II SA/Wa 2247/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie potrącenia części uposażenia miesięcznego postanawia: -odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji- Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przedmiotem skargi M. K. jest decyzja Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] października 2016 r. nr [...] utrzymująca w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie potrącenia części uposażenia miesięcznego za każdy dzień nieusprawiedliwionej nieobecności w służbie w okresie trwania zwolnienia lekarskiego od dnia 26 marca 2016 r. do dnia 25 kwietnia 2016 r. w wymiarze 30/30 oraz 1/30 części uposażenia. W skardze na powyższą decyzję skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Uzasadniając ten wniosek skarżąca wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji i faktyczne potrącenie całości miesięcznego uposażenia wyrządzi jej znaczną szkodę, a także jej nowo narodzonym dzieciom. Podała, że narodziny dzieci spowodowały znaczące zwiększenie jej wydatków, ponieważ wymagają one specjalistycznej opieki oraz odpowiedniego żywienia. Spowodowane to jest przedwczesnymi ich narodzinami i związanymi z tym komplikacjami. Wymaga to znacznych nakładów finansowych, których skarżąca nie ponosiła przed narodzinami. Te dodatkowe nakłady pochłaniają w całości jej bieżące wynagrodzenie. Podniosła także, że jest obciążona kredytem hipotecznym, który spłaca w kwocie 1250 zł miesięcznie. Rozpoznając powyższy wniosek należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż każdy akt wywołuje określone skutki prawne. Jednakże wstrzymanie wykonania aktu możliwe jest tylko wtedy, gdy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki. Chodzi tutaj jednak o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/2004). Z kolei spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważane z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. Tak więc odwrócenie skutków wywołanych wykonaniem zaskarżonego aktu musi być trudniejsze niż zwykle w tego rodzaju przypadkach. Analiza powołanych przez skarżącą we wniosku okoliczności nie daje podstaw do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 powołanej ustawy, umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim należ podnieść, że wykonanie zaskarżonej decyzji nie wywołuje niebezpieczeństwa znacznej szkody. Pozbawienie skarżącej uposażenia za okres jednego miesiąca i jednego dnia nie jest tego typu szkodą. Z uzasadnienia wniosku nie wynika w sposób wyczerpujący, jaka jest sytuacja majątkowa skarżącej oraz jej rodziny. Nie jest wiadomym, czy skarżąca oraz pozostające z nią we wspólnym gospodarstwie domowym osoby posiadają inne źródła utrzymania, bądź oszczędności, ani też czy wykonanie zaskarżonej decyzji rodziłoby konieczność zaciągnięcia nowych zobowiązań. Nie można zatem stwierdzić, czy wykonanie zaskarżonej decyzji grozi w tym przypadku utratą płynności finansowej skarżącej. Skarżąca niewątpliwie doznaje w skutek tej decyzji uszczerbku o charakterze majątkowym, jednakże uszczerbek ten nie ma charakteru znacznej szkody. Ponadto pozbawienie skarżącej części uposażenia nie jest skutkiem trudnym do odwrócenia. W przypadku uwzględnienia skargi przywrócenie stanu poprzedniego w tym zakresie będzie jak najbardziej możliwe. Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, iż wniosek skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.