II SA/Wa 2209/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. J. o sprostowanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 2209/16 w sprawie ze skargi K. J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia -odmówić sprostowania wyroku - Wyrokiem z dnia 9 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 2209/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania. Pismem z dnia 18 czerwca 2017 r. skarżący wystąpił do Sądu o sprostowanie powyższego wyroku poprzez zastąpienie sformułowania "oddala skargę" słowami "odrzuca skargę". W uzasadnieniu skarżący wskazał, że jak wynika z korespondencji i treści orzekania organów "w sprawie zastosowano tryb powagi rzeczy osądzonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 372/12". Skarżący wskazał, że "tak przywołane oraz rozpoznane okoliczności wskazują, że w sprawie i jej zagadnienia wstępnego, jakim jest konstytutywne prawo funkcjonariusza Policji do należności finansowych ekwiwalentu za ponadnormatywny czas służby, a w tym zakresie konstytutywny obowiązek organu ds. osobowych w trakcie postępowania o zwolnienie ze służby dokonanie konkretyzacji tego prawa z mocy art. 114 ustawy o Policji, lub odmowy, wskazuje, że w sprawie zastosowano art. 58 par. 1 punkt 4 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi." Ponadto skarżący wniósł o sprostowanie treści pouczenia o środku zaskarżenia od wydanego orzeczenia, albowiem, jego zdaniem, przysługuje na nie, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", zażalenie, a nie skarga kasacyjna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 156 § 1 P.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W ocenie Sądu wniosek skarżącego o sprostowanie wyroku z dnia 9 czerwca 2017 r. nie zasługuje na uwzględnienie albowiem wyrok ten nie zawiera niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek. Podkreślić należy, że w niniejszej sprawie Sąd wydał wyrok, a nie postanowienie. Sąd oceniając zasadność skargi uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie i na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił. Odrzucenie skargi następuje natomiast w formie postanowienia, w sytuacji gdy skarga jest niedopuszczalna. Podstawą prawną takiego postanowienia jest art. 58 § 1 pkt 1-6 P.p.s.a. W związku z tym, że skarga K. J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania była dopuszczalna przepis ten nie miał zastosowania w sprawie. Wyjaśnić również należy, że przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują dokonywania w trybie procesowym prostowania pouczeń o środkach zaskarżenia kierowanych do stron postępowania. Niemniej jednak wskazać należy, że w związku z tym, że Sąd wydał w niniejszej sprawie wyrok, to od orzeczenia tego przysługuje, stosownie do treści art. 173 § 1 P.p.s.a., skarga kasacyjna. Pouczenie o środkach zaskarżenia, jakie skarżący otrzymał w piśmie Sądu z dnia 12 czerwca 2017 r., jest zatem prawidłowe. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 156 § 1 oraz § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.