II SA/Wa 2233/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Olga Żurawska – Matusiak Sędzia WSA – Anna Mierzejewska Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lipca 2015 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dowódcy Garnizonu W. z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty równoważnika pieniężnego za niepobrane należności mundurowe 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, 2. zaskarżona decyzją nie podlega wykonaniu w całości. Ppłk J. K. wnioskiem z dnia [...] stycznia 2014 r. wystąpił do Dowódcy JW [...] w W. o przyznanie i wypłatę równoważnika pieniężnego w zamian za należności mundurowe niepobrane przez niego w 2013 r., a konkretnie za przysługujące mu przedmioty mundurowe w postaci munduru wyjściowego oficerskiego wojsk lądowych wz. [...], munduru letniego oficerskiego wojsk lądowych wz. [...] i płaszcza sukiennego oficerskiego wojsk lądowych, do pobrania których nabył on uprawnienie w 2012 r. W uzasadnieniu wskazał, że jego uprawnienie do żądania wypłaty równoważnika wypływa z postanowień § 3 ust. 1 i § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 11 lutego 2013 r. w sprawie równoważników pieniężnych przysługujących w zamian za umundurowanie i wyekwipowanie, które stanowią, że żołnierzowi zawodowemu, który do dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia nabył uprawnienie do kolejnej należności munduru wyjściowego oficerskiego, munduru letniego oficerskiego, płaszcza sukiennego oficerskiego i półpłaszcza marynarskiego, wypłaca się jednorazowo, w przypadku braku możliwości wydania tych przedmiotów w naturze, równoważnik w wysokości całkowitej wartości pieniężnej należnych przedmiotów. Dowódca JW [...] pismem z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...], powołując się na § 21 ust. 1 cytowanego już wyżej rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej wskazał, że przesłankami wymienionymi w tym przepisie umożliwiającymi wypłatę równoważnika są: nabycie przez żołnierza uprawnienia do kolejnej należności mundurowej oraz brak możliwości wydania przedmiotów mundurowych w naturze. W przypadku skarżącego wskazane należności powstały w 2012 r., których wymieniony żołnierz nie zrealizował z nieznanych przyczyn do końca 2013 r. Sytuacja ta zatem nie może stanowić podstawy do wypłaty równoważnika, gdyż w 2013 r. istniała możliwość pobrania w Jednostce Wojskowej Nr [...] tych należności mundurowych w naturze, jak i istniała ona w dacie sporządzania odpowiedzi na wniosek. Fakt ten w ocenie organu pierwszej instancji był argumentem rozstrzygającym w świetle okoliczności odmowy wypłaty należności finansowej wnioskodawcy. Tym bardziej, iż w dacie sporządzania powyższego pisma, jak i w dacie niniejszego rozstrzygnięcia sorty są dostępne w magazynie mundurowym JW [...] a w razie gdyby z uwagi na względy rozmiarowe nie mogło nastąpić ich wydanie, mogą zostać uszyte w zakładach usługowych. Jak wynika z poczynionych ustaleń do lipca 2013 r. wnioskodawca pozostawał na zaopatrzeniu mundurowym [...] w K., zaś po przybyciu na zaopatrzenie mundurowe JW [...] pobrał jedynie umundurowanie polowe i wyekwipowanie (zlecenie asygnata [...]). Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, Dowódca Garnizonu W. decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...], uchylił w całości rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i sprawę w całości przekazał do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazał jednocześnie konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, który ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie i jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. A mianowicie brak dokumentów, które winny być zebrane w toku postępowania i które stanowiłyby podstawę do rozpatrzenia odwołania, wyjaśnienie okoliczności kiedy powstały u wnioskodawcy uprawnienia do wymienionych przedmiotów umundurowania, jak i wyjaśnienie, czy JW [...] dysponowała stosownymi wymiarami tego umundurowania, względnie czy mogła dokonać ich uszycia , a także powodów dla których wnioskodawca nie zgłaszał się do wymienionej jednostki wojskowej po należne mu umundurowanie lub nie kontaktował się z jednostką wojskową w przedmiotowej sprawie. Dowódca JW [...] decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], działając na podstawie art. 8 ust. 1, art. 1 pkt. 4 i art. 137 b ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.) w zw. z § 15 oraz § 21 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 11 lutego 2013 r. w sprawie równoważników pieniężnych przysługujących w zamian za umundurowanie i wyekwipowanie (Dz. U. z 2013 r. poz. 250), odmówił skarżącemu J. K. wypłaty równoważnika pieniężnego za niepobrane do końca 2013 r. należności mundurowe. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że zebrane w toku postępowania dowody potwierdzają, że w magazynie mundurowym w 2013 r. przedmioty mundurowe były na stanie i niezależnie od powyższego istniała możliwość ich fizycznego uszycia, zaś brak jest dowodów przemawiających za brakiem możliwości fizycznego wydania przedmiotów umundurowania skarżącego w 2013 r. Stosownie zaś przepisów ustawy pragmatycznej, żołnierze zawodowi otrzymują umundurowanie, wyekwipowanie i uzbrojenie, a w określonych wypadkach wyżywienie albo równoważnik pieniężny za wymienione należności. Żołnierz, który nie otrzymał umundurowania i wyekwipowania, ma prawo do świadczenia pieniężnego będącego ekwiwalentem świadczenia nieotrzymanego w naturze. Zatem celem równoważników pieniężnych przysługujących za umundurowanie i wyekwipowanie jest zrekompensowanie żołnierzom zawodowym wydatków na zakup obowiązkowego umundurowania i wyekwipowania niewydanego w naturze. Cechami relewantnymi uzasadniającymi równe traktowanie w tej dziedzinie są: status żołnierza zawodowego oraz nieotrzymanie w naturze umundurowania i wyekwipowania żołnierzy zawodowych. Termin "równoważnik" w języku polskim oznacza "rzecz równoważną; ekwiwalent" (Słownik języka polskiego, red. M. Szymczak, t. II, Warszawa 1995, s. 129). Ustawa nie określa bardziej szczegółowo zasad obliczania wysokości równoważnika, jednakże z samego sposobu określenia charakteru tego świadczenia za pomocą terminu "równoważnik" wynika jednoznacznie, że jego wysokość powinna być równoważna przysługującemu umundurowaniu i wyekwipowaniu. Zatem powinna odpowiadać rzeczywistym kosztom, które uprawnieni ponoszą w związku z samodzielnym nabyciem lub uszyciem umundurowania czy kupieniem wyekwipowania, wymaganych przepisami prawa. Wysokość równoważnika nie powinna więc odbiegać od tych kosztów. Z jednej strony należy wykluczyć sytuacje, w których uprawnieni otrzymują równoważnik niepozwalający im na pokrycie niezbędnych wydatków, z drugiej strony ustawa nie upoważnia również do ustalania wysokości równoważnika na poziomie istotnie przekraczającym te wydatki. Wysokość równoważnika jest zatem zdeterminowana kosztami umundurowania i wyekwipowania przewidzianymi przepisami prawa dla poszczególnych kategorii żołnierzy zawodowych. Ponadto równoważnik pieniężny nie może stanowić źródła dodatkowego nieopodatkowanego dochodu z tytułu stosunku służbowego żołnierza, lecz być jedynie zastępczą formą wykonania obowiązku dostarczenia bezpłatnego umundurowania w naturze. Jest to więc świadczenie celowe mające umożliwić żołnierzom zawodowym nabycie składników umundurowania, które są niedostępne w magazynach jednostek organizacyjnych sił zbrojnych, a które powinny być wydane w naturze. Ustawa o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w art. 137 a nakłada na żołnierza zawodowego obowiązek noszenia przepisowego munduru i nie stanowi ona o obowiązku wypłaty równoważnika celem powiększenia stanu aktywów majątkowych wnioskodawcy. Na zasadność powyższego twierdzenia wpływa nadto skuteczny upływ terminu zawitego 31 grudnia 2013 r. co stanowi ujemną przesłankę proceduralną uniemożliwiającą wydanie pozytywnej decyzji w sprawie. Tym bardziej, iż uprawnienie do pobrania umundurowania w naturze nie ulega przedawnieniu i każdy żołnierz zawodowy niezależnie do miejsca pełnienia służby wojskowej, ma ich możliwość pobrania w naturze. W odwołaniu z dnia [...] września 2014 r. do Dowódcy Garnizonu W., skarżący podał, że powodem nie pobrania przez niego przedmiotów mundurowych za które przysługiwał równoważnik, było nie wydanie ich przez magazyn mundurowy jednostki w dniu 9 lipca 2013 r. (podczas pobierania umundurowania przed objęciem stanowiska poza granicami kraju), pomimo jego gotowości do ich pobrania, służba mundurowa jednostki posiadała informację o rozmiarach umundurowania i mogła je przygotować do wydania, jeżeli faktycznie było on dostępne w magazynie, zaś rozporządzenie nie utożsamia stwierdzenia "braku możliwości wydania w naturze" do "braku w zasobach magazynowych", co prowadzi do oczywistego wniosku, że brak możliwości wydania przedmiotów w naturze może być również spowodowany innymi względami, jak np. wykonywaniem obowiązków w sposób uniemożliwiający przybycie do magazynu jednostki, chorobą i innymi. Dowódca Garnizonu W. decyzją z dnia [...] października 2014 r. nr [...], mając za podstawę art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] lipca 2014 r. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że skarżący nabył uprawnienie do otrzymania płaszcza sukiennego oficerskiego wojsk lądowych, munduru wyjściowego oficerskiego wojsk lądowych wzór [...], oraz munduru letniego oficerskiego wojsk lądowych wzór [...] i powyższe należności mundurowe nie zostały zrealizowane przez niego w naturze w 2013 r. Z dokumentów zawartych w sprawie wynika, że skarżący pobrał jedynie umundurowanie polowe i wyekwipowanie (Zlecenie – Asygnata Nr [...]). Ponadto z dołączonej do akt sprawy Karty wyposażenia osobistego żołnierza zawodowego wynika, że przynależny mu, pozostały asortyment mundurowy w postaci płaszcza sukiennego oficerskiego wojsk lądowych oraz munduru letniego oficerskiego wojsk lądowych wzór [...], znajdował się w magazynie mundurowym JW Nr [...] w W. (Karta wyposażenia osobistego żołnierza zawodowego ppłk K. J.). Oczywiście pozostawało do ustalenia, czy wśród owego asortymentu mundurowego, znajdowały się również takie, które odpowiadały parametrom wymiarowym skarżącego. Trudno jednak wyobrazić sobie ustalenie wzmiankowanych parametrów wymiarowych również bez inicjatywy skarżącego w 2013 r., poprzez dokonanie stosownych przymiarek tych przedmiotów mundurowych, w magazynie mundurowym JW Nr [...]. W dalszej części stwierdzono, że skarżący nie zgłosił się już po dniu 9 lipca 2013 r. do organu właściwego w sprawach zaopatrywania mundurowego, w celu pobrania w naturze pozostałego umundurowania. Wskazano, iż zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie umundurowania oraz wyekwipowania żołnierzy zawodowych i kandydatów na żołnierzy zawodowych, podstawą do wydania umundurowania oraz wyekwipowania specjalistycznego jest rozkaz dzienny dowódcy (szefa, komendanta) jednostki wojskowej, w której żołnierz pełni czynną służbę wojskową. Brak jest natomiast w tym akcie wykonawczym przepisu, który obligowałby ów organ, właściwy w sprawach zaopatrywania mundurowego lub jego przedstawicieli, do pisemnego informowania uprawnionych żołnierzy zawodowych o możliwości otrzymania, zgodnie z normami określonymi w zestawach, konkretnego (rozmiarowo) umundurowania. Zresztą skarżący formułując w odwołaniu zarzut nieotrzymania od organu zaopatrującego żadnego pisma, dotyczącego dostępności umundurowania w magazynie i możliwości jego pobrania, przepisu takiego również nie przywołuje. Skoro podstawą do wydania umundurowania oraz wyekwipowania specjalistycznego jest "rozkaz dzienny dowódcy (szefa, komendanta) jednostki wojskowej, w której żołnierz pełni czynną służbę wojskową" nie sposób przyjąć, że to organ właściwy w sprawach zaopatrywania mundurowego narzuca niejako termin, w którym ów "dowódca (szef, komendant) jednostki wojskowej", wskazany akt wewnętrzny, indywidualny w postaci rozkazu dziennego ma wydać i w konsekwencji skierować żołnierza zawodowego po odbiór przedmiotów mundurowych. Pomijanie w takiej sytuacji inicjatywy samego żołnierza zawodowego, (np. poprzez wnioskowanie do dowódcy (szefa, komendanta) jednostki wojskowej, o wydanie takiego rozkazu dziennego), któremu należności mundurowe określonego rodzaju przysługują, nie znajduje uzasadnienia prawnego. W tej sytuacji, argument podnoszony przez odwołującego się co do braku inicjatywy po stronie służby mundurowej JW Nr [...] w W. w zakresie realizacji wykazanych należności mundurowych, nie zasługuje na uwzględnienie również z tego względu, iż skarżący wiedział o przysługujących mu należnościach w 2013 r. Pozostałe argumenty przywołane w odwołania zdają się mieć charakter poza merytoryczny, albowiem w postępowaniu administracyjnym w sprawie nie były oczywiście badane inne przypadki wypłaty równoważników mundurowych, również te, do których odwołuje się wymieniony. Odwołujący się nie przedstawił również żadnych dowodów na poparcie forsowanej tezy, jakoby Dowódca JW Nr [...] w W. w jakiś szczególny sposób traktował konkretnych, innych żołnierzy zawodowych. Równocześnie wskazano, że w uzupełnionym postępowaniu organ I instancji zdołał już wyjaśnić zakres sprawy, który ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, oraz okoliczności, jakie należało wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo i zasądzenie wypłaty równoważnika pieniężnego przysługującego w zamian za umundurowanie i wyekwipowanie. W uzasadnieniu podał, że sporny równoważnik pieniężny w zamian za umundurowanie i wyekwipowanie miał zostać wypłacony żołnierzom na podstawie zapisów cytowanego już wyżej rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 11 lutego 2013 r. i zadanie wypłaty równoważnika miało zostać zrealizowane przez jednostki zaopatrujące w terminie do 31 grudnia 2013 r. Równoważnik, którego łączna wysokość wynosiła 1590 zł dotyczył należności I za nieotrzymanie w naturze munduru wyjściowego oficerskiego, munduru letniego oficerskiego, płaszcza sukiennego oficerskiego. Natomiast jako żołnierz wyznaczony na stanowisko służbowe poza granicami kraju, pozostaje na zaopatrzeniu logistycznym Jednostki Wojskowej [...] w W. W celu właściwego przygotowania się do objęcia stanowiska poza granicami kraju, w dniu 9 lipca 2013 r. udał się do magazynu mundurowego JW [...] w celu pobrania przysługujących mu przedmiotów mundurowych. Jednak mundurów wyjściowych nie otrzymał, pomimo pełnej z jego strony gotowości do ich pobrania. Służba mundurowa tejże jednostki, pomimo posiadania informacji o jego rozmiarach mundurów, nie przygotowała ich do wydania. Przyczyną nie wydania należnych mundurów wyjściowych mógł być ich brak w zasobach sił zbrojnych w tym okresie. Następnie w dniu 18 lipca udał się w podróż służbową do mojego nowego miejsca pełnienia służby tj. do Dowództwa Sił Lądowych NATO ([...]) w I., T. W związku z nieotrzymaniem wspomnianego równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie i wyekwipowanie, w celu uzyskania stosownych wyjaśnień, w dniu 8 stycznia 2014 r. odbył rozmowy w powyższej sprawie z osobami funkcyjnymi logistyki JW [...], w tym z Szefem Logistyki. Z rozmów wynikało, że przyczyna nie wypłacenia równoważnika wybranym żołnierzom leżała po ich stronie, tzn. że nie wykazali inicjatywy i nie udali się do magazynu mundurowego (z trudem zauważono fakt, że pełni służbę poza granicami kraju), lub też nie podali rozmiarów mundurów co miało być podstawą do wypłaty równoważnika. Jednak przedmiotowe rozporządzenie nie określa czynności jakie żołnierz musi wykonać, by wypłacono mu równoważnik. Nieprawdziwe jest również stwierdzenie, że JW [...] nie posiada informacji w zakresie rozmiarów mundurów – przekazanie rozmiarów mundurów przez żołnierzy do Zarządu Organizacji i Uzupełnień [...], a stamtąd do JW [...] było jedną z wielu czynności realizowanych w ramach przygotowania zeszłorocznej rotacji. W dalszej części powołał się na stan faktyczny sprawy i dotychczasowe procedowanie wskazując, że przedmiotowe rozporządzenie nie definiuje przyczyn "braku możliwości wydania umundurowania", które miałyby warunkować wypłatę równoważnika co oznacza, że równoważnik pieniężny przysługuje również żołnierzom, którzy nie mogą zostać zaopatrzeni w umundurowanie w naturze, nie tylko z powodu braku rozmiarów w magazynach mundurowych, ale również z innych niezależnych przyczyn. Natomiast on, jako żołnierz pełniący służbę w Dowództwie Sił Lądowych NATO w I., nie ma możliwości pobrania ww. umundurowania w magazynie mundurowym w sposób analogiczny do żołnierzy pełniących służbę w kraju i rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 16 września 2010 r. w sprawie pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa nie przewiduje możliwości skierowania żołnierza zawodowego w czasie pełnienia służby poza granicami państwa w podróż służbową do kraju w celu pobrania należnego mu umundurowania. Argumenty te znalazły zastosowanie w stosunku do innych żołnierzy wyznaczonych na stanowiska służbowe poza granicami kraju, którym równoważnik został wypłacony. Fakt ten świadczy o nierównym potraktowaniu żołnierzy i jest pogwałceniem konstytucyjnej zasady równości obywateli wobec prawa. Dowody nierównego traktowania żołnierzy przez Dowódcę JW [...] znajdują się w dokumentacji logistycznej i finansowej jednostki. Ponadto będąca przedmiotem skargi decyzja zawiera nieprawdziwą informacje, a mianowicie nieprawdziwe jest stwierdzenie, że nie zgłosił się w dniu 9 lipca 2013 r. celu otrzymania w naturze pozostałego umundurowania, bowiem w tym właśnie dniu udał się do JW [...] z zamiarem pobrania wszelkich przysługujących mi należności mundurowych, zaś treść wspomnianego Zlecenia – Asygnaty Nr [...] świadczy o braku zamiaru lub możliwości wydania pozostałego umundurowania tj. umundurowania wyjściowego. W odpowiedzi na skargę Dowódca Garnizonu W. wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod tym kątem podlega zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 137b ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. z 2010 r. Dz. U. Nr 90, poz. 593 ze zm.), żołnierze zawodowi i żołnierze pełniący służbę kandydacką otrzymują umundurowanie i wyekwipowanie, uzbrojenie oraz, w określonych przypadkach, wyżywienie albo równoważnik pieniężny w zamian za te należności. Natomiast w myśl § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 11 lutego 2013 r. w sprawie równoważników pieniężnych przysługujących w zamian za umundurowanie i wyekwipowanie (Dz. U. z 2013 r., poz. 250), żołnierzowi zawodowemu, któremu nie wydano w naturze należnych przedmiotów umundurowania i wyekwipowania określonych w rozporządzeniu, o którym mowa w § 2 ust. 1, w załączniku nr 1 w zestawach nr 1, 2, 6, 7, 11 i 12 oraz w załączniku nr 2 w zestawach nr 1, 3 i 5, wypłaca się równoważnik, zaś w myśl § 14 ust. 1 rozporządzenia, równoważniki wypłaca się w terminie do 30 dni kalendarzowych od dnia powstania uprawnienia do ich otrzymania, z zastrzeżeniem ust. 2 ("Równoważniki, o których mowa w § 3 ust. 1 i § 6 ust. 2 pkt 2, wypłaca się w terminie do końca drugiego kwartału roku kalendarzowego, z zastrzeżeniem § 18"). Z kolei według § 15, dowódca (szef, komendant) jednostki budżetowej, na której zaopatrzeniu w dziale mundurowym żołnierz pozostaje, jest organem właściwym w sprawach wypłaty równoważników, o których mowa m. in. we wskazanym już wyżej § 3 ust. 1 rozporządzenia, zaś na podstawie § 21, żołnierzowi zawodowemu, który do dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia nabył uprawnienie do kolejnej należności munduru wyjściowego oficerskiego, munduru letniego oficerskiego, płaszcza sukiennego oficerskiego i półpłaszcza marynarskiego, wypłaca się jednorazowo, w przypadku braku możliwości wydania tych przedmiotów w naturze, równoważnik w wysokości całkowitej wartości pieniężnej należnych przedmiotów i równoważnik ten, zgodnie z ust. 2 tegoż rozporządzenia, wypłaca się najpóźniej do dnia 31 grudnia 2013 r., według całkowitych wartości pieniężnych przedmiotów określonych w załączniku nr 9 do rozporządzenia. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżący w dniu 9 lipca 2013 zgłosił się w magazynie mundurowym i – jak wynika z karty wyposażenia osobistego żołnierza zawodowego oraz ze Zlecenia – Asygnaty Nr [...], nie pobrał płaszcza sukiennego, munduru wyjściowego wz. [...] i munduru letniego wz. [...]. Nie budzi również wątpliwości, że w dniu 18 lipca 2013 r. udał się do nowego miejsca pełnienia służby, tj. do Dowództwa Sił Lądowych NATO ([...]) w I., T. Na samym wstępie stwierdzić jednak należy, że – abstrahując w tym miejscu od powodów niepobrania powyższych, a należnych skarżącemu przedmiotów umundurowania, o czym będzie mowa niżej – ani ustawa, ani też cytowane już wyżej przepisy rozporządzenia, bądź pozostałe przepisy tegoż rozporządzenia, nie nakładają na żołnierza obowiązku złożenia wniosku o wypłatę spornego równoważnika, a wykładnia wskazanych już wyżej przepisów § 15 oraz 21 rozporządzenia stanowi wprost, że to na dowódcy (szefie, komendancie) jednostki budżetowej, na której zaopatrzeniu w dziale mundurowym pozostaje żołnierz, w przypadku braku wydania w naturze munduru wyjściowego oficerskiego, munduru letniego oficerskiego, płaszcza sukiennego oficerskiego, spoczywa obowiązek wypłacenia w jednorazowo równoważnika pieniężnego w wysokości całkowitej wartości pieniężnej należnych przedmiotów w terminie najpóźniej do 31 grudnia 2013 r. Takie stanowisko jest tożsame ze stanowiskiem pełnomocnika organu, który na rozprawie przed sądem podał, iż "Nie twierdzi, że równoważnik wypłaca się na wniosek żołnierza. Trudno powiedzieć dlaczego organ nie wypłacił równoważnika, skoro nie jest on na wniosek". Niezależnie od powyższego należy wskazać, że Dowódca Garnizonu W. w decyzji z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] nakazał organowi pierwszej instancji, aby w trakcie prowadzonego postępowania "dokładnie wyjaśnić kiedy powstały u Pana ppłk. K. uprawnienia do wymienionych przedmiotów umundurowania, czy JW [...] dysponowała w okresie do końca 2013 r. stosownymi wymiarami tego umundurowania, względnie czy mogła dokonać ich uszycia oraz z jakich powodów Pan ppłk J. K. nie zgłaszał się do wymienionej jednostki wojskowej po należne mu umundurowanie lub nie kontaktował się z jednostką wojskową w przedmiotowej sprawie". Tymczasem organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], poza ustaleniem o możliwości uszycia umundurowania i od kiedy powstały u skarżącego uprawnienia do wymienionych przedmiotów umundurowania, w żadnym stopniu nie wypowiedział się co do pozostałych wskazań organu drugiej instancji. To znaczy nie ustalił, 1) czy JW [...] dysponowała w okresie do końca 2013 r. stosownymi – co należy zaakcentować – wymiarami tego umundurowania 2) z jakich powodów Pan ppłk J. K. nie zgłaszał się do wymienionej jednostki wojskowej po należne mu umundurowanie lub nie kontaktował się z jednostką wojskową w przedmiotowej sprawie. Zatem gołosłowne jest twierdzenie organu drugiej instancji w uzasadnieniu decyzji, że organ pierwszej instancji wyjaśnił zakres sprawy oraz okoliczności, jakie należało wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Ponadto podkreślić należy, że organ podejmując decyzję administracyjną w jest związany rygorami procedury administracyjnej określającej jego obowiązki w zakresie prowadzenia postępowania administracyjnego i orzekania. Musi więc przestrzegać zasady dochodzenia do prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), której realizacja wymaga, aby dopuścić jako dowód w sprawie wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia stanu faktycznego, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 k.p.a.). Ponadto jest zobowiązany do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a.). Musi wreszcie w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. Tymczasem organ nie zadośćuczynił powyższym obowiązkom, bowiem po pierwsze nie wyjaśnił kwestii, na które już wyżej wskazano. Po wtóre zaś organ pierwszej instancji stwierdzając, że brak jest dowodów przemawiających za brakiem możliwości fizycznego wydania przedmiotów mundurowych, naruszył wskazany już wyżej przepis art. 75 k.p.a. Faktycznie przyznać należy rację, że brak jest w aktach sprawy dokumentu, na podstawie którego można by ustalić powyższą kwestię, lecz to nie tylko dokumenty mogą stanowić dowód w sprawie. Wszak organ miał możliwość wysłuchania chociażby osoby, która w magazynie mundurowym wydawała skarżącemu przedmioty mundurowe. Ponadto organ nie wyjaśnił z jakich powodów nie dał wiary skarżącemu, który w odwołaniu z dnia [...] września 2014 r. podał, że był gotowy do pobrania umundurowania, zaś służba mundurowa posiadała informacje o jego rozmiarach umundurowania i mogła je przygotować do wydania, jeżeli faktycznie były one dostępne w magazynie. Niezależnie od powyższego organ drugiej instancji nie wskazał konkretnie, na podstawie jakiego elementu karty wyposażenia osobistego żołnierza doszedł do wniosku, że płaszcz sukienny oficera oraz mundur letni oficera wz. [...] znajdował się w magazynie. Na marginesie dodać należy, że co munduru wyjściowego organ nie wypowiedział się w ogóle, a przecież tego przedmiotu umundurowania również dotyczył sporny równoważnik. Zatem rozpoznając sprawę na nowo, organ powinien się kierować podanymi już wyżej wskazaniami tak, aby dokładnie wyjaśnić, czy istniał brak możliwości wydania skarżącemu, stosownie do treści § 21 ust. 1 cytowanego już wyżej rozporządzenia, munduru wyjściowego oficerskiego wojsk lądowych wz. [...], munduru letniego oficerskiego wojsk lądowych wz. [...] i płaszcza sukiennego oficerskiego wojsk lądowych. A następnie po ustaleniu powyższej kwestii, przy uwzględnieniu rozważań prawnych co do wniosku o równoważnik, wydać stosowną decyzję. Na marginesie dodać należy, że nie może także ujść uwadze organu, że skarżący już w dniu 18 lipca 2013 r. udał się do nowego miejsca pełnienia służby, tj. do Dowództwa Sił Lądowych NATO ([...]) w I., T. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) i c) w zw. z art. 152 i art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), należało orzec jak w sentencji wyroku.