II SA/Wa 2226/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA - Sławomir Antoniuk po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia zażalenia na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego p o s t a n a w i a - odrzucić skargę - J. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji, skargę na postanowienie tego organu z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia zażalenia na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania dyscyplinarnego przeciwko [...]. M. C. – [...]- z uwagi na jego wniesienie po terminie. W udzielonej odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej odrzucenie, względnie oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 ww. ustawy). Wprawdzie zgodnie z art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego oraz na orzeczenie o umorzeniu tego postępowania pokrzywdzony może wnieść odpowiednio zażalenie lub odwołanie, w terminie 7 dni od dnia ich doręczenia, to jednak, w świetle art. 138 ustawy o Policji, prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego przysługuje policjantowi od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne. Oznacza to, że tylko orzeczenie oraz postanowienie kończące postępowanie dyscyplinarne może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego i to tylko przedmiotem skargi wnoszonej przez zainteresowanego policjanta. Skoro zatem ustawa wyłącza możliwość wniesienia skargi na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, to wyłącza również możliwość wniesienia przez pokrzywdzonego skargi na postanowienie wydane w trybie art. 135k ust. 3 ustawy. Z samego zatem faktu, że ustawa o Policji w tego rodzaju sprawach przewiduje środek zaskarżenia (zażalenie lub odwołanie), nie da się wysnuć wniosku o administracyjnym charakterze podejmowanych w tym toku rozstrzygnięć, a w konsekwencji również nie można wyprowadzić konkluzji o dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego, zwłaszcza, że regulacja ta zawiera odrębności i – co ważne – precyzyjnie określa, jakie rozstrzygnięcia podlegają jego kontroli. Tak więc ze względu na treść art. 138 ustawy o Policji na postanowienie organu Policji w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania dyscyplinarnego i na każde inne postanowienie pozostające z nim w bezpośrednim związku pokrzywdzonym skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje, a w takiej sytuacji skarga, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.