II SA/Wa 2231/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.), Stanisław Marek Pietras, Protokolant referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi P. D. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia na aplikację sędziowską i prokuratorską oddala skargę Skarżący P. D. ukończył aplikację ogólną w dniu [...] lutego 2014 r. Zgodnie z treścią art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (Dz. U. z 2012 r., poz. 1230), warunkiem ukończenia aplikacji ogólnej było uzyskanie pozytywnych ocen ze wszystkich sprawdzianów i praktyk objętych programem aplikacji, który obejmował 9 sprawdzianów oraz 17 praktyk (w tym 16 praktyk podlegających ocenie oraz jedną praktykę nie podlegającą ocenie). Wymieniony zaliczył wszystkie sprawdziany uzyskując z nich łącznie 37,5 punktu oraz wszystkie praktyki uzyskując ocenę łączną z praktyk w wysokości 4,9687 punktu co dało łącznie sumę 42,4687 punktu, zaś ostatnie osoby przyjęte na aplikację sędziowską uzyskały 43,9687 punktów, a ostatnia osoba przyjęta na aplikację prokuratorską uzyskała 43,875 punktów. Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury zarządzeniem z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...], ogłosił listę klasyfikacyjną aplikantów IV rocznika aplikacji ogólnej, na której skarżący z wynikiem 42,4687 punktu został umieszczony na [...] pozycji. Pozycja ta została ustalona zgodnie z regulacją zawartą w art. 26 ust. 3 ustawy stanowiącą, że o kolejności miejsca na liście klasyfikacyjnej decyduje suma punktów stanowiąca sumę ocen uzyskanych przez aplikanta z zaliczonych sprawdzianów oraz łącznej oceny przebiegu praktyk. W wypadku równej liczby punktów uzyskanych przez aplikantów o kolejności decyduje suma punktów stanowiąca sumę ocen uzyskanych przez aplikanta ze sprawdzianów. Minister Sprawiedliwości zarządzeniem z dnia 5 listopada 2013 r. (Dz. Urz. MS z 2013 r., poz. 289) wyznaczył limit 85 miejsc na aplikacji sędziowskiej oraz zarządzeniem z tej samej daty (Dz. Urz. MS z 2013 r., poz. 290) limit 55 miejsc na aplikacji prokuratorskiej. Wnioskiem z dnia [...] lutego 2014 r. skarżący P. D. wystąpił o kontynuowanie szkolenia na aplikacji sędziowskiej a przy braku takiej możliwości, na aplikacji prokuratorskiej. Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury decyzją z dnia [...] marca 2014 r., nr [...], odmówił przyjęcia P. D. na aplikację sędziowską i na aplikację prokuratorską wskazując, że zajęta przez niego pozycja na liście klasyfikacyjnej nie pozwala na jego przyjęcie na żadną z aplikacji specjalistycznych wobec wyczerpania limitu miejsc po przyjęciu osób umieszczonych wyżej na liście klasyfikacyjnej. Od wskazanej decyzji P. D. złożył odwołanie kwestionując merytoryczną poprawność ocen wystawionych przez członków komisji sprawdzianowych. Oceny te – zdaniem skarżącego – zostały w niektórych przypadkach zaniżone, co spowodowało, że zaniżona została również całkowita liczba uzyskanych przez niego punktów w trakcie aplikacji ogólnej. Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., [...], uchylił decyzję Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury z dnia [...] marca 2014 r. W świetle zarzutów skarżącego wskazano na konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego, w szczególności nakazano organowi I instancji uzyskać stanowisko komisji sprawdzianowych co do poprawności merytorycznej wystawionych przez te komisje ocen. Po przeprowadzeniu czynności oraz po dodatkowej analizie zarzutów P. D. zawartych we wniesionym odwołaniu, Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury decyzją z dnia [...] września 2014 r., nr [...], działając na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (Dz. U. z 2012 r. poz. 1230 ze zm.) odmówił przyjęcia P. D. na aplikację sędziowską i na aplikację prokuratorską. Od powyższej decyzji P. D. wniósł odwołanie, w którym podtrzymał swoje stanowisko co do merytorycznej nietrafności ocen wystawionych mu z niektórych sprawdzianów. Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] mając za podstawę art. 29 ust. 4 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (Dz. U. z 2012 r. poz. 1230 ze zm.) w związku z art. 138 § 1 i art. 104 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał odnosząc się do kwestii merytorycznej poprawności ocen wystawionych przez Komisje sprawdzianowe, że zarówno Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury, jak i Minister Sprawiedliwości, nie są uprawnieni do dokonywania samodzielnej merytorycznej oceny prac sprawdzianowych skarżącego. Rację ma skarżący, który podnosi, że rozwijanie przez organy administracyjne w uzasadnieniu decyzji szerszej argumentacji odnoszącej się trafności merytorycznej ocen wystawionych przez komisje sprawdzianowe (ponad argumenty, jakich użyła komisja dokonując kontroli konkretnej pracy skarżącego), nie znajduje prawnego uzasadnienia. Uprawnienie do dokonania oceny prac sprawdzianowych zostało zastrzeżone do wyłącznej kompetencji członków komisji sprawdzianowych, którymi są wykładowcy Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury będący specjalistami z różnych dziedzin prawa. Pogląd ten znajduje oparcie w treści art. 53 u.k.s.s.p., zgodnie z którym wykładowcami Krajowej Szkoły mogą być sędziowie, prokuratorzy i nauczyciele akademiccy oraz inne osoby posiadające specjalistyczną wiedzę z określonej dziedziny. Należy zatem uznać, że do dokonania oceny pracy sprawdzianowej skarżącego wymagane są wiadomości specjalne nie tylko z dziedziny objętej danym sprawdzianem, ale również szczegółowa wiedza o problematyce, jaka była przedmiotem konkretnych zajęć z aplikantami oraz możliwość dokonania oceny pracy aplikanta w porównaniu z pracami pozostałych aplikantów. W tej sytuacji jedyną dopuszczalną prawnie możliwością weryfikacji ocen wystawionych P. D. z kwestionowanych przez niego sprawdzianów było zwrócenie się do członków komisji przeprowadzających poszczególne sprawdziany o ponowną analizę wystawionych ocen, w świetle zarzutów stawianych przez skarżącego. Przeprowadzone przez organ I instancji czynności dowodowe pozwoliły na uznanie, że oceny wystawione przez komisje przeprowadzające sprawdziany nr 2, 3, 4, 5, 7 i 9 są merytorycznie poprawne. Na przyjęcie powyższego pozwalają stanowiska członków komisji przeprowadzających poszczególne sprawdziany, które zostały załączone do akt sprawy: k. 106-108 (stanowisko komisji przeprowadzającej sprawdzian nr 2), k. 70-72 (stanowisko komisji przeprowadzającej sprawdzian nr 3), k. 102 i 105 (stanowisko komisji przeprowadzającej sprawdzian nr 4), k. 73-74 (stanowisko komisji przeprowadzającej sprawdzian nr 5), k. 110 (stanowisko komisji przeprowadzającej sprawdzian nr 7), k. 76-78, 80-83, 85 (stanowisko komisji przeprowadzającej sprawdzian nr 9). Wskazane stanowiska są spójne i logiczne, zawarta w nich argumentacja pozbawiona jest wewnętrznej sprzeczności, pozostają w zgodzie z przyjętymi kryteriami oceny prac aplikantów oraz realizują założenia przedstawione aplikantom do wiadomości przed każdym sprawdzianem. Komisje sprawdzianowe dokonując oceny pracy P. D. nie wyszły poza granicę swobody, jaka przysługuje egzaminatorom. Z uwagi na powyższe organ drugiej instancji nie uznał za zasadną argumentacji skarżącego odnoszącej się do poprawności merytorycznej ocen wystawionych mu z poszczególnych sprawdzianów. Pozycja jaką skarżący zajął na liście klasyfikacyjnej została ustalona zgodnie z regulacją zawartą w art. 26 ust. 3 u.k.s.s.p. stanowiącą że o kolejności miejsca na liście klasyfikacyjnej decyduje suma punktów stanowiąca sumę ocen uzyskanych przez aplikanta z zaliczonych sprawdzianów oraz łącznej oceny przebiegu praktyk. W wypadku równiej liczby punktów uzyskanych przez aplikantów o kolejności decyduje suma punktów stanowiąca sumę ocen uzyskanych przez aplikanta ze sprawdzianów. Kwestionowane w odwołaniu P. D. oceny ze sprawdzianów zostały wystawione zgodnie z regulacjami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 6 października 2011 r. w sprawie odbywania aplikacji ogólnej, sędziowskiej i prokuratorskiej (Dz. U. nr 217 poz. 1292 ze zm.). W tej sytuacji zdaniem organu, decyzja o odmowie przyjęcia na aplikację sędziowską lub prokuratorską była zasadna. W skardze. Na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz w piśmie z dnia [...] czerwca 2015 r. P. D. podniósł, że organy administracyjne w ogóle nie odniosły się do stawianych przez skarżącego zarzutów dotyczących uzyskanych ocen ze sprawdzianów, "zaprzeczyły, że posiadają w nim rolę jurysdykcyjną przenosząc ciężar odpowiedzialności w całości na Komisje sprawdzianowe", co w jego ocenie było działaniem sprzecznym z unormowaniami zawartymi w art. 7, 8, 10 § 1, 12 § 1, 15 § 1, 77 § 1 kpa. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (tekst jedn. z 2012 r., poz. 1230 ze zm.), warunkiem ukończenia aplikacji ogólnej jest uzyskanie pozytywnych ocen ze wszystkich sprawdzianów i praktyk objętych programem aplikacji, zaś Dyrektor Krajowej Szkoły, w terminie 14 dni od dnia zakończenia aplikacji ogólnej, ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej listę klasyfikacyjną aplikantów. Lista zawiera imiona, nazwiska aplikantów, z podaniem liczby punktów uzyskanych przez każdego aplikanta w trakcie aplikacji ogólnej, oraz liczby porządkowej wskazującej jego miejsce na liście (ust. 2), a według ust. 3 tegoż przepisu, o kolejności miejsca na liście klasyfikacyjnej aplikantów decyduje suma punktów stanowiąca sumę ocen uzyskanych przez aplikanta z zaliczonych sprawdzianów oraz łącznej oceny przebiegu praktyk. W przypadku równej liczby punktów uzyskanych przez aplikantów o kolejności decyduje suma punktów stanowiąca sumę ocen uzyskanych przez aplikanta ze sprawdzianów. Jednakże przepis § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 6 października 2011 r. w sprawie odbywania aplikacji ogólnej, sędziowskiej i prokuratorskiej (Dz. U. Nr 217, poz. 1292 ze zm.), wprowadził odmienną regulację co do oceny ze sprawdzianu w stosunku do treści cytowanego już wyżej przepisu art. 26 ust. 2 ustawy, a mianowicie wyeliminował niejako sformułowanie "z zaliczonych sprawdzianów" stanowiąc, że aplikant, który nie zaliczył sprawdzianu, może przystąpić do sprawdzianu ponownie tylko raz, w terminie wyznaczonym przez Dyrektora Krajowej Szkoły. W takim przypadku do sumy punktów uzyskanych ze wszystkich sprawdzianów, o której mowa w art. 26 ust. 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury oraz § 8 ust. 4, wlicza się średnią arytmetyczną liczby punktów uzyskanych przez aplikanta ze sprawdzianu w obu terminach. A zatem zamiast oceny ze sprawdzianów, która według ustawy, tj. aktu wyższego rzędu, polega na sumowaniu punktów stanowiących sumę ocen uzyskanych przez aplikanta z "zaliczonych sprawdzianów", zaaplikowano zdecydowanie odmienne rozwiązanie polegające na tym, że zamiast oceny z zaliczonych sprawdzianów wprowadzono ocenę stanowiącą "średnią arytmetyczną liczby punktów uzyskanych przez aplikanta ze sprawdzianu w obu terminach". Następnie prawodawca konwalidując tę sprzeczność, w § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 listopada 2013 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie odbywania aplikacji ogólnej, sędziowskiej i prokuratorskiej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1498) i ogłoszonym w dniu 20 listopada 2013 r., wprowadził nowe brzmienie § 7 ust! 2, a mianowicie aplikant, który nie zaliczył sprawdzianu, może przystąpić do sprawdzianu ponownie tylko raz, w terminie wyznaczonym przez Dyrektora Krajowej Szkoły. W takim przypadku do sumy punktów uzyskanych ze wszystkich sprawdzianów, o której mowa w art. 26 ust. 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i' Prokuratury, wlicza się liczbę punktów uzyskanych przez aplikanta z zaliczonego sprawdzianu. Z kolei według § 2, rozporządzenie wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia, a zatem nastąpiło to w dniu 21 listopada 2013 r. W rozpoznawanej sprawie, Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury mając za podstawę powyższe przepisy i zasady wystawiania ocen, zarządzeniem z dnia [...] lutego 2014 r. ogłosił listę kwalifikacyjną aplikantów IV rocznika aplikacji ogólnej, na której skarżący P. D. z wynikiem 42,4687 został umieszczony na [...] miejscu czego wymieniony nie kwestionuje. Natomiast ogólny limit miejsc na aplikacji sędziowskiej i prokuratorskiej, wyznaczony został cytowanymi już w stanie faktycznym zarządzeniami Ministra Sprawiedliwości i wynosił łącznie 140 miejsc. Tym samym zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Odnosząc się natomiast do zarzutów skarżącego wskazać należy, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie. Zakres w jakim organy administracyjne rozstrzygają sprawę przyjęcia na aplikacje specjalistyczne został wskazany w art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (Dz. U z 2012 r. poz. 1230 ze zm.), zwanej dalej "u.k.s.s.p". Przepis ten określa zakres, w jakim Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury powinien badać stan faktyczny, na tle którego wydawana jest decyzja w przedmiocie przyjęcia na aplikację specjalistyczną. Przesłanka przyjęcia na wspomnianą aplikację jest w zasadzie jedna, a jest nią odpowiednio wysoka pozycja na liście klasyfikacyjnej aplikantów. Art. 29 ust. 2 u.k.s.s.p. stanowi, że "decyzją o przyjęciu na aplikacją sędziowską albo prokuratorską Dyrektor Krajowej Szkoły wydaje według kolejności umieszczenia kandydatów na liście klasyfikacyjnej aplikantów, o której mowa w art. 26 ust. 2, do miejsca wyczerpania limitu przyjąć na te aplikacje". Przy badaniu tej przesłanki uwzględnia się limit przyjęć na daną aplikację specjalistyczną ustalony przez Ministra Sprawiedliwości, liczbę aplikantów ubiegających się o przyjęcie na daną aplikację oraz liczbę uzyskanych przez tych aplikantów punktów w trakcie aplikacji ogólnej. Konsekwentnie należy przyjąć, że w toku postępowania odwoławczego zakres rozstrzygnięcia organu drugiej instancji ogranicza się do badania, czy decyzja administracyjna wydana przez organ pierwszej instancji została wydana w oparciu o prawidłowo ukształtowaną listę klasyfikacyjną aplikantów, o której mowa w art. 26 ust. 2 i 3 u.k.s.s.p. W przepisach tych ustawodawca użył sformułowań takich jak: "liczba punktów uzyskanych przez każdego aplikanta w trakcie aplikacji ogólne (art. 26 ust. 2 u.k.s.s.p.), "suma punktów stanowiąca sumą ocen uzyskanych przez aplikanta z zaliczonych sprawdzianów oraz łącznej oceny przebiegu praktyk" (art. 26 ust. 3 u.k.s.s.p.). Użycie określeń takich jak "liczba", "suma ocen" jednoznacznie wskazuje, że przy wydawaniu decyzji w przedmiocie przyjęcia na aplikację ogólną badaniu podlega poprawność listy klasyfikacyjnej. Weryfikacji podlega zatem to, czy Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury ustalając miejsce aplikanta na liście klasyfikacyjnej przyjął za podstawę właściwą liczbę punktów uzyskanych przez aplikanta, czy lista klasyfikacyjna została sporządzona w oparciu o prawidłową metodologię obliczania punków stanowiących ocenę końcową a także czy Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury uwzględnił limity przyjęć na aplikacje specjalistyczne oraz wnioski o przyjęcie na aplikacje specjalistyczne złożone przez absolwentów aplikacji ogólnej. Gdyby zamiarem ustawodawcy było takie ukształtowanie postępowania odwoławczego, żeby w jego ramach badana była merytoryczna trafność ocen wystawianych przez komisje przeprowadzające sprawdziany, to wówczas w przepisach ustawowych w sposób bezpośredni zawarte zostałyby stosowne wskazania. Tymczasem żaden przepis ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury nie przyznaje organom administracyjnym, w szczególności Ministrowi Sprawiedliwości, kompetencji do ingerowania ad meriti w treść ocen wystawianych tak przez członków komisji przeprowadzających sprawdziany, jak i w treść ocen wystawianych przez patronów poszczególnych praktyk. W szczególności kompetencji takich nie można w sposób dorozumiany wywodzić z brzmienia art. 16 ust. 1 u.k.s.s.p., który stanowi, że Minister Sprawiedliwości sprawuje nadzór merytoryczny nad aplikacjami: ogólną sędziowską i prokuratorską. Przepis ten tylko w sposób ogólny deklaruje zasadę nadzoru Ministra Sprawiedliwości nad aplikacjami prowadzonymi przez Krajową Szkołę Sądownictwa i Prokuratury. Aby organ nadzorujący mógł władczo oddziaływać na jednostkę nadzorowaną obowiązujące unormowania prawne muszą wprost przyznawać mu konkretne uprawnienia do wkraczania w sferę działania podmiotu nadzorowanego (środki oddziaływania merytorycznego lub personalnego). Innymi słowy organ nadzorujący może stosować wyłącznie takie środki oddziaływania, jakie przyznaje mu ustawa. Przy braku określonych expressis verbis środków nadzoru sformułowanych w przepisach prawa, organ może podejmować wyłącznie próby wpływania na podmiot nadzorowany za pomocą środków niewładczych, zwracając mu uwagę na ewentualne nieprawidłowości w działaniu jednostki. Przyjęcie odmiennego poglądu w tej kwestii w sposób bezsprzeczny godziłoby w wynikający z art. 7 Konstytucji RP zakaz domniemania kompetencji organów administracji, wywodzony z zasady działania organów władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa, który obliguje do interpretowania norm kompetencyjnych w sposób ścisły i literalny. Oceny ze sprawdzianów przeprowadzonych w trakcie aplikacji ogólnej są wystawiane poza postępowaniem administracyjnym prowadzonym przez organy administracyjne w sprawie przyjęcia na aplikacje specjalistyczne. Dlatego też w trakcie tego postępowania nie może podlegać badaniu kwestia merytorycznej zasadności ocen uzyskiwanych przez absolwenta aplikacji ogólnej w takcie tej aplikacji, zwłaszcza, że jak wskazano powyżej, obowiązujące unormowania prawne nie tworzą ku temu podstawy prawnej. Postępowanie administracyjne w sprawie o przyjęcie na aplikację specjalistyczną rozpoczyna się dopiero z chwilą złożenia wniosku o przyjęcie na aplikację sędziowską lub prokuratorską. Ponieważ wszystkie podniesione przez P. D. zarzuty dotyczyły merytorycznej zasadności ocen wystawionych z konkretnych sprawdzianów, jedyną dopuszczalną prawnie możliwością działania organów administracyjnych było zwrócenie się do członków komisji przeprowadzających te sprawdziany o zweryfikowanie poprawności wystawionych ocen. W toku ponownej analizy członkowie komisji sprawdzianowych uznali, że zarzuty podnoszone przez skarżącego nie są trafne, a tym samym nie zachodzą podstawy do weryfikacji ocen wystawionych z poszczególnych sprawdzianów. Pozwala to na przyjęcie, że wbrew stanowisku skarżącego stan faktyczny w sprawie został ustalony w sposób całościowy i dokładny, zaś czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy były podejmowane zgodnie z art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. Nie ma też racji skarżący, który podnosi, że organy administracyjne nie przedstawiły własnego stanowiska co do oceny sprawdzianów, w czym upatruje naruszenia zasady przewidzianej w art. 8 k.p.a. Minister Sprawiedliwości w zaskarżonej decyzji uznał, na co pozwoliła treść ponownych stanowisk zajętych w sprawie przez członków komisji sprawdzianowych, że oceny te zostały wystawione prawidłowo. Stanowiska zajęte przez członków komisji, choć sprzeczne ze stanowiskiem strony postępowania, są spójne, zgodne z zasadami logicznego rozumowania i pozbawione cechy wewnętrznej sprzeczności. Realizują one założenia przedstawione aplikantom do wiadomości przed każdym ze sprawdzianów i są zgodne z przyjętymi kryteriami oceny prac aplikantów. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji wyroku.