II SA/Wa 2236/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Sędzia WSA Joanna Kube, Protokolant referent stażysta Magdalena Morawiec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Starosty W. z dnia [...] września 2018 r. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2018 r., nr [...], Wojewoda [...] (dalej także: "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. - dalej: "k.p.a.") oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 71 ust. 1 i 2, art. 73 ust. 1 pkt 1 i art. 75 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1256), po rozpatrzeniu odwołania W.K. (dalej także "skarżący" lub "strona skarżąca") od decyzji Starosty [...] (dalej także: "organ pierwszej instancji") z dnia [...] września 2018 r., nr [...], orzekającej o uznaniu W.K. z dniem [...] września 2018 r. za osobę bezrobotną oraz o odmowie przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych - utrzymał w mocy w/w decyzję organu pierwszej instancji w zaskarżonej części dotyczącej prawa do zasiłku. Zaskarżona decyzja Wojewody [...] została wydana w następującym stanie faktycznym. Skarżący W.K. zgłosił się w dniu [...] września 2018 r. do Powiatowego Urzędu Pracy w [...] - Filii w [...], celem zarejestrowania, jako osoba bezrobotna. Decyzją z dnia [...] września 2018 r., nr [...], Starosta [...] - powołując się na przepisy 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 71 ust. 1 i 2, art. 73 ust. 1 pkt 1 i art. 75 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a także art. 104 k.p.a. - orzekł o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną oraz odmówił przyznania stronie skarżącej prawa do zasiłku. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że skarżący spełniał warunki do uznania za osobę bezrobotną, natomiast suma okresów, o których mowa w art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, tj. okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych na terenie powiatu wołomińskiego wynosi 180 dni. Organ pierwszej instancji wskazał także, że z winy skarżącego nastąpiło rozwiązanie stosunku pracy bez wypowiedzenia w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w Powiatowym Urzędzie Pracy. Organ pierwszej instancji podkreślił, że zgodnie z art. 75 ust. 2 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zasiłek w takim przypadku przysługuje bezrobotnemu po upływie 180 dni od dnia zarejestrowania, co oznacza, że w przypadku skarżącego okres karencji 180 dni pokrywa się z okresem, na który przysługiwałoby skarżącemu prawo do zasiłku dla bezrobotnych. W piśmie z dnia [...] października 2018 r. skarżący wniósł do Wojewody [...] odwołanie od powyższej decyzji organu pierwszej instancji w części dotyczącej odmowy przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu złożonego odwołania skarżący podniósł, iż w wyniku prowadzonego postępowania administracyjnego rozkazem personalnym nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] sierpnia 2018 r., na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji został z dniem 31 sierpnia 2018 r. zwolniony ze służby w Policji. Skarżący wskazał, że wobec niego prowadzone jest postępowanie dyscyplinarne, które to postanowieniem nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] września 2018 r. zostało zawieszone. Skarżący zauważył ponadto, że postępowanie karne, prowadzonego przeciwko skarżącemu w Sądzie Rejonowym w [...], sygn. akt [...], znajduje się na początkowym etapie, co - w ocenie skarżącego - oznacza, że zgodnie z art. 5 § 1 kodeksu postępowania karnego "oskarżonego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym wyrokiem". Skarżący, powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, wskazał, że niemożliwe jest zaakceptowanie takiego stanowiska organów zatrudnienia odmawiających przyznania bezrobotnemu zasiłku z chwilą rejestracji, skoro do dnia wydania takiej decyzji nie stwierdzono winy zainteresowanego, ani w postępowaniu dyscyplinarnym ani w prawomocnym wyroku sądu karnego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 328/16). Jednocześnie, powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 września 2006 r., sygn. akt III Sa/Lu 282/06 - skarżący stwierdził, że uzasadnienia szczególnej regulacji zwolnienia funkcjonariusza ze służby celnej z powodu wniesienia przeciwko niemu aktu oskarżenia nie można przenosić na inne stosunki prawne, w tym utożsamiać ten tryb zwolnienia ze służby ze stwierdzenie winy funkcjonariusza, a w konsekwencji odmawiać mu prawa do zasiłku, gdyż jest to rozumowanie pozbawione nie tylko podstaw prawnych, ale i racji moralnych czy społecznych. Skarżący zauważył, że w przedmiotowym orzeczeniu Sąd uznał, że o ile, bowiem cele społeczne, znaczenie i prestiż służby oraz walka ze stwierdzonymi patologiami uzasadniając zwolnienie funkcjonariusza jeszcze stwierdzeniem jego winy (pod warunkiem zapewnienia mechanizmów powrotu do służby oraz odszkodowania w razie oczyszczenia z zarzutów), o tyle zupełnie niezrozumiałe byłoby pozbawienie funkcjonariusza w tym okresie prawa do zasiłku dla bezrobotnych na podstawie przepisu opierającego się na zawinionym doprowadzeniu do rozwiązywania stosunku służbowego bez wypowiedzenia. W konsekwencji, skarżący stwierdził, że zarówno w toku postępowania dyscyplinarnego, jak też postępowania karnego nie została stwierdzona jego wina, co oznacza, że argumentacja Powiatowego Urzędu Pracy w przedmiocie odmowy prawa do zasiłku dla bezrobotnych jest niezgodna z obowiązującym prawem, jak również orzecznictwem sądów administracyjnych. W wyniku rozpatrzenia odwołania strony skarżącej, Wojewoda [...], działając na podstawie przepisów art. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 71 ust. 1 i 2, art. 73 ust. 1 pkt 1 i art. 75 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, decyzją z dnia [...] października 2018 r., nr [...], utrzymał w mocy w/w decyzję Starosty [...] z dnia [...] września 2018 r., nr [...], w zaskarżonej części, tj. w części orzekającej o odmowie przyznania skarżącemu prawa do zasiłku. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że odwołanie skarżącego nie jest zasadne i nie może być uwzględnione. Wojewoda [...] wskazał, że prawo do zasiłku dla bezrobotnych przysługuje osobie bezrobotnej po spełnieniu ściśle określonych przesłanek zawartych w art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Organ odwoławczy zauważył, że warunkiem uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych jest łączne spełnienie dwóch przesłanek, z których pierwszą jest posiadanie okresu zatrudnienia i okresów zaliczanych wynoszących co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację, natomiast drugą w przypadku umowy zlecenie, podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy musi stanowić kwotę co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca. Wojewoda [...] wskazał ponadto, że zgodnie z art. 73 ust. 1 pkt 1 okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych na terenie powiatu wołomińskiego wynosi 180 dni, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku nie przekraczała 150% przeciętnej stopy bezrobocia w kraju. Powołując się z kolei na brzmienie art. 73 ust. 1 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, Wojewoda [...] stwierdził, że prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem się w powiatowym urzędzie pracy spowodował rozwiązanie ze swej winy stosunku pracy lub stosunku służbowego bez wypowiedzenia. Wojewoda [...] wskazał, że skarżący został zwolniony ze służby z uwagi na przedstawienie mu przez Prokuratora zarzutu kierowania samochodem pod wpływem alkoholu. Organ odwoławczy podniósł, że w ocenie przełożonych skarżącego nie powinien on pełnić dalszej służby w Policji, ponieważ naraził dobre imię służby i utracił przymiot nieposzlakowanej opinii. W związku z powyższym, Wojewoda [...] uznał, że nastąpiło rozwiązanie stosunku służbowego ze skarżącym bez wypowiedzenia z winy skarżącego. Organ odwoławczy uznał w konsekwencji, że wina skarżącego jest bezsporna, ponieważ gdyby skarżący nie był objęty zarzutem prokuratorskim, dotyczącym kierowania autem pod wpływem alkoholu, to w ogóle nie byłoby postępowania zakończonego rozkazem personalnym Komendanta [...] Policji o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji z dniem [...] sierpnia 2018 r. z rygorem natychmiastowej wykonalności. W związku z powyższym, organ odwoławczy zaznaczył, że wypowiada się tu tylko i wyłącznie o faktycznym sposobie rozwiązania stosunku służbowego (vide: zawartego w świadectwie służby z dnia [...] sierpnia 2018 r. oraz w rozkazie personalnym z dnia [...] sierpnia 2018 r.), a nie o potwierdzonym, bądź nie, zarzucie prowadzenia auta pod wpływem alkoholu. Wojewoda [...] wskazał ponadto, że analiza akt sprawy potwierdza fakt, że sytuacja odpowiada hipotezie zawartej w art. 75 ust. 1 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, który stanowi, że prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem się w powiatowym urzędzie pracy spowodował rozwiązanie ze swej winy stosunku służbowego bez wypowiedzenia. Wojewoda [...] zauważył, że skarżący zarejestrował się [...] września 2018 r., zaś rozwiązanie stosunku służbowego z jego winy nastąpiło z dniem [...] sierpnia 2018 r., co jednoznacznie wskazuje, że miało to miejsce w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem skarżącego. Ponadto, organ odwoławczy zauważył, że decyzja Starosty [...] oraz decyzja wydana przez organ odwoławczy wydane zostały w sytuacji, gdy decyzja administracyjna Komendanta [...] Policji w przedmiocie zwolnienia nie jest jeszcze ostateczna, gdyż skarżący złożył w ustawowym terminie odwołanie od niej. W związku z powyższym, Wojewoda [...] wyjaśnił, że w przypadku gdyby przedmiotowa decyzja Komendanta [...] Policji została uchylona lub zmieniona przez Komendanta Głównego Policji, co mogłoby spowodować zmianę świadectwa służby, to wówczas mogą zajść przesłanki do wznowienia postępowania w sprawie prawa do zasiłku skarżącego na podstawie art. 145 1 pkt 8 k.p.a. Wojewoda [...] wskazał, że cytowany przepis stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Wojewoda [...] uznał, że zawieszenie postępowania w sprawie uprawnień do zasiłku skarżącego na obecnym etapie rozstrzygania i oczekiwanie na decyzję Komendanta Głównego Policji, która następnie mogłaby zostać zaskarżona do WSA, byłoby bezcelowe. Wojewoda [...] stwierdził, że przesądza o tym brak jednoznacznego bezpośredniego związku między niniejszym rozstrzygnięciem, a przyszłym Komendanta Głównego Policji. Wojewoda [...] zwrócił uwagę, że skarżący nie zauważył jednak, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 3 sierpnia 2016 r., sygn. akt Il SA/Wa 328/16 dotyczył sprawy, w której stosunek służbowy ustał w wyniku zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, a nie - jak w przypadku skarżącego - w wyniku zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 5 tejże ustawy, co powoduje, że w niniejszej sprawie nie może mieć zastosowania. Ponadto, Wojewoda [...] zwrócił uwagę także, że z kolei wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 28 września 2006 r., sprawa o sygn. akt III SA/Lu 282/06 dotyczył rozwiązania stosunku służbowego na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 8a ustawy o służbie celnej, zatem również nie może mieć zastosowania w sprawie skarżącego, bowiem podstawą orzekania sądowego nie była ustawa o Policji. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewoda [...] uznał, że zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji nie narusza prawa i nie może być zmieniona, zaś argumentacja strony skarżącej podnoszona w odwołaniu nie może stanowić przesłanki do jej uchylenia. W piśmie z dnia [...] listopada 2018 r. W.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2018 r., utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] września 2018 r. w części dotyczącej prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Zaskarżonej decyzji Wojewody [...] skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności z uwagi na fakt, iż została ona wydana na skutek błędnej interpretacji przepisów ustawy o Policji oraz ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Skarżący podniósł w uzasadnieniu skargi, odwołując się do treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 września 2006 r., sygn. akt III SA/Lu 282/06 - stwierdził, że nie można zakładać, że obligatoryjnie zwolnienie funkcjonariusza ze służby celnej w przypadku wniesienia aktu oskarżenia o umyślne popełnienie przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 8a ustawy z dnia 24 lipca o Służbie Celnej jest równoczesne z uznaniem przez jakiekolwiek powołany do tego Sąd czy organ winy funkcjonariusza. W ocenie strony skarżącej oznacza to, że nie można przesądzić przed wydanie prawomocnego skazującego wyroku sądu karnego, że bezrobotny rzeczywiście dopuścił się zarzucanego mu czynu a w konsekwencji spowodował rozwiązanie stosunku służbowego bez wypowiedzenia ze swej winy. Strona skarżąca stwierdziła, że dyrektor właściwej izby celnej, czy też inny przełożony, podejmując decyzję o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby w omawianym przypadku w ogóle nie bada jego winy, a opiera się wyłącznie na informacji o wniesieniu aktu oskarżenia do sądu. Zdaniem skarżącego, szczególna specyfika służby funkcjonariuszy celnych uzasadnia wprowadzenie tak daleko idącej reakcji, łamiącej zasadę domniemania niewinności i niezwykłej w swej pryncypialności nawet na tle porównawczym z regulacjami innych służb mundurowych - ale wyłącznie na gruncie stosunków służbowych, tam gdzie ustawa przyjmuje to wprost. Skarżący stwierdził, że nie można uzasadnienia tej szczególnej regulacji przenosić na inne stosunki prawne, w tym utożsamiać ten tryb zwolnienia ze służby ze stwierdzeniem winy funkcjonariusza, a w konsekwencji odmawiać mu prawa do zasiłku, gdyż jest to rozumowanie pozbawione nie tylko podstaw prawnych, ale i racji moralnych, czy też społecznych. Strona skarżąca zaznaczyła, że o ile cele społeczne, fiskalne, znaczenie i prestiż służby oraz walka ze stwierdzonymi patologiami uzasadniają zwolnienie z pracy funkcjonariusza jeszcze przed stwierdzeniem jego winy, o tyle zupełnie niezrozumiałe byłoby pozbawienie funkcjonariusza w tym okresie prawa do zasiłku dla bezrobotnych na podstawie przepisu opierającego się na zawinionym doprowadzeniu do rozwiązania stosunku służbowego bez wypowiedzenia. Skarżący zaznaczył, że skoro do dnia wydania decyzji przez organy obu instancji nie stwierdzono winy bezrobotnego w rozwiązaniu stosunku służbowego - orzekania przez organy zatrudnienia nie stwierdzono winy bezrobotnego w rozwiązaniu stosunku służbowego - ani w ostatecznym orzeczeniu dyscyplinarnym, ani w prawomocnym wyroku sądu karnego - organy decyzyjne zdaniem skarżącego w przedmiotowej sprawie nie mogą winy domniemywać z powołaniem się na przygotowanie aktu skarżenia, bo żaden przepis prawa do snucia takich domniemań ich nie upoważnia. W ocenie strony skarżącej błędne zastosowanie przepisów prawa materialnego (vide: art. 75 ust. 1 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy) spowodowało bardzo daleko idące konsekwencje w postaci odmowy przyznania zasiłku skarżącemu, bezpośrednio po zarejestrowaniu skarżącego, jako osoby bezrobotnej, na mocy decyzji Starosty [...]. Skarżący stwierdził, że wydanie decyzji z dnia [...] września 2018 r. stanowiło podstawę przyjęcia przez organy błędnie ustalonego stanu prawnego, a więc braku prawa do pobierania zasiłku przez okres 180 dni, a w konsekwencji wpłynęło na treść zaskarżonych decyzji. Reasumując, strona skarżąca podniosła, że zarówno w toku postępowania dyscyplinarnego, jak też postępowania karnego nie została stwierdzona wina skarżącego, co wskazuje, że argumentacja Urzędu Pracy w przedmiocie odmowy przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych jest niezgodna z obowiązującym prawem, jak też orzecznictwem sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w pełni swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a."). W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga W.R. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2018 r., nr [...] oraz utrzymana w mocy decyzja Starosty [...] z dnia [...] września 2018 r., nr [...], w części orzekającej o odmowie przyznania skarżącemu zasiłku dla bezrobotnych - naruszają przepisy prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zarówno Wojewoda [...], wydając sporną decyzję z dnia [...] października 2018 r., jak i Starosta [...], wydając w dniu [...] września 2018 r., decyzję nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych - dopuścili się naruszenia przepisu prawa materialnego określonego w art. 75 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnia i instytucjach rynku pracy. Istota sprawy sprowadza się do oceny, czy zwolnienie policjanta ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 45 ust. 1 ustawy o Policji wypełnia znamiona przepisu art. 75 ust. 1 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, czyli czy takie rozwiązanie stosunku służbowego jest jednoznaczne z rozwiązaniem tego stosunku z winy bez wypowiedzenia. Dokonując powyższej oceny, należy - zdaniem Sądu - przyjąć na wstępie, iż normy prawnej wyrażonej w przepisie art. 75 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie można wykładać rozszerzająco, albowiem jest to norma prawna określająca przypadki, z których zaistnieniem prawo do zasiłku nie przysługuje. Brak jest zatem jakichkolwiek podstaw, aby zakres normy tej rozszerzać o inne przypadki, poza te, które wskazał ustawodawca. Ponadto, zauważyć trzeba, iż katalog tych przypadków został przez ustawodawcę precyzyjnie ustalony. Sąd stwierdził jednocześnie, że art. 41 ustawy o Policji przewiduje różne przyczyny zwolnienia policjanta ze służby i każdą z tych przyczyn należy rozumieć wprost w taki sposób, w jaki określił ją ustawodawca. Zgodnie z treścią art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, policjanta można zwolnić, ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Nie ulega wątpliwości, że pomimo, iż pojęcie "ważnego interesu służby" nie zostało w ustawie o Policji bliżej określone, w praktyce słusznie przyjmuje się, że na podstawie tego przepisu dokonuje się zwolnień takich funkcjonariuszy Policji, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby w Policji, przy czym przesłanka "ważnego interesu służby" winna być w indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych, składających się na taką ocenę. Jednocześnie, należy wskazać, iż użycie w cytowanym przepisie zwrotu "można zwolnić" oznacza zatem, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. I choć prawodawca w ustawie o Policji nie określił, co należy rozumieć przez pojęcie "ważny interes służby", to jednak nie powinno budzić wątpliwości, że chodzi tu o dobro interesu służby, rozumianego jako interes społeczny. Mając powyższe na względzie, Sąd stwierdził, że bezpośrednią przyczyną rozwiązania stosunku służbowego ze skarżącym nie było wniesienie przeciwko niemu aktu oskarżenia, czy też prowadzenie postępowania karnego albo dyscyplinarnego, ale zwolnienie nastąpiło z uwagi na ważny interes służby, w rozumieniu art. 41 ust, 2 pkt 5 ustawy o Policji. W związku z powyższym, Sąd stwierdził, że tylko ta przesłanka winna być brana pod uwagę przy ustaleniu prawa do zasiłku dla bezrobotnego w kontekście art. 75 ust. 1 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Z tego względu nie można przyjąć, że rozwiązanie stosunku służbowego nastąpiło z winy skarżącego. Warto zauważyć, że WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 5 grudnia 2005 r., sygn. akt IV SA/Gl 289/04, stwierdził, że samo wniesienie przeciwko danemu funkcjonariuszowi aktu oskarżenia o przestępstwo ścigane w trybie publicznoskargowym, choć obliguje organ do wydania decyzji o zwolnieniu takiej osoby ze służby, to jednak nie przesądza, że rozwiązanie stosunku służbowego zostało przez nią zawinione. W ocenie Sądu, z całą pewnością uznać należy, iż w postępowaniu o zwolnienie ze służby w Policji organ nie rozstrzyga, czy funkcjonariusz popełnił przestępstwo, czy też nie. Takie ustalenia wymykają się bowiem kognicji organu. Niewątpliwie, rolą organu Policji jest natomiast ustalenie, czy zachowanie funkcjonariusza naruszało ważny interes służby. Ponadto, organ jest obowiązany wykazać, w czym upatruje tegoż ważnego interesu (na czym on polega), a także, w jaki sposób został on naruszony. W związku z powyższym, niemożliwe jest zaakceptowanie stanowiska organów obu instancji odmawiających przyznania skarżącemu zasiłku dla bezrobotnych z chwilą rejestracji, skoro do dnia wydania zaskarżonej decyzji nie stwierdzono winy zainteresowanego, ani w postępowaniu dyscyplinarnym ani w prawomocnym wyroku sądu karnego. W tym miejscu warto zauważyć, że podobne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 28 września 2006 r., sygn. akt III SA/Lu 282/06, stwierdzając, że uzasadnienia szczególnej regulacji zwolnienia funkcjonariusza ze służby celnej z powodu wniesienia przeciwko niemu aktu oskarżenia nie można przenosić na inne stosunki prawne, w tym utożsamiać ten tryb zwolnienia ze służby ze stwierdzeniem winy funkcjonariusza, a w konsekwencji odmawiać mu prawa do zasiłku, gdyż jest to rozumowanie pozbawione nie tylko podstaw prawnych, ale i racji moralnych czy społecznych. O ile bowiem cele społeczne, fiskalne, znaczenie i prestiż służby oraz walka ze stwierdzonymi patologiami uzasadniają zwolnienie funkcjonariusza jeszcze przed stwierdzeniem jego winy (jak zastrzega Trybunał - pod warunkiem zapewnienia mechanizmów powrotu do służby oraz odszkodowania w razie oczyszczenia z zarzutów), o tyle zupełnie niezrozumiałe byłoby pozbawianie funkcjonariusza w tym okresie prawa do zasiłku dla bezrobotnych na podstawie przepisu opierającego się na zawinionym doprowadzeniu do rozwiązania stosunku służbowego bez wypowiedzenia. Wobec powyższego, należy uznać, że odmowa przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia zarejestrowania w Urzędzie Pracy ([...] września 2018 r.) narusza prawo materialne - poprzez błędne zastosowanie art. 75 ust. 1 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, co w konsekwencji miało istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.