II SA/Wa 2263/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska Sędziowie WSA Andrzej Góraj Ewa Marcinkowska (spr.) Protokolant referent stażysta Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2012 r. sprawy ze skargi W. R. na decyzję Szefa Służby Celnej z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stopień służbowy w korpusie aspirantów Służby Celnej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Aktem mianowania z dnia [...] listopada 2009 r. Dyrektor Izby Celnej w [...], działając na podstawie art. 223 ust. 1 i 4 oraz art. 115 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323), mianował W. R., z dniem [...] listopada 2009 r. na stopień służbowy [...] w korpusie aspirantów Służby Celnej. Powyższy akt mianowania został doręczony zainteresowanemu w dniu 26 listopada 2009 r. W dniu 16 listopada 2010 r. W. R. złożył odwołanie od ww. decyzji, domagając się uchylenia aktu mianowania na stopień [...] w korpusie aspirantów Służby Celnej i orzeczenia o mianowaniu go na stopień służbowy podkomisarza celnego w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej. Wraz z odwołaniem złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania z uwagi na brak pouczenia w akcie mianowania. W odwołaniu zarzucił organowi I instancji rażące naruszenie przepisów prawa, w tym zasady praworządności wyrażonej w art. 6 k.p.a. oraz bezpośrednio w art. 7 Konstytucji RP, poprzez nieuwzględnienie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, tj. art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej i rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o interpretacje Szefa Służby Celnej zawarte w pismach nr [...] oraz [...], a także rażące naruszenie przepisu art. 7 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez niezbędnego wyjaśnienia stanu faktycznego w postaci zajmowania przez niego stanowiska związanego z podporządkowaniem funkcjonariuszy celnych lub pracowników. Zarzucił ponadto organowi I instancji naruszenie przepisu prawa materialnego tj. art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, poprzez jego błędną wykładnię w zakresie pojęcia "przed dniem wejścia w życie ustawy" oraz jego niezastosowanie przy rozstrzygnięciu sprawy. W uzasadnieniu odwołania wskazał, że w trakcie pełnienia służby, między innymi, zajmował w latach 2005 - 2008 stanowiska służbowe związane z podporządkowaniem funkcjonariuszy celnych lub pracowników - p.o. kierownika oddziału celnego, kierownika zmiany i kierownika referatu. Szef Służby Celnej decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpoznaniu odwołania W. R. od aktu mianowania Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] listopada 2009 r. na stopień służbowy [...] w korpusie aspirantów Służby Celnej, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy w zakresie określenia korpusu. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, powołując się na art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej wskazał między innymi, iż w przypadku W. R. przepis ten nie mógł mieć zastosowania. Powołany przepis dotyczy bowiem funkcjonariusza, który spełniał wskazane w nim wymogi w okresie bezpośrednio poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, tj. na dzień 30 października 2009 r. Organ podał, że jak wynika z akt osobowych W. R., w tej dacie zajmował on stanowisko [...] i posiadał stopień służbowy [...]. Wobec tego obowiązkiem organu było mianowanie odwołującego na określony stopień w korpusie aspirantów Służby Celnej – zgodnie z dyspozycją art. 223 ust. 4 powyższej ustawy o Służbie Celnej. Organ wskazał jednocześnie, iż nie kwestionuje faktu zajmowania w przeszłości, przez odwołującego się stanowiska związanego z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników, co znajduje potwierdzenie w dokumentach zgromadzonych w jego aktach osobowych tj. p.o. Kierownika Oddziału Celnego w [...] od [...] października 2005 r. do [...] czerwca 2006 r., kierownika zmiany w Oddziale Celnym w [...] od [...] lipca 2006 r. do [...] kwietnia 2007 r., p.o. kierownika Referatu [...] w [...] od [...] kwietnia 2007 r. do [...] lipca 2007r., kierownika Referatu [...] w [...] od [...] lipca 2007 r. do [...] sierpnia 2008 r. Jednakże przepis art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej mianowanie na stopień w korpusie oficerów młodszych uzależnia od zajmowania, bezpośrednio przed dniem wejścia w życie ustawy, stanowiska związanego z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników lub pełnienia obowiązków na tym stanowisku. Organ nie zgodził się z argumentacją strony, że użyty w przepisie art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy zwrot "przed dniem wejścia w życie ustawy" powinien być rozumiany jako dowolny okres poprzedzający jej wejście w życie. Wskazał, że przepis art. 223 ustawy umiejscowiony został w rozdziale 14 zatytułowanym "Przepisy przejściowe", a to oznacza, że jest to przepis regulujący wyłącznie takie sytuacje, które mogą pojawiać się na tle wprowadzania w życie nowych uregulowań. Powołując się na zasady techniki prawodawczej podkreślił, że skoro przepis art. 223 został zamieszczony w przepisach przejściowych, a w analizowanej ustawie wprowadzono nowy katalog stopni służbowych o częściowo zmienionej nomenklaturze i ich gradację, oznacza to, iż ustawodawca tym przepisem dostosował stan zastany do gradacji stopni służbowych wprowadzonych nową ustawą o Służbie Celnej. Oznacza to zatem, że ustawodawcy nie chodziło w tym przypadku o odniesienie się do sytuacji mającej miejsce kilka lat wcześniej. Mianowanie na stopień służbowy na podstawie art. 223 miało na celu mianowanie na stopień odpowiadający dotychczasowej pozycji w hierarchii katalogu stopni służbowych, a tylko w ściśle określonych przypadkach, wskazanych w art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy stanowiło awans. Na takie rozumienie zwrotu "przed dniem wejścia w życie ustawy" wskazuje także wykładnia językowa. Odnosząc się natomiast do złożonego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania organ odwoławczy wskazał, iż zaskarżony akt mianowania nie zawierał pouczenia, co do przysługującego środka zaskarżenia. Zgodnie zaś z treścią art. 112 k.p.a. błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia, a przepis ten należy odnosić również do sytuacji braku pouczenia o przysługującym środku zaskarżenia. W zaistniałej sytuacji stwierdzić zatem należy, że nie doszło do uchybienia terminu do wniesienia odwołania, w związku z czym brak jest podstaw prawnych do wydania postanowienia w trybie art. 59 § 1 k.p.a. o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania. W. R. w skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Szefa Służby Celnej, wskazując na naruszenie normy o charakterze materialno-prawnym, tj. art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej oraz naruszenie norm o charakterze proceduralnym, tj. art. 6, art. 7, art. 8 i art. 11 k.p.a. W uzasadnieniu skargi podniósł, że od [...] października 2005 r. przez okres prawie trzech lat pełnił służbę na stanowiskach związanych z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy pełniąc obowiązki Kierownika Oddziału Celnego w [...] około 40 funkcjonariuszy, na stanowisku Kierownika Zmiany kilkunastu funkcjonariuszy i na stanowisku Kierownika Referatu [...] ponad 20 funkcjonariuszy. Skarżący podkreślił, iż w odniesieniu do określenia stopni służbowych w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej, ustawodawca przewidział dodatkowe - poza dotychczasowym stopniem służbowym - warunki, które powinni spełnić funkcjonariusze celni. W ten sposób, w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej określa się stopnie służbowe nie tylko funkcjonariuszom celnym, którzy przed dniem wejścia w życie ustawy pełnili służbę w stopniu aspiranta celnego, starszego aspiranta celnego albo podkomisarza celnego (tzn. zgodnie z regułą dotychczasowego stopnia służbowego - art. 223 ust. 3 pkt 1). Drugą grupą funkcjonariuszy, którym określa się stopień służbowy w tym korpusie, są funkcjonariusze spełniający wymóg zajmowania przed dniem wejścia w życie ustawy stanowiska, które wiązało się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników, bądź pełnienia obowiązków na tym stanowisku oraz wymóg pełnienia służby w stopniu innym niż wymieniony wyżej w służbie stałej. W ocenie skarżącego, dokonując wykładni językowej, pod pojęciem "przed dniem wejścia w życie ustawy" należy rozumieć dowolny okres poprzedzający wejście ustawy w życie. Orzecznictwo Sądu Najwyższego oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego nie pozostawia wątpliwości, co do rozumienia przedmiotowego pojęcia. Zatem jeżeli przepis mówi o okresie "przed dniem wejścia w życie ustawy", to chodzi w nim o każdy przedział czasowy poprzedzający tę datę. Przyjęcie innej interpretacji art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej jest niezasadne także z punktu widzenia obowiązujących zasad techniki prawodawczej. Skoro zatem skarżący pełni służbę na podstawie mianowania do służby stałej, a od [...] października 2005 r. przez okres prawie 3 lat pełnił służbę na stanowiskach, które wiązały się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych, to mianowanie go na stopień w korpusie oficerów młodszych było obligatoryjne. Dyspozycja art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej została bowiem sformułowana w sposób dyskrecjonalny i nie dopuszcza możliwości pominięcia przez kierownika urzędu określającego stopnie służbowe w danym korpusie, któregokolwiek z kryteriów wskazanych w tym przepisie. Ustawodawca nie ogranicza również katalogu osób, o których mowa w art. 223 ust. 3 pkt 2 do funkcjonariuszy, którzy nie zostali ze stanowisk, o których w nim mowa, odwołani. Tym samym, stworzył grono funkcjonariuszy celnych, którym należy określić stopień służbowy w korpusie oficerów młodszych, zapewniając sobie jednocześnie możliwość zweryfikowania ich predyspozycji do zajmowania stanowisk, o których mowa w art. 27 ust. 10 i ust. 11 ustawy o Służbie Celnej, w ciągu dwóch lat od dnia wejścia w życie ustawy podczas szkolenia specjalistycznego i egzaminu potwierdzającego jego ukończenie (art. 223 ust. 9). Skarżący zarzucił też, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem ogólnych zasad postępowania zdefiniowanych na gruncie Kodeksu postępowania administracyjnego, zobowiązujących organ do rzetelnej, wnikliwej i kompleksowej oceny stanu faktycznego i prawnego. W uzasadnieniu skarżonej decyzji Szef Służby Celnej pomija bowiem zgłoszony przez stronę skarżącą dowód w sprawie w postaci żądania uwzględnienia przy wydawaniu skarżonego rozstrzygnięcia stosownych prawomocnych ostatecznych orzeczeń sądów powszechnych, odnoszących się do analogicznych spraw funkcjonariuszy celnych, w których potwierdzają słuszność stanowiska prezentowanego przez wnoszących powództwo funkcjonariuszy w odniesieniu do interpretacji przepisu art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej. Podniósł też, iż w myśl zasady praworządności, zdefiniowanej na gruncie art. 6 k.p.a., administracja publiczna może czynić tylko to, do czego wyraźnie upoważnia ją prawo i to w formach i trybie prawem przewidzianych, zaś strony - podmioty stanowiące odbiorców działań władczych organów administracji publicznej mają prawo żądania ścisłego przestrzegania przez administrację publiczną zasad praworządności i skutecznej ochrony przed potencjalnymi naruszeniami prawa. W przekonaniu skarżącego, sposób prowadzenia postępowania w sprawie mianowania na stopień służbowy przez Dyrektora Izby Celnej w [...] utrzymany przez Szefa Służby Celnej, w szczególności zaś zaniechanie rzetelnej oceny stanu faktycznego oraz aktualnego orzecznictwa sądowego w analogicznych sprawach, narusza zasadę indywidualnego podejścia do sprawy i uchybia zasadom prowadzenia postępowania w sposób budujący zaufanie do organów administracji publicznej, prawdy obiektywnej i słusznego interesu obywateli oraz przekonywania. W odpowiedzi na skargę Szef Służby Celnej wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Ponadto zgodnie z art. 134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, doszedł do przekonania o konieczności uwzględnienia skargi z przyczyn, które wziął pod uwagę z urzędu niezależnie od jej treści, poprzez stwierdzenie nieważności skarżonego aktu prawnego w związku z wydaniem go z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W tym miejscu wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie od decyzji organu I instancji wnosi się za pośrednictwem tegoż organu do organu II instancji w terminie 14 dni od daty otrzymania decyzji organu I instancji. Warunkiem skuteczności czynności procesowej - wniesienia odwołania, jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji. Rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, a zatem decyzji, która korzysta z ochrony trwałości" (wyr. NSA z dnia 6 grudnia 1999 r., IV SA 2028/97, LEX nr 48735) (v. G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan, Komentarz do art. 16 kodeksu postępowania administracyjnego, Lex Omega nr 35/2009). W rozpoznawanej sprawie decyzja Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] listopada 2009 r. doręczona została skarżącemu w dniu 26 listopada 2009 r., dlatego też 14-dniowy termin do złożenia odwołania upłynął w dniu 10 grudnia 2009 r. Po tym terminie objęta odwołaniem decyzja stała się ostateczna. W. R. odwołanie od decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...] złożył natomiast dopiero w dniu 16 listopada 2010 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. W świetle powyższego należy zauważyć, iż strona niewątpliwie nie dochowała terminu ustawowego do wniesienia odwołania. Tym samym jej czynność polegająca na złożeniu wymienionego środka odwołania nie mogła wywołać zamierzonego skutku, albowiem odwołanie, jako wniesione po terminie nie mogło wszcząć postępowania odwoławczego prowadzącego do wydania decyzji merytorycznej. Warunkiem skuteczności tej czynności procesowej jest bowiem zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje zaś bezskuteczność odwołania. Tymczasem organ, pomimo posiadanej wiedzy odnośnie uchybienia terminu rozpoznał odwołanie decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. A zatem w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż organ rozpoznał środek odwoławczy wniesiony z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, tym samym dokonał weryfikacji w zwykłym postępowaniu odwoławczym decyzji, od którego nie przysługiwał już środek zaskarżenia. Bez znaczenia dla stwierdzenia powyższego faktu pozostaje okoliczność niepouczenia strony o sposobie zaskarżenia przedmiotowego aktu administracyjnego. Szef Służby Celnej mógł bowiem rozpoznać odwołanie od decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...] jedynie po uprzednim przywróceniu skarżącemu - w trybie art. 58 k.p.a. - terminu do jego wniesienia. Wskazać jednocześnie należy, iż W. R. wniosek taki złożył, jednak Szef Służby Celnej nie rozpoznał go, uznając za zbędny. Organ odwołał się w tej materii do brzmienia art. 112 k.p.a., który przewiduje, że błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Stanowisko Szefa Służby Celnej w tej materii uznać należy za błędne. Brak pouczenia strony o sposobie zaskarżenia decyzji nie zmienia bowiem faktu, że stała się ona ostateczna. Okoliczność braku takiego pouczenia uzasadnia natomiast ewentualne przywrócenie terminu do wniesienia środka zaskarżenia w trybie art. 58 k.p.a., oczywiście o ile zachodzą w analizowanym przypadku wszystkie przesłanki w tym przepisie przewidziane. Zaprezentowane wyżej stanowisko Sądu znajduje oparcie w szeregu orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego. Należy tutaj wskazać wyrok NSA z dnia 21 lutego 2008 r. sygn. akt IOISK 1896/06, czy też postanowienie NSA z 9 lipca 1999 r., sygn. akt I SA 1600/98, postanowienie NSA z 27 października 1998 r., sygn. akt III SA 382/97, wyrok NSA z 27 lutego 1998 r., sygn. akt IV SA 792/96 czy postanowienie NSA z 30 stycznia 1998 r., sygn. akt IV SA 641/96. Na zacytowanie zasługuje teza wyroku NSA z 1 lipca 1998 r., sygn. akt III SA 230/97, w którym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że : "Wprawdzie art. 112 k.p.a. stanowi, że błędne pouczenie w decyzji co do prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia, ale też nie może dawać tej stronie specjalnych uprawnień naruszających ustalone prawem zasady postępowania. Błędne pouczenie będzie stanowiło uzasadnienie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, jeśli skarżący zechce z tej możliwości wzruszenia zaskarżonej decyzji skorzystać". Reasumując, podkreślić należy, iż w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż organ rozpoznał środek odwoławczy wniesiony z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, tym samym dokonał weryfikacji w zwykłym postępowaniu odwoławczym postanowienia, od którego nie przysługiwał już środek zaskarżenia. Mając na uwadze okoliczność, że Szef Służby Celnej rozpoznał odwołanie skarżącego od decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...], bez rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia tego środka zaskarżenia stwierdzić należy, że organ ten rozpoznał środek zaskarżenia od decyzji, która nabrała waloru ostateczności. Takie działanie organu godzi w przewidzianą w art. 16 § 1 k.p.a. zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych i pozwala na stwierdzenie, że decyzja z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Stwierdzenie zaś w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż w niniejszej sprawie nie doszło do uchybienia terminu do złożenia odwołania od aktu mianowania, albowiem akt mianowania nie zawierał pouczenia o odwołaniu, zatem zgodnie z art. 112 k.p.a. brak taki nie może szkodzić stronie, nie jest wystarczające. Organ myli tu pojęcia "złożenie odwołania w terminie" z pojęciem "uchybienie terminu do złożenia odwołania" oraz instytucją przywrócenie terminu. Przypomnieć należy, iż uchybienie terminu do złożenia odwołania jest w niniejszej sprawie bezsporne, natomiast skarżący wniósł o przywrócenie mu terminu i organ był zobligowany wniosek w tym zakresie rozpatrzyć, wydając stosowne postanowienie. Ponadto wskazać należy, że stosownie do art. 112 k.p.a., błędne pouczenie co do prawa wniesienia odwołania istotnie nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia, jednakże nie można w ten sposób ani przyznawać stronie uprawnień naruszających ustalone prawem zasady postępowania administracyjnego, ani też usankcjonować nieistniejących zasad zaskarżania. O dopuszczalności i trybie wnoszenia środków zaskarżenia nie decydują bowiem organy administracji, lecz przepisy prawa, które organy winny prawidłowo stosować. Natomiast twierdzenie organu, iż z uwagi na brak stosownego pouczenia w akcie mianowania do uchybienia terminu nie doszło jest nieprawidłowe i narusza wprost dyspozycję art. 129 § 2 k.p.a. Przepis ten z mocy prawa ustanawia czternastodniowy termin do złożenia odwołania. Brak stosownego pouczenia o odwołaniu nie spowodował zaś ustania mocy powyższej normy, a jedynie otworzył skarżącemu drogę do przywrócenia mu na jego wniosek terminu, który został uchybiony. Brak stosownego pouczenia o środkach odwoławczych nie stwarza możliwości złożenia przez stronę odwołania w każdym czasie, ale jedynie z zachowaniem zasad określonych w art. 58 i art. 59 k.p.a. Wykazane przyczyny nieważności zaskarżonej decyzji stanowią okoliczność przesądzającą treść niniejszego rozstrzygnięcia. Sąd nie mógł w tej sytuacji ustosunkować się do merytorycznej argumentacji skargi ani oceniać w tym kontekście decyzji Szefa Służby Celnej z [...] lipca 2011 r. Ponownie rozpatrując niniejszą sprawę organ w pierwszej kolejności zbada zasadność wniosku W. R. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, a w szczególności kiedy skarżący dowiedział się o możliwości wniesienia odwołania od aktu mianowania i czy bezpośrednio po uzyskaniu tej wiadomości sporządził i złożył odwołanie. Dopiero po ewentualnym pozytywnym rozstrzygnięciu tego wniosku organ będzie mógł rozpoznać odwołanie od aktu mianowania. Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku. Stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, Sąd działał na podstawie art. 152 p.p.s.a.