II SA/Wa 2251/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. K. o wstrzymanie wykonania postanowienia Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie wezwania do opróżnienia lokalu mieszkalnego i przekwaterowania do innego lokalu mieszkalnego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. H. K. wniosła w dniu 2 grudnia 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie wezwania do opróżnienia lokalu mieszkalnego i przekwaterowania do innego lokalu mieszkalnego. W skardze zawarła również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. We wniosku skarżąca wskazała, że wykonanie decyzji może wywołać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodować skutki trudne bądź nawet niemożliwe do odwrócenia. Skarżąca podniosła, że ma 85 lat, jest osobą schorowaną, stąd też eksmisja w okresie zimowym może zagrozić jej życiu lub spowodować ciężkie uszkodzenie w postaci kolejnego udaru lub nasilenia się problemów kardiologicznych. Skarżąca podniosła również, że eksmisja do wyznaczonego lokalu o powierzchni 46 m kw. wobec obecnie zajmowanego o powierzchni 85 m kw. (nie licząc komórki na strychu i garażu) jest niewykonalna, ponieważ w wyznaczonym lokalu nie zmieści się jej dobytek. W odpowiedzi na wniosek pełnomocnik Ministra Obrony Narodowej nie ustosunkował się do wniosku. Dodać należy, że zaskarżonym postanowieniem zobowiązano skarżącą do wykonania określonego w załączonym tytule wykonawczym obowiązku opróżnienia lokalu nr [...] położonego w W. przy ul. [...] i przekwaterowania do lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w W. Podstawą do wydania tytułu wykonawczego jest się decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w W. z dnia [...] października 2015 r. nr [...] nakazująca skarżącej opróżnienie lokalu i orzekająca o prawie zamieszkiwania we wskazanym wyżej lokalu na czas oznaczony 1 roku z uwagi na konieczność przeprowadzenia generalnego remontu budynku, w którym znajduje się obecnie zajmowany przez skarżącą lokal. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zauważyć należy, że każda decyzja pociąga za sobą określone skutki prawne, jednakże wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji możliwe jest tylko wtedy, gdy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki. Niewątpliwie decyzja nakazująca opróżnienie zajmowanego lokalu mieszkalnego wywołuje negatywne konsekwencje dla skarżącej, jednak by możliwym było wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji, strona skarżąca jest zobowiązana do wskazania niebezpieczeństwa wystąpienia szkody i wykazania, że szkoda, która powstanie na skutek wykonania decyzji będzie znaczna. Oznacza to, że obowiązek dowodzenia w tym zakresie spoczywa na wnioskodawcy. Sąd ocenia jedynie czy wskazana przez stronę szkoda ma rzeczywiście znaczny rozmiar. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie skarżąca nie uprawdopodobnił dostatecznie, aby wykonanie zaskarżonego postanowienia skutkowało wystąpieniem następstw, o jakich mowa w przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a. Stwierdzenie, że wykonanie zaskarżonej decyzji może wywołać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodować skutki trudne bądź nawet niemożliwe do odwrócenia oraz, że eksmisja jest niewykonalna z uwagi na objętość dobytku skarżącej nie uzasadnia konieczności wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Bezdyskusyjne są wprawdzie konsekwencje wykonania postanowienia związane z koniecznością zmiany lokalu, jednak wnioskodawczyni nie wykazała, by obowiązek ten doprowadził do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodował trudne do odwrócenia skutki, np. uniemożliwił powrót do lokalu po zakończeniu remontu. Pokreślić bowiem trzeba, że decyzja o przekwaterowaniu wyraźnie określa czas jego trwania (1 rok) i związana jest z koniecznością przeprowadzenia generalnego remontu budynku, w którym znajduje się obecnie zajmowany przez skarżącą lokal mieszkalny. Wobec niewykazania przez skarżącą przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 1, § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.