II SA/Wa 2209/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Sędziowie WSA Adam Lipiński, Bronisław Szydło (spr.), Protokolant Małgorzata Płodzicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2006 r. sprawy ze skargi J.K. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2005 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2005 r., wydanym na podstawie art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego, stwierdził niedopuszczalność odwołania [...] J.K. z dnia [...] lipca 2003 r. od pisma Szefa Biura Ochrony Rządu nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r. W uzasadnieniu podał, że zwolniony z dniem [...] stycznia 2001 r. z zawodowej służby wojskowej pełnionej w jednostce wojskowej resortu spraw wewnętrznych i administracji, wystąpił do Szefa Biura Ochrony Rządu z wnioskiem z dnia [...] czerwca 2003 r. o ustalenie, że z mocy prawa uzyskał status funkcjonariusza Biura Ochrony Rządu. W odpowiedzi na ten wniosek Szef BOR pismem nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r. wyjaśnił wnioskodawcy J.K., że w świetle postanowień art. 139 ust. 1 ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu jego wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Powołany przepis stanowi bowiem, że funkcjonariuszem BOR z mocy prawa stawał się żołnierz zawodowy pełniący służbę wojskową w dniu wejścia w życie tej ustawy, tj. do dnia 31 marca 2001 r. Wobec tego, że J.K. pełnił zawodową służbą wojskową do dnia [...] stycznia 2001 r., nie uzyskał statusu funkcjonariusza Biura Ochrony Rządu. W odpowiedzi na odwołanie, jakie złożył [...] J.K. do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2005 r., Minister stwierdził niedopuszczalność odwołania w sprawie niepodlegającej załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie p. J.K. wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzucając naruszenie art. 7, art. 77, art. 80 i art. 134 kpa, poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego, co miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Zarzucił także naruszenie art. 139 ust. 1 powołanej ustawy o Biurze Ochrony Rządu, poprzez wadliwą jego wykładnię i zastosowanie. W uzasadnieniu podał, że błędne jest przyjęcie, że z zawodowej służby wojskowej został zwolniony z dnia [...] stycznia 2001 r. Nie została mu bowiem doręczona decyzja o zwolnieniu ze służby z tą datą. Skoro więc, w dniu wejścia w życie powołanej ustawy o BOR, pełnił nadal zawodową służbę wojskową w Jednostce Wojskowej nr [...], w świetle postanowień art. 139 ust. 1 tej ustawy, z mocy prawa został funkcjonariuszem BOR. Wyjaśnił dodatkowo, że nie składał żadnego pisemnego oświadczenia o braku jego zgody na pozostawanie nadal funkcjonariuszem BOR-u. Zarzucił ponadto, że błędne jest stanowisko przyjęte w orzecznictwie NSA, że decyzja wydana na podstawie art. 139 ust. 1 ustawy o BOR, z mocy prawa jest nieważna. Jego zdaniem, taka interpretacja tego przepisu narusza postanowienia art. 60 i art. 32 Konstytucji RP. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę, powołując się na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Rozpatrując skargę p. J.K. pod tym kątem, Sąd nie stwierdził, aby Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, podejmujący zaskarżone postanowienie w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania, dopuścił się naruszenia prawa materialnego, ewentualnie przepisów postępowania administracyjnego, w stopniu w jakim mogłoby to mieć wpływ na wynik sprawy. Podstawę materialnoprawną stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od pisma Szefa Biura Ochrony Rządu nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r. stanowił przepis art. 139 ust. 1 ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu (tekst jednolity: Dz. U. z 2004 r. Nr 163, poz. 1712 z późn. zm.). Przepis ten stanowi, że żołnierze zawodowi, pełniący w dniu wejścia w życie tej ustawy służbę w Jednostce Wojskowej nr [...], stają się z mocy prawa funkcjonariuszami Biura Ochrony Rządu, chyba że w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie tej ustawy złożą pisemne oświadczenie, że nie wyrażają na to zgody. Użyte w powołanym przepisie sformułowanie "z mocy prawa" oznacza uzyskanie przez żołnierza zawodowego po spełnieniu warunków określonych w przepisie, statusu funkcjonariusza BOR, bez potrzeby wydawania w tej sprawie decyzji administracyjnej. W rozpoznawanej sprawie Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji prawidłowo ustalił, że od pisma Szefa Urzędu Ochrony Państwa nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r., nie przysługuje środek zaskarżenia, jakim jest odwołanie od decyzji administracyjnej, zatem na podstawie art. 134 kpa niedopuszczalność odwołania stwierdził postanowieniem. Sąd uznał także, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji przy podejmowaniu zaskarżonego postanowienia przestrzegał reguł procedury administracyjnej, a więc przestrzegał zasady dochodzenia do prawdy materialnej (art. 7 kpa), bowiem podejmował wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 kpa). Wreszcie w sposób wyczerpujący zebrał, rozpatrzył i ocenił cały materiał dowodowy (art. 77 § 3 i art. 80 kpa) oraz uzasadnił swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w art. 107 § 3 kpa. Skarga nie zawiera więc usprawiedliwionej podstawy, gdyż zaskarżone postanowienie zapadło bez naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego, dlatego też Sąd, na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.