowość zastosowania art. 138 § 2 Kpa wskazać trzeba, że zgodnie z brzmieniem tego przepisu organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie; przy czym przekazując sprawę organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Określona w powołanym przepisie konstrukcja prawna decyzji kasacyjnej opiera się zatem na dwóch kumulatywnych przesłankach, którymi są: 1) stwierdzenie przez organ odwoławczy, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania oraz 2) uznanie przez organ odwoławczy, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpoznania jest wyjątkiem od zasady, wedle której organ odwoławczy ma obowiązek rozpoznania sprawy co do meritum. Powody więc, dla których organ odwoławczy tego rodzaju postanowienie podejmuje, muszą ściśle odpowiadać przesłankom z art. 138 § 2 Kpa Nie wystarczy przy tym ogólne wymienienie dostrzeżonych czy domniemanych uchybień. Konieczne jest, aby wynikiem stwierdzonych i realnie istniejących wad postępowania przed organem I instancji, konieczne było ponowne przeprowadzenie postępowania. Decyzja kasacyjna nie rozstrzyga merytorycznie o uprawnieniu lub obowiązku strony, a jedynie nakazuje ponowne przeprowadzenie postępowania administracyjnego przez organ I instancji. W rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia w I instancji uznając, że sprawa ta nie została należycie wyjaśniona. Ten zasadniczy motyw rozstrzygnięcia jest uzasadniony. Zgodnie z art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576), właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Natomiast w myśl art. 12 ust. 1 omawianej ustawy, pozwolenie na broń wydawane jest w drodze decyzji administracyjnej, w której określa się cel, w jakim zostało wydane oraz rodzaj i liczbę egzemplarzy broni. Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 1 ustawy o broni i amunicji, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom nieposiadającym miejsca stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z przytoczonego przepisu wynika, iż nieposiadanie w Polsce stałego pobytu wyłącza możliwość wydania pozwolenia na broń. Z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji wynika, że właśnie ta przesłanka miała decydujący wpływ na wydaną decyzję odmowie wydania skarżącemu przedmiotowego pozwolenia. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy w sposób prawidłowy przyjęła, że kwestia miejsca stałego pobytu skarżący na terytorium RP nie została wyjaśniona w sposób niebudzący żadnych wątpliwości. Skoro tak, to nie zaistniała obligatoryjna przesłanka do wydania decyzji o odmowie wydania przedmiotowego pozwolenia. Organ odwoławczy zasadnie ocenił, że ustalenie poczynione w tym zakresie przez organ pierwszej instancji były niewystarczające, a w szczególności w związku z pojawieniem się nowych dowodów w sprawie, które przedłożył organowi odwoławczemu skarżący. Podniesione w skardze zarzuty są niezasadne. Ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny i prawny uzasadniał bowiem zastosowanie przez organ odwoławczy art. 138 § 2 Kpa. Należy przy tym podkreślić, iż organ pierwszej instancji ponownie rozpatrując sprawę zobowiązany został do przeprowadzenia dodatkowych czynności procesowych, których organ odwoławczy z uwagi na ich zakres przeprowadzić nie mógł będąc związany dyspozycją art. 136 Kpa. W tym stanie rzeczy Sąd, nie stwierdzając naruszenia prawa przez organ, orzekł na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak w sentencji wyroku.