II SA/Wa 2234/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Pisula – Dąbrowska, Sędziowie WSA Janusz Walawski (sprawozdawca), Anna Mierzejewska, Protokolant Katarzyna Skurzyńska, referent stażysta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2012 r. sprawy ze skargi D. D. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania oddala skargę Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 144 w zw. z art. 98 i art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.), § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884 z późn. zm.), po rozpatrzeniu zażalenia D. D. na postanowienie Komendanta [...] Policji z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] o odmowie zawieszenia postępowania w sprawie opróżnienia przez ww. lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w W. – postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ odwoławczy w uzasadnieniu postanowienia podał m.in., że w dniu [...] maja 2011 r. Komendant [...] Policji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie opróżnienia powyżej określonego lokalu mieszkalnego. W dniu [...] maja 2011 r., D. D., reprezentowana przez pełnomocnika, złożyła do Komendanta [...] Policji wniosek o zawieszenie postępowania w związku ze złożonym przez nią pozwem do Sądu Rejonowego dla [...] Wydział Cywilny o ustalenie istnienia stosunku najmu spornego lokalu mieszkalnego. Komendant [...] Policji nie uwzględnił powyższego wniosku i postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r. odmówił zawieszenia przedmiotowego postanowienia. W zażaleniu skarżąca podniosła, że podstawą do zawieszenia postępowania jest art. 97 § 1 pkt 4 Kpa i organ zobowiązany jest z urzędu zawiesić postępowanie administracyjne. Komendant Główny Policji, uwzględniając zaistniały w sprawie stan faktyczny i obowiązujące przepisy stwierdził, że jeżeli w chwili orzekania możliwe jest rozpatrzenie sprawy przez organ i wydanie decyzji, brak jest podstaw do zawieszenia prowadzonego postępowania. Ustalenie stosunku najmu nie jest zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 Kpa i brak ustaleń w tym zakresie nie uniemożliwia wydania decyzji w przedmiocie wszczętego postępowania o opróżnienie lokalu mieszkalnego. Postanowienie Komendanta Głównego Policji stało się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Strona skarżąca podniosła, że organ dokonał błędnej interpretacji art. 97 § 1 pkt 4 Kpa, gdyż rozstrzygnięcie przez sąd powszechny kwestii związanej z najmem spornego lokalu, jest w świetle tego przepisu zagadnieniem wstępnym. Pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i utrzymanego nim w mocy postanowienia organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzonego przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz wydanego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia. W świetle powyższego, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podać, iż w toku prowadzonego postępowania administracyjnego nie zawsze może być ono zakończone rozstrzygnięciem merytorycznym, tj. wydaniem decyzji, czy też zawarciem ugody administracyjnej. Jeżeli wystąpią przewidziane prawem przeszkody, to organ może zawiesić prowadzone postępowanie, bądź je umorzyć. W pewnych sytuacjach, okoliczności związane z zawieszeniem postępowania administracyjnego są obligatoryjne, a w innych fakultatywne. Obligatoryjne przesłanki zawieszenia postępowania zostały określone w art. 97 § 1 Kpa. Zgodnie z pkt 4 określonego powyżej przepisu, organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Należy podkreślić, że zagadnienie wstępne musi mieć charakter konkretny, nie zaś abstrakcyjny, a załatwienie sprawy jest uzależnione od rozstrzygnięcia innego organu lub sądu. Zgodnie z art. 98 § 1 Kpa, organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. W rozpoznawanej sprawie postępowanie administracyjne w przedmiocie opróżnienia spornego lokalu zostało wszczęte z urzędu. Wniosek skarżącej o jego zwieszenie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 Kpa, nałożył na organ obowiązek zbadania, czy faktycznie zaistniała obligatoryjna przesłanka do jego zawieszenia na podstawie tego przepisu. Zdaniem Sądu, organ zasadnie uznał, że sam fakt wniesienia pozwu do sądu o ustalenie stosunku najmu nie jest zagadnieniem wstępnym, a wydanie decyzji o opróżnieniu spornego lokalu mieszkalnego nie jest zależne od rozstrzygnięcia Sądu w tym zakresie. W związku z powyższym, Sąd odmówił zasadności podnoszonym w skardze zarzutom i w pełni podzielił argumentację organu przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, jak również w uzasadnieniu postanowienia organu pierwszej instancji. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i na podstawie art. 151 i art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji.