II SA/Wa 2211/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Anna Mierzejewska po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. G. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 listopada 2003 r. sygn. akt II SA 3450/02 oddalającym skargę W. G. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] września 2002 r. nr [...], na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] października 2002 r. nr [...] oraz na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...] postanawia -odrzucić skargę- W skardze z dnia [...] grudnia 2005 r. uzupełnionej następnie pismem z dnia [...] grudnia 2005 r. oraz pismem z dnia [...] stycznia 2006 r. W. G. zażądał wznowienia postępowania w sprawie o sygn. akt II SA 3450/02 zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 listopada 2003 r. oddalającym skargę W. G. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] września 2002 r. nr [...], na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] października 2002 r. nr [...] oraz na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...]. Jako przesłanki wznowienia postępowania przed sądem administracyjnym skarżący wskazał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 września 2005 r. sygn. akt P 18/04 orzekający, iż art. 160 § 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w zakresie, w jakim przewiduje trzydziestodniowy termin do wniesienia powództwa do sądu powszechnego, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a także okoliczności, że w sprawie sygn. akt II SA 3450/02 nie posiadał zdolności sądowej, nie był należycie reprezentowany oraz, iż wskutek naruszenia przepisów praw pozbawiono go możliwości działania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że w świetle art. 103 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271 z późn. zm.), w sprawie o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r. orzeka właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z art. 271 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: – jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia lub, – jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania. Stosownie do art. 272 § 1 cyt. ustawy, wznowienia postępowania można żądać również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. W świetle art. 273 § 1 ustawy, można zaś żądać wznowienia na tej podstawie, że: – orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym, – orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Przepis art. 273 § 2 dopuszcza żądanie wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu, natomiast art. 273 § 3 przewiduje możliwość wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. Przepis art. 280 powoływanej wyżej ustawy ustanawia obowiązek zbadania przez sąd na posiedzeniu niejawnym kwestii terminowego wniesienia skargi o wznowienie postępowania oraz oparcia jej na jednej z przedstawionych wyżej podstaw wznowienia. W przypadku uchybienia jednemu z tych wymagań sąd skargę odrzuca, w przeciwnym razie wyznacza rozprawę. Samo sformułowanie ustawowej podstawy wznowienia postępowania nie oznacza, że skarga opiera się na takiej podstawie. W związku z tym sąd może na posiedzeniu niejawnym zbadać, czy twierdzenia skargi określane jako "podstawa wznowienia", w rzeczywistości stanowią taką podstawę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2005 r. sygn. akt GSK 1242/2004). Jeżeli już z samego uzasadnienia skargi wynika, że podnoszona podstawa wznowienia postępowania nie zachodzi, taka skarga jako nie oparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu. Mimo to, że W. G. w skardze z dnia [...] grudnia 2005 r. oraz pismach uzupełniających powołał okoliczności, które jak twierdzi uzasadniają wznowienie postępowania, zdaniem Sądu przedmiotowa skarga nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego. Odnosząc się do powołanej przez skarżącego przesłanki wznowienia postępowania przewidzianej przez art. 272 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stwierdzić należy, iż wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 listopada 2003 r. sygn. akt II SA 3450/02 nie został wydany na podstawie aktu normatywnego, do którego odnosi się wskazywany przez skarżącego wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 września 2005 r. sygn. akt P 18/04. W tej sytuacji oczywistym jest, iż wymieniony wyrok nie może być podstawą wznowienia postępowania w niniejszej sprawie. W świetle pozostałych, wymienionych przez W. G. okoliczności uzasadniających jego zdaniem wznowienie postępowania przed sądem administracyjnym stwierdzić należy, iż powołanie przez skarżącego przepisów art. 271-273 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i sformułowanie podstaw wznowieniowych nie stanowi podstawy wznowienia postępowania, bowiem nie znajduje żadnego uzasadnienia w treści skargi oraz pism ją uzupełniających. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 280 § 1 w zw. z art. 160 powoływanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w postanowieniu.