II SA/Wa 2222/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędzia WSA Anna Mierzejewska Sędzia WSA Adam Lipiński (spraw.) Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2013 r. sprawy ze skargi D. P. na decyzję Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji - oddala skargę - Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., działając na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 Kpa, po rozpatrzeniu odwołania D. P., utrzymał w mocy decyzję Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych z dnia [...] maja 2012 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. W uzasadnieniu decyzji Szef Sztabu Generalnego WP wskazał, co następuje: W dniu 17 marca 2011 r. D. P. wystąpił do Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocną decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. odmawiającą zwiększenia jednorazowego odszkodowania pieniężnego z tytułu pogorszenia stanu zdrowia, w wyniku ujawnienia nowych okoliczności. Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. odmówił wznowienia postępowania z uwagi na brak podstaw prawnych do wznowienia postępowania. W dniu 2 maja 2011 r. strona wniosła odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia do Sądu Rejonowego w [...], Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, jednocześnie pismem z dnia 21 lipca 2011 r. Nadto strona wniosła do Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] kwietnia 2011 r., z uwagi na rażące naruszenie prawa. Dowódca [...] Okręgu Wojskowego wydał postanowienie z dnia [...] września 2011 r. zawieszające postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, do czasu prawomocnego zakończenia postępowania zawisłego przed Sądem Rejonowym w [...]. Sądy powszechne pierwszej i drugiej instancji nie znalazły podstaw do wzruszenia przedmiotowej decyzji. Postępowanie sądowe zakończyło się wydaniem wyroku przez Sąd Okręgowy w [...], [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] stycznia 2012 r. (sygn. akt [...]) oddalającego apelację D. P. od wyroku Sądu Rejonowego w [...], [...] Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lipca 2011 r. (sygn. akt [...]) oddalającego odwołanie ubezpieczonego. Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych, jako następca prawny zlikwidowanego Dowództwa [...] Okręgu Wojskowego, wydał postanowienie, którym podjął postępowanie zawieszone postanowieniem Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego z dnia [...] września 2011 r. i następnie decyzją z dnia [...] maja 2012 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. Od tego rozstrzygnięcia zainteresowany złożył odwołanie, które Szef Sztabu Generalnego WP przekazał do Sądu Rejonowego w [...], [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w celu rozpatrzenia sprawy na zasadach i w terminach określonych w przepisach kodeksu postępowania cywilnego. Sąd Rejonowy w [...], Wydział [...] Pracy i Ubezpieczeń Społecznych postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. w sprawie sygn. akt [...] stwierdził swoją niewłaściwość w sprawie i przekazał sprawę do rozpoznania Szefowi Sztabu Generalnego WP. Szef Sztabu Generalnego WP, uznając się za organ zobligowany tym postanowieniem do rozpatrzenia odwołania, decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] maja 2012 r., wydaną przez Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych. W uzasadnieniu podkreślił, nadzwyczajny i samodzielny tryb postępowania nadzwyczajnego, przewidzianego w art. 156 Kpa, nie dopatrują się aby organ I instancji naruszył zasady tego szczególnego postępowania. Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącego dotyczącego naruszenia art. 107 § 1 Kpa, poprzez parafowanie decyzji, a nie jej podpisanie, to wskazać należy, iż wprawdzie widniejący pod rozstrzygnięciem podpis osoby upoważnionej do wydania decyzji jest nieczytelny, jednakże jest on uzupełniony wygenerowanym maszynowo oznaczeniem osoby składającej podpis z podaniem jej imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego. Zdaniem organu odwoławczego taka forma podpisu spełnia wymogi określone w art. 107 § 1 Kpa, zawiera ona bowiem wszelkie określone w tymże przepisie elementy i pozwala na jednoznaczne zidentyfikowanie osoby, która wydała decyzję. Odnosząc się do zarzutu odwołania, wydania decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości, Szef Sztabu Generalnego WP przychylił się do stanowiska organu pierwszej instancji, iż zgodnie z art. 148 § 1 Kpa, podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję pierwszej instancji. Z kolei, na zasadzie art. 150 Kpa, organem właściwym w sprawie wznowienia postępowania jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. O wznowieniu postępowania rozstrzyga organ wyższego stopnia, gdy przyczyną wznowienia postępowania jest działalność organu, który wydał decyzję w pierwszej instancji, jednak w rozpatrywanej sprawie takie okoliczności nie zaistniały, albowiem strona wnosząc o wznowienie postępowania powoływała się na pojawienie się nowych okoliczności w sprawie, a nie na niewłaściwą, czy też niezgodną z prawem działalność organu pierwszej instancji. D. P. wniósł skargę na powyższą decyzję Szefa Sztabu Generalnego WP wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucił: - naruszenie dyspozycji art. 156 § 1 pkt 1 Kpa w zw. z art. 24 § 1 pkt 5 Kpa, polegająca na utrzymaniu w mocy decyzji Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych z dnia [...] maja 2012 r., odmawiającej stwierdzenia nieważności, wydanej z naruszeniem przepisów o właściwości decyzji Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r.; - błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że organem właściwym w sprawie wznowienia postępowania jest organ wyższego stopnia, gdy przyczyna wznowienia postępowania jest działalność organu wydającego decyzję w I instancji. W dodatkowym piśmie z dnia 7 stycznia 2013 r. skarżący, na poparcie swojej argumentacji powołał się na orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 21 grudnia 1965 r. sygn. akt I Cz 101/65, publ. OSN 1966 Nr 10, poz. 169. W odpowiedzi na skargę Szef Sztabu Generalnego WP wnosił o jej oddalenie, wskazując na argumentację zawartą w uzasadnieniach obu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do rozpoznania niniejszej sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka, co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Badana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej prawomocną decyzją Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. o odmowie zwiększenia D. P. jednorazowego odszkodowania pieniężnego, argumentował brakiem podstaw prawnych do wznowienia tego postępowania – brakiem wykazania przez zainteresowanego, iż wskazywane przez niego okoliczności uzasadniające wznowienie, stanowią istotnie nową i nieznaną wcześniej okoliczność. Sądy Powszechne nie dopatrzyły się nieprawidłowości powyższej decyzji, jednakże skarżący zainicjował (niejako równoległe do postępowania przed sadami powszechnymi) postępowanie administracyjne, składając wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia z dnia [...] kwietnia 2011 r., wskazując w tej materii na przesłanki z art. 156 § 1 pkt 1 Kpa. Tak więc, przedmiotem kontrolowanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postępowania administracyjnego jest skarga na decyzję utrzymującą w mocy decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji o odmowie wznowienia postępowania. Zarzuty skargi sprowadzają się do twierdzenia, iż decyzja organu I instancji (o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji) została parafowana, a nie podpisana, co według skarżącego narusza dyspozycję art. 107 § 1 Kpa i przesądza o nieważności tej decyzji z mocy prawa oraz do twierdzenia, że decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości (w sprawie wznowienia postępowania orzekał niewłaściwy organ), co także według skarżącego skutkuje nieważnością kwestionowanej decyzji, natomiast organ II instancji naruszył przepis art. 156 § 1 pkt 1 Kpa poprzez odmowę jego zastosowania. Do obu tych zarzutów, w sposób wyczerpujący, odniósł się Szef Sztabu Generalnego WP w zaskarżonej decyzji, wyjaśniając prawidłowość podpisania decyzji wydanej przez organ I instancji oraz wskazując na przepisy postępowania administracyjnego określające właściwość organu do wznowienia postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pełni podziela prawidłowość wywodów w tej materii, zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Szefa Sztabu Generalnego WP. Zarówno podpis złożony pod kwestionowaną przez skarżącego decyzją spełnia wymogi podpisu wymagane dyspozycją art. 107 § 1 Kpa oraz organ prawidłowo zastosował w niniejszej sprawie treść art. 150 Kpa, określającą właściwość organu do wznowienia postępowania. Z tych przyczyn zarzuty skargi są chybione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia prawa przy podejmowaniu zaskarżonej i utrzymanej nią w mocy decyzji, które mogłoby skutkować ich uchyleniem bądź stwierdzeniem ich nieważność. Dlatego, mając powyższe na uwadze na podstawie art. 132 i art. 151 przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.