II SA/Wa 2232/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Iwona Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. na postanowienie Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie utrzymania w mocy opinii służbowej postanawia -odrzucić skargę- Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2006 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast stosownie do art. 3 § 2 ppsa kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne odejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt. 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Przedmiotem skargi A. P. uczynił postanowienie Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] września 2006 r. o utrzymaniu w mocy opinii służbowej z dnia [...] sierpnia 2006 r. Zgodnie z § 10 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 21 listopada 1996 r. (Dz.U. Nr 138, poz. 643) na postanowienie o utrzymaniu w mocy opinii służbowej zażalenie nie przysługuje. Nie oznacza to jednak, że jest ono postanowieniem kończącym postępowanie, bowiem nie uniemożliwia uruchomienia toku instancji w stosunku do określonej decyzji i nie powoduje uzyskania przez nią przymiotu ostateczności. Nie rozstrzyga również sprawy co do istoty, gdyż nie jest postanowieniem wydanym w sytuacji wskazanej przez art. 123 § 2 KPA. Wydanie opinii służbowej nie mieści się również w zakresie spraw osobowych o których mowa w art. 31 ustawy o Służbie Więziennej (Dz.U. 2002 r. Nr 207, poz. 1761 ze zm.), gdyż nie zostało uwzględnione w enumeratywnym ich wyliczeniu zawartym w § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 27 listopada 2002 r. w sprawie szczegółowego zakresu spraw osobowych funkcjonariuszy Służby Więziennej oraz właściwości przełożonych w tych sprawach (Dz.U Nr 205, poz. 1737 ze zm.) Ze względu na powyższe uznać należy, iż postanowienie w przedmiocie utrzymania w mocy opinii służbowej nie jest zaskarżalne do sądu administracyjnego. Nie oznacza to jednak wcale, iż nie będzie podlegało ono jakiejkolwiek kontroli sądu administracyjnego. Stanowi ono bowiem podstawę m.in. do przeniesienia funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe lub zwolnienia ze służby funkcjonariusza, a takie rozstrzygnięcia są objęte kontrolą sądownictwa administracyjnego i wówczas sąd będzie się również musiał odnieść do opinii służbowych dotyczących danego funkcjonariusza Służby Więziennej. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ppsa oraz art. 58 § 3 ppsa orzekł, jak w postanowieniu.