II SA/Wa 2240/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.), Sędziowie WSA Anna Mierzejewska, Olga Żurawska – Matusiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi R. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Decyzją z dnia [...] października 2014 r. Komendant Główny Policji, działając na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 156 § 1, art. 127 § 3 i art. 5 § 2 pkt 4 Kpa oraz art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.) i § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludniania lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku R. L. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2014 r., którą odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. W uzasadnieniu decyzji Komendant Główny Policji wskazał, co następuje. R. L. jest emerytem Policji od dnia [...] czerwca 1989 r. Zainteresowany jako policjant na podstawie przydziału z dnia [...] kwietnia 1989 r. otrzymał spółdzielczy lokal mieszkalny nr [...] przy ul. [...] w [...]. Lokal ten został wybudowany ze środków ówczesnego Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...], a 40% kosztów budowy policjant winien spłacać ratalnie od momentu zasiedlenia. Na ten cel R. L. był zobowiązany przeznaczyć pomoc finansową, otrzymaną decyzją Rejonowego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] z dnia [...] stycznia 1989 r. oraz decyzją z dnia [...] kwietnia 1989 r. Niniejszy lokal zainteresowany nabył wraz z żoną na własność, na zasadzie wspólności ustawowej (akt notarialny z dnia [...] października 2007 r. – Repertorium [...] numer [...]). Natomiast w dniu [...] listopada 2013 r. R. i T. L. zakupili lokal mieszkalny przy ul. [...] m. [...] w [...] (akt notarialny Repertorium [...] numer [...]). Wnioskiem z dnia [...] lutego 2014 r. R. L. wystąpił do Komendanta Powiatowego Policji w [...] o przyznanie pomocy finansowej na uzyskany w 1989 r. lokal przy ul. [...] w [...]. Decyzją z dnia [...] marca 2014 r. Komendant Powiatowy Policji w [...] odmówił R. L. przyznania wnioskowanego świadczenia finansowego. W dniu [...] kwietnia 2014 r. zainteresowany zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o stwierdzenie nieważności orzeczenia KPP w [...]. Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. odmówił stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia organu I instancji. R. L. pismem z dnia [...] czerwca 2014 r., uzupełnionym wystąpieniem z dnia [...] lipca 2014 r., wniósł do Komendanta Głównego Policji o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji KWP w [...]. Po wszczęciu postępowania w sprawie Komendant Główny Policji w dniu [...] września 2014 r. wydał decyzję, w której odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia KWP w [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. Wnioskiem z dnia [...] września 2014 r. R. L. wystąpił do Komendanta Głównego Policji o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie zgadzając się ze wskazanym w decyzji rozstrzygnięciem. We wnioskach z dnia [...] lipca 2014 r. i [...] września 2014 r. jako przesłanki stwierdzenia nieważności zainteresowany wskazywał, iż Komendant Wojewódzki Policji w [...] wydając kwestionowaną decyzję nie uwzględnił stanu faktycznego i prawnego, nie brał pod uwagę wyroków sądowych, lekceważył stronę i nie badał swojej właściwości. Organ ponownie rozpatrując sprawę przeanalizował instytucję stwierdzenia nieważności zawartą w przepisie art. 156 § 1 i art. 157 § 1 i 2 Kpa i stwierdził, iż żadna z okoliczności wymienionych w tych przepisach, w odniesieniu do decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], nie zachodzi. Biorąc powyższe pod uwagę Komendant Główny Policji uznał, iż decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nie zawiera wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa, skutkujących koniecznością stwierdzenia jej nieważności. Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2014 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez R. L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze tej zainteresowany podtrzymał wszystkie podnoszone w niniejszym postępowaniu administracyjnym przesłanki, mające w jego uznaniu, stanowić o stwierdzeniu nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. Powtórzył, iż Komendant Wojewódzki Policji w [...] wydając kwestionowaną decyzję nie uwzględnił stanu faktycznego i prawnego, nie brał pod uwagę wyroków sądowych, lekceważył stronę i nie badał swojej właściwości. Skarżący odwołał się do wskazanych wyroków i uchwał Sądu Najwyższego, wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego, omówił przepisy ustawy o Policji, wybrane akty wykonawcze do tej ustawy, opisał przebieg swojej służby. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest instytucją szczególną, godzącą w zasadę trwałości decyzji administracyjnej (art. 16 Kpa), zatem zaistnienie przesłanki powodującej konieczność stwierdzenia nieważności decyzji musi być oczywiste, a nadto przesłanki te musza być tożsame z przesłankami wymienionymi w postanowieniach art. 156 § 1 Kpa. Organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, jedynie wtedy, gdy: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Katalog ten jest zamknięty. R. L. we wnioskach z dnia [...] lipca 2014 r. i [...] września 2014 r. jako przesłanki stwierdzenia nieważności wskazuje, iż Komendant Wojewódzki Policji w [...] wydając kwestionowaną decyzję z dnia [...] czerwca 2014 r. nie uwzględnia stanu faktycznego i prawnego, nie bierze pod uwagę wyroków sądowych, lekceważy stronę i nie bada swojej właściwości. Komendant Główny Policji w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] września 2014 r. oraz zaskarżonej decyzji wykazał niezasadność tych zarzutów. Należy wyjaśnić, że stosownie do postanowień art. 157 § 1 i § 2 Kpa organem administracji państwowej, właściwym w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, jest organ wyższego stopnia. Kwestionowana decyzja wydana została przez właściwy organ, bowiem to Komendant Wojewódzki Policji w [...] jest kompetentny do prowadzenia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji wydanych przez Komendanta Powiatowego Policji w [...]. W świetle zapisu pkt 2 § 1 art. 156 oraz przyjętą linią orzecznictwa decyzję uznaje się za wydaną bez podstawy prawnej, gdy dotyczy spraw z zakresu stosunków cywilnoprawnych, dotyczy spraw nieobjętych w ogóle regulacją administracyjnoprawną, wydana została w sprawie, w której przepis prawa nie przewiduje dokonania czynności w formie decyzji. Żadna z wyżej wymienionych okoliczności w odniesieniu do decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., nie zachodzi. Natomiast zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych oraz doktryną prawa administracyjnego rażące naruszenie prawa zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu, a rozstrzygnięciem objętym decyzją, przez proste zestawienie ich ze sobą. Nie chodzi tu o błędy i różnice w interpretacji przepisów, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Takiej wady także nie można przypisać decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. Zastosowanie przesłanki stwierdzenia nieważności określonej w pkt 3 § 1 art. 156 Kpa wchodzi w grę w przypadku uznania, że istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno dwiema decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna. W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie ma miejsca. Z kolei analizując zapis art. 156 § 1 pkt 4 Kpa, należy stwierdzić, że postępowanie w kwestionowanej sprawie toczyło się z udziałem strony, a przedmiotowa decyzja została odebrana przez żonę skarżącego. Nie można zatem uznać, że analizowana przesłanka, zawarta w pkt 4 powyższego przepisu może stanowić podstawę nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. W sprawie tej nie zachodzi też okoliczność wymieniona w pkt 5 i w pkt 6 § 1 art. 156 Kpa, czyli niewykonalność kwestionowanej decyzji z przyczyn faktycznych bądź prawnych. Brak jest także przepisu prawa materialnego, który w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 7 Kpa mógłby być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji. Zatem w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Komendant Główny Policji nie miał żadnych podstaw, aby uznać, iż decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. zawiera jakąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa, skutkujących koniecznością stwierdzenia jej nieważności. Wskazać także należy, iż poza ogólnymi twierdzeniami, często nie dotyczącymi istoty niniejszego postępowania, R. L., zarówno w toku postępowania administracyjnego o stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., ani w uzasadnieniu skargi, jak i pozostałych pismach procesowych, składanych w postępowaniu sądowoadministracyjnym (pisma z dnia: [...] stycznia 2015 r., [...] stycznia 2015 r., [...]marca 2015 r., [...] kwietnia 2015 r., [...] maja 2015 r., [...] maja 2015 r. i [...] czerwca 2015 r.) nie wskazał na konkretne przesłanki warunkujące w rozumieniu art. 156 § 1 Kpa stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej i okoliczności takich nie udowodnił. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się, aby zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji oraz decyzja ją poprzedzająca posiadały wady skutkujące ich uchyleniem albo stwierdzeniem nieważności i dlatego, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.