II SA/Wa 2238/05

PostanowienieWSA w Warszawie2006-02-16

Skład orzekający: Małgorzata Pocztarek

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy pismo Ministra Edukacji Narodowej uchylające i uznające za nieważny akt mianowania na stanowisko profesora zwyczajnego podlega kontroli sądu administracyjnego?
Ratio decidendi
Sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania skargi na pismo Ministra Edukacji Narodowej uchylające i uznające za nieważny akt mianowania na stanowisko profesora zwyczajnego. Sprawy dotyczące praw i obowiązków wynikających z aktu mianowania, które prowadzą do powstania stosunku pracy, należą do zakresu prawa pracy i podlegają rozpoznaniu przez sądy pracy.
Stan faktyczny
Skarżąca B. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na pismo Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] września 2005 r., którym Minister uchylił i uznał za nieważny akt mianowania na stanowisko profesora zwyczajnego. Akt mianowania został wydany przez Ministra Edukacji Narodowej i Sportu w dniu [...] lipca 2005 r. na podstawie ustawy o szkolnictwie wyższym.
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Małgorzata Pocztarek po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. K. na pismo Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] września 2005r. nr [...] w przedmiocie uchylenia i uznania za nieważny aktu mianowania na stanowisko profesora zwyczajnego w U. postanawia -odrzucić skargę- Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na: 1. decyzje administracyjne, 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4. inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, oraz bezczynność organów w tych przypadkach. Przedmiotem skargi B. K. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest pismo Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] września 2005 r., którym to pismem Minister uchylił i uznał za nieważny akt mianowania Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...]. Z kolei powołanym powyżej aktem Minister Edukacji Narodowej i Sportu, na podstawie art. 80 ust. 1 w zw. z art. 86 ust. 1 i art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 65, poz. 385 ze zm.), mianował skarżącą z dniem [...] sierpnia 2005 r. na stanowisko profesora zwyczajnego w U. Stosownie do treści art. 85 ust. 1 i 2 ww. ustawy o szkolnictwie wyższym, stosunek pracy z nauczycielem akademickim nawiązuje się na podstawie mianowania, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Mianowanie po raz pierwszy na dane stanowisko w uczelni pracownika naukowo-dydaktycznego i naukowego oraz starszego wykładowcy i wykładowcy następuje po zakwalifikowaniu w drodze konkursu otwartego. W myśl zaś art. 86 ust. 1 tej ustawy, na stanowisko profesora zwyczajnego mianuje właściwy minister na wniosek rektora, złożony za zgodą właściwej rady wydziału oraz senatu. Oznacza to, że sprawa dotycząca praw i obowiązków wynikających z aktu mianowania, którego skutkiem jest powstanie stosunku pracy (Rozdział 2 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym - "Powstanie i ustanie stosunku pracy nauczycieli akademickich") mieści się w dyspozycji art. 476 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) i należy do spraw z zakresu prawa pracy, tj. tej kategorii spraw, które podlegają rozpoznaniu przez sądy pracy. Należy przy tym podkreślić, że pogląd taki został wyrażony w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 3 kwietnia 1997 r. III ZP 14/97 (OSNP 1997/20/397) i został następnie w pełni podzielony przez skład orzekający tego Sądu w wyroku z dnia 5 maja 1999r. I PKN 7/99 (OSNAPiUS 2000/13, poz. 514 oraz Państwo i Prawo 2003/2 str. 123). Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 25.07.2026. · Źródło