II SA/Wa 2210/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA - Anna Mierzejewska po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2006r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.G. z dnia 5 grudnia 2005r. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2003r. sygn. akt II SA 319/02 o umorzeniu postępowania w sprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym postanawia: -odrzucić skargę- W myśl art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) w przypadkach przewidzianych w dziale VII tej ustawy, można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Oznacza to, że aby możliwym było skorzystanie z instytucji wznowienia postępowania w pierwszej kolejności muszą zostać spełnione następujące, ogólne warunki dopuszczalności wznowienia postępowania: musi istnieć orzeczenie sądu, od którego została wniesiona skarga o wznowienie postępowania, orzeczenie to musi być prawomocne oraz orzeczenie musi kończyć postępowanie w sprawie. O ile w niniejszej sprawie skarżący wskazał prawomocne orzeczenie kończące postępowanie w sprawie i powołał się na podstawę restytucyjną przewidzianą w art. 272 § 2 ww. ustawy, a następnie, w kolejnych pismach uzupełniających skargę o wznowienie (odpowiednio z dnia [...] grudnia 2005r. i [...] stycznia 2006r.) na podstawę wznowieniową wymieniona w art. 271 pkt 1 (orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy) oraz w art. 271 pkt 2 (brak zdolności sądowej lub procesowej strony oraz pozbawienie jej możności działania), to - po pierwsze – skarga o wznowienie postępowania w zakresie pozbawienia możliwości działania oraz braku należytej reprezentacji została złożona z przekroczeniem trzymiesięcznego terminu określonego w art. 277 ustawy, liczonego od dnia doręczenia postanowienia z dnia 28 lutego 2003r. sygn. akt II SAB 319/02, tj. 27 marca 2003r. – po drugie zaś – w zakresie zarzutu skargi dotyczącego orzekania w sprawie przez sędziego wyłączonego z mocy ustawy skarżący nie wykazał, iż zachodziła przyczyna wyłączenia wymieniona w art. 18 ustawy i nie powiązał takiej przyczyny z osobą sędziego ze składu orzekającego. Z kolei wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 września 2005r. sygn. P 18/04 (OTK-A 2005/8/88), który, w ocenie skarżącego, pozbawił mocy obowiązującej aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie, nie stanowi orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, o którym mowa w art. 272 § 1 ustawy, bowiem powyższy wyrok Trybunału dotyczył stwierdzenia niekonstytucyjności art. 160 § 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w zakresie, w jakim przewiduje trzydziestodniowy termin do wniesienia powództwa do sądu powszechnego, a zatem orzeczenie Trybunału dotyczyło przepisu, który nie stanowił podstawy wydania postanowienia z dnia 28 lutego 2003r. sygn. akt II SAB 319/02. W konsekwencji należy stwierdzić, że jakkolwiek skarżący formalnie powołał ustawową podstawę wznowienia, to jednak w rzeczywistości podstawa ta - także w świetle samego uzasadnienia skargi - nie występuje, a w części dotyczącej podstawy wznowieniowej przewidzianej w art. 271 pkt 2 skarga jest niedopuszczalna z uwagi na przekroczenie terminu do jej wniesienia. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 280 § 1 w zw. z art. 270 powołanej ustawy oraz w zw. z art. 103 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), orzekł jak w sentencji.