II SA/Wa 2256/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski Sędzia WSA Danuta Kania Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.) Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2015 r. sprawy ze skargi E. K. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby – oddala skargę – Komendant Wojewódzki Policji w L. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. zwolnił E.K. ze służby w Policji z dniem [...] sierpnia 2014 r. Rozkaz został wydany na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (D. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 z późn. zm.). Na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.) nadano mu rygor natychmiastowej wykonalności. Organ I instancji w uzasadnieniu rozkazu podał, że policjantka z dniem 28 czerwca 2013 r. zaprzestała służby z powodu choroby. Orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. została uznana za całkowicie niezdolną do służby w Policji. Policjantka w dniu 26 czerwca 2014 r. złożyła prośbę o wstrzymanie się z decyzją o jej przydatności do służby do czasu rozpatrzenia przez Okręgową Komisję Lekarską Ministerstwa Spraw Wewnętrznych jej odwołania od powyżej określonego orzeczenia. W tym samym dniu policjantka przedłożyła zaświadczenie lekarskie z którego wynikało, że w dniu 28 czerwca 2014 r. upłynie 12 miesięczny okres zaprzestania przez nią służby. Z powyższych okoliczności wynika, że policjantka ze względu na stan zdrowia nie może powrócić do służby w Policji. Nieobecność policjantki w służbie przez nieprzerwany okres ponad 12 miesięcy powoduje niemożność zapewnienia sprawnej organizacji służby w komórce organizacyjnej, w której pełniła ona służbę. Komendant Główny Policji, działając jako organ odwoławczy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa w dniu [...] października 2014 r. wydał rozkaz personalny nr [...], którym uchylił rozkaz personalny organu I instancji w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji i ustalił tę datę na dzień [...] sierpnia 2014 r., a w pozostałej części rozkaz ten utrzymał w mocy. Organ odwoławczy w uzasadnieniu rozkazu personalnego podał, że zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji ma charakter fakultatywny. Organ zatem zobowiązany jest wyjaśnić, dlaczego mając wybór pomiędzy pozostawieniem policjanta w służbie, a zwolnieniem go ze służby, wybiera to drugie rozwiązanie. W sprawie bezspornym jest, że policjantka z dniem 28 czerwca 2013 r. zaprzestała służby z powodu choroby i od tej daty do dnia rozwiązania stosunku służbowego, czyli przez ponad 13 miesięcy nie pełniła ona służby. Długotrwała nieobecność policjantki w służbie wiązała się z koniecznością dodatkowego obciążenia zadaniami służbowymi innych policjantów, co niewątpliwie miało wpływ na organizacje pracy w komórce organizacyjnej, w której pełniła ona służbę. Warto też wyjaśnić, ze organ I instancji nie musiał dysponować stosownym orzeczeniem komisji lekarskiej zanim podjął decyzję o zwolnieniu policjantki ze służby. Takie orzeczenie byłoby niezbędne do podjęcia służby przez policjanta, a nie do zwolnienia go ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji. W przedmiotowej sprawie istotne jest również to, że w dniu [...] września 2014 r. Okręgowa Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...] wydała orzeczenie nr [...], w którym stwierdziła, że policjantka z uwagi na ujawnione schorzenia jest całkowicie niezdolna do służby w Policji. Orzeczenie to, jako ostateczne, potwierdza, że stan zdrowia policjantki uniemożliwia jej pełnienie służby w Policji. W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej Instancji słusznie nadał rozkazowi rygor natychmiastowej wykonalności z uwagi na ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacja służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Z uwagi na fakt, ze rozkaz personalny organu I instancji został doręczony policjantce w dniu 18 sierpnia 2014 r., a nadano mu rygor natychmiastowej wykonalności, należało na nowo określić datę zwolnienia. E.K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2014 r. Skarżąca zarzuciła organowi, że wydając zaskarżony rozkaz personalny naruszył następujące przepisy: 1. art. 138 § 1 pkt 1 Kpa poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji; 2. art. 7 Kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu prymatu interesu społecznego nad słusznym interesem obywateli i uznaniu, że długotrwała nieobecność skarżącej w służbie wpłynęła negatywnie na jej organizację, podczas gdy organ nie wziął pod uwagę jej przyczyn wynikających z sytuacji osobistej; 3. art. 15 Kpa poprzez naruszenie zasady dwuinstacyjności, przejawiające się brakiem ponownego, wnikliwego rozpatrzenia sprawy i oparcie się na ustaleniach poczynionych przez organ pierwszej instancji; 4. art. 7, 77 i art. 80 Kpa poprzez ustalenie stanu faktycznego na niepełnym i wadliwie zebranym materiale dowodowym i nierozpatrzeniu tego materiału w sposób wyczerpujący; 5. art. 107 § 3 Kpa poprzez niewystarczające wyjaśnienie twierdzeń będących podstawa zwolnienia skarżącej ze służby w Policji; 6. art 10 Kpa poprzez zaniechanie zapewnienia skarżącej czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; 7. art. 8 Kpa poprzez prowadzenie postępowania z naruszeniem zasady w nim wyrażonej; 8. art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Skarżąca podnosząc powyższe zarzuty wniosła o uwzględnienie skargi w całości i uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu organu pierwszej instancji i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Postanowieniem z dnia 16 lutego 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 2256/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zaskarżony rozkaz personalny został wydany na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, który stanowi, że policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Decyzje podejmowane na podstawie tego przepisu mają charakter uznaniowy. Oznacza to, że ich sądowa kontrola z oczywistych względów jest ograniczona. Sądy zobowiązane są koncentrować się na zagadnieniach prawnych, nie mogą natomiast ingerować w celowość czy słuszność działań podejmowanych przez organy stosujące prawo. Stosunek łączący policjanta z organami Policji jest administracyjnym stosunkiem służbowym, który charakteryzuje się ochroną jego trwałości. Zasada trwałości stosunku służbowego nie ma jednak charakteru absolutnego. W przypadku choroby zapewnia się funkcjonariuszowi ochronę przed przedwczesnym zwolnieniem go służby. Ustalone przez ustawodawcę gwarancje dotyczą jednak tylko 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Po upływie tego okresu dopuszczalne jest już rozwiązanie stosunku służbowego i to niezależnie od tego czy policjant jest nadal chory czy też deklaruje on chęć powrotu do służby z uwagi na odzyskanie zdolności fizycznych i psychicznych do wykonywania zadań służbowych. Nie wymaga szczególnego uzasadnienia fakt, że każda długotrwała choroba policjanta negatywnie wpływa na funkcjonowanie komórek organizacyjnych Policji i możliwość sprawnego realizowania istotnych zadań, jakie zostały jej przypisane w ustawie i sprecyzowane w aktach wykonawczych do niej. Przepis art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji uzależnia dopuszczalność rozwiązania stosunku służbowego od wspomnianego już upływu okresu 12 miesięcy zaprzestania służby z powodu choroby. Organy dokonały prawidłowej interpretacji tego przepisu i właściwie oceniły sposób jego zastosowania w niniejszej sprawie. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że skarżąca zaprzestała służby z powodu choroby w dniu 28 czerwca 2013 r. Liczony od tej daty dwunastomiesięczny okres niepełnienia służby z uwagi na chorobę upłynął w dniu 28 czerwca 2014 r., co znajduje potwierdzenie w aktach administracyjnych sprawy (zwolnienia lekarskie), jak również w treści raportu skarżącej z dnia 25 czerwca 2014 r. (k.1). Zatem w przypadku skarżącej spełniona została przesłanka określona w art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, a organ miał prawo wszcząć z urzędu postępowanie w przedmiocie jej zwolnienia ze służby w Policji na podstawie tego przepisu. Wbrew twierdzeniu skarżącej organy prowadzące postępowanie administracyjne zakończone zaskarżonym rozkazem personalnym nie naruszyły przepisów postępowania określonych w skardze. Ustaliły prawidłowo stan faktyczny sprawy na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, który rozpatrzyły w sposób nakazujący przepisami postępowania, a w szczególności wyważyły interes społeczny i słuszny interes obywatela uznając, że ten pierwszy w realiach niniejszej sprawy ma znaczenie nadrzędne i wynika to z przypisanych Policji zadań, które realizowane są dla dobra społeczeństwa. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia w sposób wyczerpujący wyjaśnił dlaczego podjął decyzję o zwolnieniu skarżącej ze służby. Stanowisko to znajduje pełne potwierdzenie w materiale dowodowym. Sąd nie stwierdził również, aby w toku prowadzonego postępowania doszło do naruszenia praw skarżącej. Rozumiejąc jej trudną sytuację osobistą nie wolno nie dostrzec, że jest ona osobą młodą, przed którą jeszcze wiele lat aktywności zawodowej. Nie można również wykluczyć sytuacji, że będzie ona mogła kontynuować służbę w formacjach mundurowych. Jednakże aby mogło to nastąpić musi ulec poprawie jej stan zdrowia i znajdzie to potwierdzenie w orzeczeniu właściwej komisji lekarskiej. Reasumując stwierdzić zatem należy, że zaskarżony rozkaz personalny w przedmiocie zwolnienia skarżącej ze służby z dniem [...] sierpnia 2014 r. prawa nie narusza i należało pozostawić go w obrocie prawnym. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), skargę oddalił.