II SA/Wa 2247/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.), Sędziowie WSA Maria Werpachowska, Jacek Fronczyk, Protokolant Agnieszka Kolasa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2007 r. sprawy ze skargi L. R. na decyzję Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego 1. uchyla zaskarżona decyzję oraz decyzję organu I instancji, 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Decyzją Prezydenta Miasta W. nr [...] z dnia [...] lipca 2001 r., wydaną na podstawie art. 9b ust. 4 pkt 2 w związku z art. 9d ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela (Dz. U. z 1997 r. Nr 56, poz. 357 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 1980 r. Nr 9, poz. 26; zwanej dalej kpa), nadano L.R. stopień awansu zawodowego nauczyciela mianowanego. W decyzji stwierdzono, że zainteresowana zdała egzamin przed Komisją Egzaminacyjną na stopień nauczyciela mianowanego oraz posiada kwalifikacje: wyższe studia magisterskie z przygotowaniem pedagogicznym i może być zatrudniona w szkołach podstawowych, gimnazjach, szkołach ponadgimnazjalnych, zakładach kształcenia i placówkach doskonalenia nauczycieli. W dniu 27 czerwca 2005 r. L.R. złożyła do Dolnośląskiego Kuratora Oświaty wniosek o podjęcie postępowania kwalifikacyjnego w związku z ubieganiem się o stopień awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego. Pismem z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] wnioskodawczyni została zawiadomiona, zgodnie z art. 61 § 1 kpa, o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności aktu nadania stopnia nauczyciela mianowanego oraz poinformowana o przysługującym, na podstawie art. 10 § 1 kpa, prawie wglądu do akt sprawy oraz wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do materiałów zebranych w postępowaniu kwalifikacyjnym. Po przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym, Dolnośląski Kurator Oświaty decyzją nr [...] z dnia [...] września 2005 r., wydaną na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 9b ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela, stwierdził z urzędu nieważność decyzji Prezydenta Miasta W. nr [...] z dnia [...] lipca 2001 r. w sprawie nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego L.R.. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że Prezydent Miasta W. rażąco naruszył art. 9b ust. 1 ustawy – Karta Nauczyciela, bowiem kwalifikacje skarżącej na dzień nadania aktu mianowania na stopień nauczyciela mianowanego, tj.: wyższe studia magisterskie na kierunku muzykoterapia na Akademii Muzycznej im. [...] we W. (dyplom nr [...] z dnia [...] maja 1993 r.) oraz ukończona szkoła muzyczna II stopnia w L. (dyplom nr [...] z dnia [...] czerwca 1988 r.), nie były wystarczające do zatrudnienia na stanowisku nauczyciela sztuki w szkole podstawowej. W ocenie organu, w świetle § 3 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia (Dz. U. z 1991 r. Nr 98, poz. 433 ze zm.), powyższe kwalifikacje nie były zgodne z nauczanym przedmiotem lub rodzajem prowadzonych zajęć. Wskazał także, że uznanie kwalifikacji za zbliżone dokonane przez Dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] we W. z dnia 6 października 1997 r. jest wadliwe, ponieważ zgodnie z powołanym powyżej rozporządzeniem w brzmieniu obowiązującym w dniu 6 października 1997 r., ustalenia czy dany kierunek (specjalność) studiów jest zbliżony z nauczanym przedmiotem lub rodzajem prowadzonych mógł dokonać jedynie organ sprawujący nadzór pedagogiczny, czyli właściwy Kurator Oświaty. W odwołaniu od powyższej decyzji L.R. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] lipca 2001 r. Wskazała, że przedmiotowa decyzja została wydana bezpodstawnie pozbawiając ją w sposób bezprawny i nieuzasadniony stopnia nauczyciela mianowanego. Minister Edukacji Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...] października 2006 r., na podstawie art. 138 § 1 kpa oraz art. 9b ust. 7 pkt 3 ustawy – Karta Nauczyciela, utrzymał w mocy decyzję Dolnośląskiego Kuratora Oświaty z dnia [...] września 2005 r. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że zgodnie z art. 9b ust. 1 pkt 2 w związku z art. 9 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 1a-3 ustawy – Karta Nauczyciela warunkiem nadania stopnia nauczyciela mianowanego nauczycielowi zatrudnionemu w szkole jest: spełnienie wymagań kwalifikacyjnych, odbycie stażu zakończonego pozytywną oceną dorobku zawodowego nauczyciela, o której mowa w art. 9c ust. 6 powołanej ustawy - Karta Nauczyciela oraz zdanie egzaminu przed komisją egzaminacyjną. Na podstawie art. 9b ust. 6 w związku z art. 9b ust. 1 i 9b ust. 4 pkt 2 tej ustawy nauczycielowi, który nie spełnia ww. warunków, organ prowadzący szkołę odmawia nadania stopnia nauczyciela mianowanego w drodze decyzji administracyjnej. Stosownie natomiast do § 3 powołanego rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r., obowiązującego w dniu nadania L.R. stopnia nauczyciela mianowanego, kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela w szkole podstawowej posiadała między innymi osoba, która ukończyła studia wyższe na kierunku (specjalności) zgodnym lub zbliżonym z nauczanym przedmiotem lub rodzajem prowadzonych zajęć i posiadała przygotowanie pedagogiczne, a ponadto ukończyła studia podyplomowe lub kurs kwalifikacyjny w zakresie nauczanego przedmiotu. Z dokonanych ustaleń wynika, że w 1993 r. L.R. ukończyła wyższe studia magisterskie na kierunku teoretyczno-pedagogicznym o specjalności muzykoterapia, w 1995 r. kurs - elementy muzykoterapii w zakresie dydaktyki muzyki, w 2000 r. kurs doskonalący – związki plastyki z muzyką, czyli jak integrować wiedzę o sztuce I stopnia, natomiast w 2003 r. studia podyplomowe dotyczące nauczania "Sztuki" muzyki i plastyki szkolnej z animacją kultury. Pismem z dnia [...] października 1997 r. nr [...] dyrektor Szkoły Podstawowej nr [...] we W. stwierdził, że ukończony przez L.R. kierunek studiów jest zbliżony z nauczanym przedmiotem. Zdaniem organu, dyrektor szkoły nie jest organem uprawnionym do wypowiadania w tej kwestii wiążących opinii, gdyż zgodnie z § 3 powołanego rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r., kompetencje w zakresie uznawania kierunku studiów za zbliżony do nauczanego przedmiotu posiadał kurator oświaty, a nie dyrektor szkoły. Minister Edukacji Narodowej wskazał, że L.R., legitymując się dyplomem ukończenia wyższych studiów magisterskich o specjalności muzykoterapii, posiada wykształcenie muzyczne. Podstawa programowa bloku "Sztuka" obejmuje zaś wiedzę i umiejętności z zakresu muzyki, jak i plastyki. W toku studiów nie uzyskała jednak przygotowania z plastyki. Z tego zatem wynika, że wnioskodawczyni nie posiadała w dniu [...] lipca 2001 r. kwalifikacji do zintegrowanego nauczania treści programowych przedmiotów plastyka i muzyka realizowanych w bloku przedmiotowym sztuka. Takie kwalifikacje uzyskała dopiero w dniu 25 lutego 2003 r., po ukończeniu studiów podyplomowych w zakresie sztuka zintegrowana, plastyka, muzyka. W ocenie organu odwoławczego niespełnienie wymagań kwalifikacyjnych uzasadniało wydanie decyzji odmawiającej nadania kolejnego stopnia awansu zawodowego nauczyciela. Powołał się na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2001 r. sygn. akt II SA 119/01, w którym Sąd wskazał, że gdy nauczyciel nie spełnia warunków do nadania mu kolejnego stopnia awansu, określonych w art. 9b ust. 1 ustawy – Karta Nauczyciela, nie posiada na przykład kwalifikacji zawodowych, o których mowa w art. 9 ust. 1 tej ustawy, wówczas nauczycielowi zwracającemu się o staż należy odmówić nadania kolejnego stopnia awansu zawodowego. Wniosek taki wynika z treści art. 9b ust. 6 powołanej ustawy, który stanowi, że w przypadku niespełnienia przez nauczyciela warunków nadania kolejnego stopnia awansu zawodowego, dyrektor szkoły lub właściwy organ wydaje decyzję o odmowie nadania takiego stopnia. Reasumując, organ po zbadaniu materiału dowodowego oraz analizie stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie, nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji Dolnośląskiego Kuratora Oświaty nr [...] z dnia [...] września 2005 r. stwierdzającej nieważność decyzji Prezydenta Miasta W. nr [...] z dnia [...] lipca 2001 r. Powyższa decyzja Ministra Edukacji Narodowej stała się przedmiotem skargi L.R. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca zakwestionowała zaskarżoną decyzję uznając ją za krzywdzącą i naruszającą obowiązujące normy społeczno-prawne oraz wniosła o jej uchylenie w całości. W skardze wskazała, że uzasadnienie decyzji Ministra Edukacji Narodowej nie zawiera przepisu prawnego, który by nakazywał jej legitymowanie się w dniu [...] lipca 2001 r. wykształceniem dwuprzedmiotowym, warunkującym uzyskanie przez nią stopnia awansu zawodowego na nauczyciela mianowanego. Ponadto podała, że organ wykracza poza prawo sugerując, że do uzyskania mianowania konieczne było posiadanie przez nią przygotowania do nauczania przedmiotu "plastyka". W jej ocenie akt nadania stopnia awansu zawodowego na nauczyciela mianowanego sztuki od nauczyciela muzyki różni się jedynie koniecznością uzupełnienia kwalifikacji, które ona uzupełniła o wiele wcześniej. Dodała także, że od momentu otrzymania decyzji o cofnięciu mianowania jest zatrudniona na 8/18 etatu. Z uwagi na to, iż jej status jako nauczyciela jest niejasny ma problemy z podjęciem zatrudnienia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując się na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Skarżąca w piśmie procesowym z dnia 23 kwietnia 2007 r. oraz jej pełnomocnik w piśmie z dnia 25 maja 2007 r. wnieśli o uzupełnienie materiału dowodowego mogącego przyczynić się do prawidłowej oceny faktów i włączenie dowodów z opinii biegłych celem uchylenia zaskarżonej decyzji. Ich zdaniem Minister Edukacji Narodowej rażąco naruszył prawo, a uzasadnienie powyższej decyzji zawiera liczne błędy proceduralne, merytoryczne i dowodowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. przepisami prawa obowiązującego w dniu podjęcia zaskarżonego aktu lub czynności. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga analizowana w aspekcie tych podstaw zasługuje na uwzględnienie. Niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze konieczne jest odniesienie się do samej istoty postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. Wszczęcie postępowania o stwierdzenie nieważności inicjuje nowe postępowanie administracyjne w stosunku do postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. W przedmiotowym postępowaniu, Dolnośląski Kurator Oświaty stwierdził nieważność decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2001 r. w sprawie nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego L.R., wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta W. i jako podstawę wskazał m.in. przepis art. 9b ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela. Zauważyć jednak należy, iż powołany przepis art. 9b ust. 1 ustawy – Karta Nauczyciela określa organy wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w sprawach, o których mowa w ust. 4 pkt 1-3 oraz ust. 6, a zatem w sprawach nadania bądź odmowy nadania nauczycielowi stopnia awansu zawodowego. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest natomiast jednym z trybów nadzwyczajnych wzruszenia decyzji ostatecznej, której trwałość należy do podstawowych zasad postępowania administracyjnego (art. 16 kpa). Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco określone w art. 156 § 1 kpa. Organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1. wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2. wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3. dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4. została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, 5. była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6. w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7. zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Zestawienie to stanowi katalog zamknięty przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji. Taka redakcja przepisu, zważywszy również na nadzwyczajny charakter tej instytucji, nie pozwala na stosowanie wykładni rozszerzającej względem tego przepisu. O tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, decyduje przede wszystkim oczywistość tego naruszenia i zakres wpływu tego naruszenia na sposób załatwienia sprawy. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z przepisami prawa poprzez proste ich zestawienie ze sobą (Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz – J. Borkowski, J.Jendrośka, R.Orzechowski, A.Zieliński, Wydawnictwo Prawnicze – Warszawa 1985, s. 237, por. także Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz – B.Adamiak, J.Borkowski, Wydawnictwo C.H. Beck – Warszawa 1996, s. 716-721). Nie chodzi w tego typu przypadkach o błędy w wykładni, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny, gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Orzecznictwo sądowe dowodzi, że istnieje niewymierna, ale dość wyraźna różnica między "zwykłym" naruszeniem prawa, a naruszeniem, które może być zakwalifikowane jako "rażące". Naruszenie prawa jest rażące wówczas, gdy w jego wyniku powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, czy też niemożność akceptacji zaskarżonego orzeczenia jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. Reasumując, należy podkreślić, że naruszenie prawa ma charakter rażący w takim przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Można powiedzieć, że czynności prowadzące do załatwienia sprawy lub samo jej załatwienie następuje w odniesieniu nie do stanu prawnego sprawy i jego elementów, lecz jak gdyby do ich kontratypów, do zanegowanych w całości lub w części treści przepisów regulujących stan prawny sprawy. Tak więc, nie każde naruszenie prawa będzie stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności wydanej decyzji. Tylko rażące naruszenie prawa może skutkować wydaniem rozstrzygnięcia eliminującego decyzję z obrotu prawnego. Na gruncie niniejszej sprawy nie można jednak mówić o istnieniu tego rodzaju podstaw. W ocenie Dolnośląskiego Kuratora Oświaty, i z tą oceną zgodził się organ odwoławczy, akt nadania L.R. stopnia nauczyciela mianowanego został wydany z rażącym naruszeniem art. 9b ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela (Dz. U. z 1997 r. Nr 56, poz, 357 ze zm.). Wskazać należy, iż powołany przepis określa wymagania kwalifikacyjne dla osoby na stanowisko nauczyciela. Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy – Karta Nauczyciela stanowisko nauczyciela może zajmować osoba, która posiada wyższe wykształcenie z odpowiednim przygotowaniem pedagogicznym względnie taka, która ukończyła zakład kształcenia nauczycieli i podejmuje pracę na stanowisku, dla którego są to kwalifikacje wystarczające. Natomiast w ust. 2 powołanego art. 9 Karty Nauczyciela zawarto delegację ustawową dla właściwego ministra do spraw oświaty i wychowania do określenia w drodze rozporządzenia szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz szkół i wypadki, w których można zatrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia lub ukończonego zakładu kształcenia nauczycieli. Obowiązujący w dacie nadania L.R. stopnia nauczyciela mianowanego przepis § 3 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia (Dz. U. z 1991 r. Nr 98, poz. 433 ze zm.) stanowił, że kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela w szkołach podstawowych posiadała m.in. osoba, która ukończyła studia wyższe na kierunku (specjalności) zgodnym lub zbliżonym z nauczanym przedmiotem lub rodzajem prowadzonych zajęć i posiadała przygotowanie pedagogiczne, albo ukończyła inne studia wyższe i posiadała przygotowanie pedagogiczne, a ponadto ukończyła studia podyplomowe lub kurs kwalifikacyjny w zakresie nauczanego przedmiotu. Skarżąca legitymowała się w dniu [...] lipca 2001 r. dyplomem ukończenia wyższych studiów magisterskich w zakresie muzykoterapii w Akademii Muzycznej im. [...] we W., dyplomem ukończenia Państwowej Szkoły Muzycznej II stopnia im. T. S. w L., świadectwem ukończenia kursu w zakresie dydaktyki muzyki w Wojewódzkim Ośrodku Metodycznym we W. oraz świadectwem ukończenia formy doskonalenia zawodowego nauczycieli w zakresie kursu: związki plastyki z muzyką. W ocenie organu, są to kwalifikacje niewystarczające do zajmowania stanowiska nauczyciela sztuki w szkole podstawowej. Podstawa programowa bloku "Sztuka" obejmuje bowiem wiedzę i umiejętności z zakresu muzyki jak i plastyki. Zdaniem organu, w dniu [...] lipca 2001 r. skarżąca nie posiadała kwalifikacji do zintegrowanego nauczania treści programowych przedmiotów plastyka i muzyka realizowanych w bloku przedmiotowym "sztuka". Wymagane kwalifikacje skarżąca uzyskała w dniu 25 lutego 2003 r. po ukończeniu studiów podyplomowych w zakresie sztuka zintegrowana, plastyka i muzyka. Niespełnienie przez nauczyciela wymagań kwalifikacyjnych uzasadniało wydanie decyzji odmawiającej nadania stopnia awansu nauczyciela mianowanego. Zdaniem Sądu, organy nadzoru pedagogicznego dokonujące oceny kwalifikacji nauczycieli nie są konsekwentne, bowiem w ocenie Dolnośląskiego Kuratora Oświaty były one niewystarczające do zajmowania stanowiska nauczyciela sztuki w szkole podstawowej, zaś organu odwoławczego - skarżąca ich nie posiadała. Rozbieżność tych ocen wydaje się być zrozumiała, gdy zważy się na charakter przedmiotu nazwanego "sztuka", który zawiera elementy z różnych dziedzin wiedzy, trudnych często do objęcia wspólnym mianownikiem. Prezydent Miasta W. nadając L.R. stopień nauczyciela mianowanego uznał za oczywiste, że wykształcenie zdobyte w Akademii Muzycznej im. [...] we W. jest wykształceniem uzyskanym na kierunku studiów, który jest zbliżony do nauczanego przedmiotu. Za argumentacją tą przemawia fakt, że Akademia Muzyczna jest uczelnią artystyczną, a więc bezpośrednio związaną ze sztuką. Za taką możliwością wykładni § 3 pkt 2 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli... (Dz. U. Nr 98, poz. 433) przemawiała również i ta okoliczność, iż nie było w systemie szkolenia takiego kierunku studiów jak "sztuka", który to kierunek integrowałby zarówno dziedziny plastyki, jak i muzyki. Dlatego też nadając stopień nauczyciela mianowanego decyzją z dnia [...] lipca 2001 r., organ mieścił się w szeroko pojętej wykładni przepisu powołanego wyżej rozporządzenia, uznając wykształcenie muzyczne zakończone dyplomem magistra sztuki w zakresie muzykoterapii za zbliżone także w zakresie innych dziedzin sztuki. Takie rozumowanie zawarte jest w ramach wykładni przepisu § 3 rozporządzenia. Kwestia wykładni przepisu nie może być natomiast podstawą wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej w trybie art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego. Błędy wykładni nie mają bowiem charakteru rażącego naruszenia prawa. W konsekwencji traktowanie naruszenia prawa jako "rażące" może mieć miejsce tylko wyjątkowo, a mianowicie, gdy jego waga jest znacznie większa niż stabilność ostatecznej decyzji. W świetle rozwiązań przyjętych w Kodeksie postępowania administracyjnego należy stwierdzić, że pod pojęciem rażącego naruszenia prawa trzeba rozumieć naruszenie przepisu prawa budzącego wątpliwości co do jego bezpośredniego rozumienia. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku. O wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.