II SA/Wa 2247/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. S. o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w sprawie ze skargi B. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 7 listopada 2013 r. B. S. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2013 r. nr [...] , utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] , wydaną w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich. W dniu 12 grudnia 2013 r. B. S. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji. Uzasadniając swoje żądanie, podniosła, iż organ zobowiązał ją do niezwłocznego zbycia posiadanej broni myśliwskiej jeszcze przed wydaniem ostatecznego rozstrzygnięcia. Ponadto, jeżeli broń nie zostanie zbyta w terminie, koniecznym będzie złożenie jej do depozytu, co związane jest z opłatami naliczanymi za każdą dobę jej przechowywania. Biorąc pod uwagę czas trwania postępowania, powstanie konieczność uiszczenia wysokiej opłaty za złożenie broni do depozytu. Skarżąca podniosła także, iż nie jest zainteresowana sprzedażą broni, bowiem w przypadku uwzględnienia skargi, chciałaby w dalszym ciągu posługiwać się obecnie posiadanym egzemplarzem. Wyraziła jednocześnie obawy, że nowy nabywca nie zechce odsprzedać broni, bądź też będzie domagał się kwoty wyższej, niż cena zakupu, co spowoduje powstanie szkody finansowej. W dniu 8 stycznia 2014 r. wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2013 r. nr [...] . W uzasadnieniu ww. orzeczenia organ nadmienił, że skarżąca do czasu rozpoznania skargi przez Wojewódzki Sąd administracyjny w Warszawie ma możliwość zdeponowania broni i amunicji w depozycie właściwego organu Policji bez konieczności ponoszenia dodatkowych kosztów przez okres jednego roku od dnia złożenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Złożenie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu strona skarżąca winna tak określić ewentualną szkodę i wskazać na skutki, które trudno będzie odwrócić, by Sąd mógł stwierdzić, w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji istotnie trudne do odwrócenia. Wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to zatem, iż o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla strony skarżącej lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. o sygn. akt GZ 138/04, publ. LEX nr 281811). Analiza powołanych we wniosku przez B. S. okoliczności nie daje podstaw do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 powołanej ustawy, umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji. W ocenie Sądu, z podanych przez skarżącą okoliczności nie wynika, aby wykonanie zaskarżonej decyzji rodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody, jak również powstania sytuacji, w której brak będzie możliwości przywrócenia pierwotnego stanu rzeczy, czy też wynagrodzenia ewentualnej szkody. Podkreślenia wymaga, iż ewentualna niekorzystna dla skarżącej różnica w cenie nabycia i zbycia broni nie może być kwalifikowana w kategoriach znacznej szkody, ani też okoliczności, która spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Ponadto, tak, jak zaznaczył Komendant Główny Policji w postanowieniu z dnia [...] grudnia 2013 r., osoba, której cofnięto pozwolenie na broń, może – w przypadku gdy nie dokona jej zbycia – złożyć broń do depozytu policyjnego, co spowoduje uniknięcie szkody materialnej związanej z jej ewentualną sprzedażą. Ponoszenie zaś ewentualnej opłaty depozytowej, podobnie, jak i zbycie broni, należy do zwyczajnych następstw decyzji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni i nie ma charakteru nadzwyczajnego, który pozwalałby na wstrzymanie wykonania takiej decyzji. Wobec powyższego, należy stwierdzić, iż w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki z art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji postanowienia.