II SA/Wa 227/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Andrzej Góraj, Protokolant st. specjalista Małgorzata Plichta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2016 r. sprawy ze skargi W. L. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie uposażenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję w zakresie w jakim uchyla ona decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w części dotyczącej terminu ustalenia dodatku służbowego oraz ustalenia nowej wysokości dodatku służbowego z dniem [...] grudnia 2015 r.; 2. uchyla decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w części dotyczącej przyznania od dnia [...] grudnia 2015 r. dodatku służbowego; 3. w pozostałej części skargę oddala; 4. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz W. L. kwotę 497 zł (słownie: czterysta dziewięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej jako Minister lub organ) decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 127 § 3 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku [...] W. L. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją tego Ministra z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie przyznania z dniem 1 grudnia 2015 r. uposażenia, w tym dodatku służbowego w kwocie 5250 zł miesięcznie, uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu ustalenia dodatku służbowego; orzekł, że ustalenie nowej wysokości dodatku służbowego nastąpi z dniem 21 grudnia 2015 r.; w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ wskazał, iż w dniu [...] listopada 2015 r. decyzją nr [...] ustalił [...] W. L. od dnia 1 grudnia 2015 r. dodatek służbowy w nowej niższej niż uprzednio wysokości, uwzględniając dyspozycyjność związaną z zajmowanym stanowiskiem i odpowiedzialność za podejmowane decyzje służbowe oraz stopień zdyscyplinowania przy realizacji zadań służbowych, a także inicjatywę w służbie. Wzięto również pod uwagę fakt dokonania poprzedniej zmiany wysokości dodatku służbowego w okolicznościach wskazujących na to, że przesłanki jakie powołano w uzasadnieniu w istocie nie miały zindywidualizowanego charakteru, w szczególności przez wskazanie jednobrzmiącego uzasadnienia w odniesieniu do szeregu osób oraz dokonanie zmiany jednocześnie w odniesieniu do tych osób z dniem 1 listopada 2015 r. Istotne znaczenie miał także fakt zwiększenia wysokości dodatku służbowego wszystkim tym osobom do maksymalnej dopuszczonej w przepisach wysokości. Przedstawione w poprzednio wydanej decyzji ogólnikowe uzasadnienie nie wskazywało w istocie jaka była podstawa faktyczna jej wydania, a tym samym decyzja nie spełniała wymogu należytego uzasadnienia zdania organu, który ją wydał. Ustalenie dodatku służbowego nastąpiło w wysokości przysługującej przed ostatnią zmianą w tym przedmiocie, to jest przed dniem 1 listopada 2015 r. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona zarzuciła naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., polegające na tym, że organ nie dokonał obiektywnego rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, pominął okoliczności sprawy korzystne dla skarżącego, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak uzasadnienia faktycznego podjętej decyzji. Minister nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniesionego środka zaskarżenia i decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. orzekł jak na wstępie. W motywach rozstrzygnięcia organ przywołał treść art. 86 i art. 87 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U z 2013 r., poz. 1340 ze zm.) oraz § 5 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2008 r. Nr 37, poz. 212 ze zm.). Podniósł, iż analiza powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że dodatki do uposażenia przysługują strażakowi za faktyczne wykonywanie obowiązków lub pełnienie służby na stanowisku, z którym dodatek ten jest związany, nie zaś z tytułu mianowania i powołania na określone stanowisko. Ponadto wysokość dodatku pozostawiona została uznaniu przełożonego uprawnionego do mianowania lub powołania. Skoro dodatek służbowy przyznaje strażakowi i określa jego wysokość przełożony uprawniony do mianowania lub powołania, to również w ramach tych kompetencji przełożony strażaka ma prawo nie tylko pozbawić strażaka dodatku służbowego, ale i obniżyć dodatek w przypadku uchybienia tylko niektórym wymogom. Uznaniowość wysokości dodatku służbowego oznacza również, że nawet strażacy wykonujący te same zadania służbowe mogą posiadać dodatek służbowy w różnej wysokości. Taki charakter dodatku sprawia, że strażak nie może skutecznie kwestionować wysokości dodatku, o ile jest ona zgodna z obowiązującymi przepisami. Dodatek ten nie jest premią za dotychczasową nienaganną służbę, lecz wynagrodzeniem za aktualnie należyte realizowanie wyznaczonych zadań i czynności. Uwzględniając powyższe Minister stwierdził, że ustalenie nowej kwoty dodatku służbowego [...] W. L. nastąpiło w oparciu o przepisy pragmatyki służbowej, a więc zaskarżona decyzja jest zgodna z obowiązującym prawem. Minister podkreślił, iż w zaskarżonym rozstrzygnięciu nie zakwestionował dotychczasowych osiągnięć i dokonań [...] W. L., lecz u podstaw decyzji z dnia [...] listopada 2015 r. legło ustalenie stanu faktycznego, zgodnie z którym bieżąca ocena wywiązywania się przez strażaka z obowiązków i realizacji czynności służbowych, a także inicjatywy w służbie, nie odbiega w sposób znaczący od poziomu wywiązywania się przez tegoż strażaka z nałożonych na niego zadań służbowych przed wydaniem decyzji nr [...] z dnia [...] października 2015 r. o podwyższeniu dodatku służbowego. W ocenie organu, przed wydaniem ww. decyzji, nie zaistniały okoliczności, które uzasadniałyby podwyższenie strażakowi dodatku służbowego. Ponadto przy wydaniu decyzji o ustaleniu dodatku służbowego wymienionemu strażakowi Minister badał wszystkie okoliczności faktyczne związane ze sprawą i uznał za słuszne przedłożenie interesu społecznego, wyrażającego się w racjonalnym wydatkowaniu środków publicznych przeznaczonych na uposażenia, nad indywidualny interes strażaka. Organ podkreślił, iż wydatkowanie środków pieniężnych z budżetu państwa, niezależnie od ich wysokości powinno podlegać szczególnym rygorom, bowiem nieracjonalność w tej kwestii będzie sprzeczna zarówno z interesem społecznym, jak i interesem strony. Z uwagi na fakt, że zaskarżonej decyzji nie został nadany rygor natychmiastowej wykonalności oraz nie podlegała ona natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy, konieczne stało się ustalenie nowej daty przyznania dodatku służbowego. W związku z uchyleniem zaskarżonej decyzji w części terminu przyznania dodatku służbowego i nowym określeniem tego terminu, utrzymane zostały w mocy wszystkie pozostałe elementy decyzji. Decyzja Ministra z dnia [...] grudnia 2015 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez W. L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Podnosząc zarzut rażącego naruszenia przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wydanie zaskarżonych decyzji, tj.: 1) art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, w szczególności poprzez zaniechanie ustalenia czy w sprawie rzeczywiście zaistniała jakakolwiek podstawa do obniżenia dodatku służbowego, 2) art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez dowolną ocenę sprawy, przekroczenie granic uznania administracyjnego i tym samym zaniechanie uzasadnienia sprawy dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania wg. norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, iż organ jest umocowany do ustalenia wysokości przyznanego strażakowi dodatku służbowego w oparciu przesłanki wskazane w § 5 powołanego rozporządzenia z dnia 27 lutego 2008 r., przy czym jego uprawnienie sprowadza się do ustalenia kwoty dodatku, którego jedynie górna granica jest limitowana prawem. W konsekwencji w tym zakresie organy działają w ramach uznania administracyjnego, stąd decyzja dotycząca ustalenia wysokości dodatku służbowego, powzięta w wyniku prawnie dozwolonego wyboru rozstrzygnięcia przez organ, jest decyzją administracyjną o charakterze uznaniowym. W niniejszej zaś sprawie zachodzi przekroczenie granic uznania administracyjnego, bowiem organ nie uzasadnił rozstrzygnięcia dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami. Wskazanie w uzasadnieniu decyzji argumentu uwzględnienia dyspozycyjności związanej z zajmowanym stanowiskiem i odpowiedzialność za podejmowane decyzje służbowe oraz stopień zdyscyplinowania przy realizacji zadań służbowych, a także inicjatywę w służbie, w sytuacji gdy organ w okresie około 11 dni sprawowania funkcji pełnienia nie zdążył zapoznać się z funkcjonowaniem służby kierowanej przeze skarżącego, czyni tę argumentację bezzasadną. W ocenie skarżącego, chcąc obniżyć wysokość dodatku służbowego organ powinien był wskazać przede wszystkim na dopuszczalność zastosowania w moim przypadku instytucji obniżenia, wskazać na przyczyny pozwalające mu na dokonanie takiego wyboru i wykazać adekwatność zastosowanego środka do okoliczności sprawy skarżącego, jako indywidualnej. Natomiast w analizowanym przypadku nie jest w ogóle wiadomym jakie okoliczności wystąpiły, które uzasadniłyby obniżenie skarżącemu dodatku. Nie jest wiadomym jakie dowody świadczą o tym, że obniżenie dodatku stało się zasadne i dlaczego w takiej, a nie innej wysokości w sytuacji gdy decyzję nr [...] podwyższającą skarżącemu dodatek służbowy Minister wydał po okresie ponad rocznej współpracy, natomiast kolejna decyzja Ministra z dnia [...] listopada 2015 r. została podjeta po ok. 11 dniach po objęciu urzędu przez Ministra. W tej sytuacji, organ doprowadził do tego, że brak jest nawet możliwości zweryfikowania, czy wydanie zaskarżonej decyzji było zasadne. W sprawie w ogóle nie doszło bowiem do przeprowadzenia postępowania i wyjaśnienia stanu faktycznego. Brak więc było możliwości ustalenia, czy wobec tego istniał materiał dowodowy pozwalający na wyciągnięcie wniosków, które zostały wyciągnięte przez organ. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należało, iż nie poddaje się ona kontroli instancyjnej. W świetle najdalej idącego zarzutu skargi – naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. – pierwszą kwestią wymagającą zbadania przez Sąd było ustalenie, czy skarżona decyzja zawiera wszelkie wymagane prawem elementy. W myśl art. 107 § 1 i 3 k.p.a. decyzja powinna zawierać m.in. uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie decyzji winno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Organ uzasadniając wydaną decyzję powinien więc odnieść się przede wszystkim do materiału dowodowego, jaki zgromadził w trakcie trwania postępowania administracyjnego. Dotyczy to zarówno materiału dowodowego, na którym się oparł przy rozstrzyganiu, jak też materiału, któremu odmówił wiary. Po przedstawieniu zebranych dowodów, i wyjaśnieniu, którym z nich dał wiarę, a którym tej wiary odmówił i dlaczego, na organie wydającym decyzję ciąży obowiązek ustalenia stanu faktycznego, stanowiącego istotę badanej sprawy. W końcowej zaś fazie uzasadnienia, organ powinien przedstawić swoje wnioski, jakie wysnuł po zbadaniu dowodów zebranych w sprawie. Tak sporządzone uzasadnienie umożliwia stronie postępowania poznanie motywów działania organu i zrozumienia wydanej decyzji. Dzięki poprawnie sporządzonemu uzasadnieniu, również Sąd, w razie wniesienia skargi, ma możliwość zweryfikowania wydanego rozstrzygnięcia i zbadania, czy organ wziął pod uwagę całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, oraz czy w sposób logiczny wyjaśnił swoje stanowisko. Nadto, biorąc pod uwagę fakt, że skarżona decyzja, w części dotyczącej określenia wysokości dodatku służbowego, została wydana w ramach uznania administracyjnego, należało dodatkowo wyjaśnić tę problematykę, jako pozostającą w ścisłym związku ze sposobem uzasadniania takiej decyzji. Uznanie administracyjne oznacza zaś przyznanie organowi administracji publicznej przepisem prawa materialnego pewnego luzu decyzyjnego, polegającego na możliwości wyboru sposobu rozstrzygnięcia danej sprawy administracyjnej. Działanie organu korzystającego z możliwości podjęcia decyzji w ramach uznania administracyjnego musi mieścić się w granicach zakreślonych wynikającym z art. 7 k.p.a. dążeniem do wyjaśnienia prawdy obiektywnej i obowiązkiem załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu strony. Ocena, czy przy wydawaniu rozstrzygnięcia przez organ, doszło do przekroczenia granic uznania administracyjnego, wymaga ustalenia właściwych proporcji pomiędzy kryterium interesu społecznego, a słusznym interesem strony. Nie wynika to z prostego odczytania treści art. 7 k.p.a. Wskazać należy, iż zarówno pojęcia interesu społecznego, jaki słusznego interesu strony, nie zostały ustawowo zdefiniowane, co powoduje, że treść nadaje im organ orzekający. Z reguły interes indywidualny nie pokrywa się z interesem społecznym. Ustawodawca w art. 7 k.p.a. nie określił hierarchii tych wartości, ani też zasad rozstrzygania kolizji pomiędzy interesem społecznym i słusznym interesem strony. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 18 listopada 1993 r., sygn. akt III ARN 49/93 (OSNCP 1994/9/181) stwierdził, że "w państwie prawa nie ma miejsca dla mechanicznie i sztywno pojmowanej nadrzędności interesu ogólnego nad interesem indywidualnym. Oznacza to, że w każdym przypadku działający organ ma obowiązek wskazać, o jaki interes ogólny (publiczny) chodzi i udowodnić, iż jest on na tyle ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych obywateli. Zarówno istnienie takiego interesu, jak i jego znaczenie, a także przesłanki powodujące konieczność przedłożenia w konkretnym wypadku interesu publicznego nad indywidualny podlegać muszą zawsze wnikliwej kontroli instancyjnej i sądowej". Zagadnienie wyważenia słusznego interesu w sprawie jest niezmiernie trudne, albowiem opiera się na elementach ocennych. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że decyzja uznaniowa pozostaje wprawdzie pod kontrolą Sądu, to jednak zakres tej kontroli jest ograniczony. Sprowadza się do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. Kontrola w takich przypadkach dotyczy procesu wydania decyzji (spełnienia przez organ wymogów proceduralnych), ustalania stanu faktycznego jako elementu tego procesu oraz oceny faktów, które z punktu widzenia obowiązujących przepisów mogą mieć w danej sprawie istotne znaczenie prawne. Dotyczy ona zatem tej części treści decyzji uznaniowej, która jest powiązana z określonymi i ostrymi kryteriami prawnymi, nie obejmuje zaś tej części treści rozstrzygnięcia, która wiąże się z realizowaniem określonej polityki administracyjnego stosowania prawa (celowości administracyjnej czy roli słuszności w kształtowaniu treści decyzji) w ramach luzów decyzyjnych stworzonych przez podstawy decyzji uznaniowej. Sądy administracyjne nie są uprawnione do dokonywania oceny tego, w jaki sposób organy administracji wypełniają treści pozasystemowych kryteriów słusznościowych czy celowościowych, realizując określoną politykę stosowania prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 2011 r. sygn. akt I OSK 301/11). W tego typu sprawach sądy administracyjne badają jedynie, czy organy w konkretnej sprawie nie przekroczyły granic uznania, to jest czy ich decyzja nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Nie mogą natomiast wkraczać w kompetencje organów i oceniać słuszności realizowanej przez nie polityki kadrowej. Kontrola sądowa decyzji uznaniowych zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji została spełniona, zawarta w art. 7 k.p.a., powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony. Przy czym zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został ustalony i wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie (patrz m.in. wyrok NSA wydany w sprawie o sygn. akt I OSK 464/15). Powyższe cechy decyzji uznaniowej sprawiają więc, że jej uzasadnienie powinno być jeszcze wnikliwiej sporządzone, z uwzględnieniem ww. okoliczności. W świetle powyższego, odnosząc się do skarżonej decyzji, uznać należało, iż nie spełnia ona wymogów wynikających z art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie decyzji nie zawiera bowiem elementów, o których mowa w wyżej powołanym przepisie, jak też nie zawiera wytłumaczenia pozostałych przesłanek pozasystemowych i kryteriów słusznościowych czy celowościowych, charakterystycznych dla decyzji uznaniowej. Organ sporządzając uzasadnienie decyzji dotyczącej przyznania dodatku służbowego strażakowi, nie odniósł się w nim do treści § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spaw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2008 r. Nr 37, poz. 212), mimo, iż przepis ten określa warunki przyznawania i okoliczności uwzględniane przy ustalaniu i zmianie wysokości dodatku służbowego. Organ poprzestał jedynie na przywołaniu treści ww. normy prawnej. Nie odniósł jej jednak do osoby skarżącego. Nie uzasadnił rozstrzygnięcia posługując się przesłankami określonymi w tym przepisie tj.: 1) dyspozycyjność związana z zajmowanym stanowiskiem i odpowiedzialność za podejmowane decyzje służbowe oraz stopień zdyscyplinowania przy realizacji zadań służbowych; 2) udział w ćwiczeniach i zgrupowaniach; 3) udział w akcjach ratowniczych poza terenem działania jednostki organizacyjnej Państwowej Straży Pożarnej, w której strażak pełni służbę; 4) sprawność fizyczna, potwierdzona wynikami sprawdzianów; 5) inne szczególnie uzasadnione przypadki, uzasadniające przyznanie dodatku służbowego. Samo zaś stwierdzenie organu, że wywiązywanie się przez strażaka z obowiązków służbowych nie odbiega w sposób znaczący od poziomu wywiązywania się z nich w okresie przed wydaniem decyzji z dnia [...] października 2015 r. o podwyższeniu dodatku służbowego, nie spełnia kryterium prawidłowo i wyczerpująco sporządzonego uzasadnienia. Nie wskazuje bowiem szczegółowo faktów, które przesądziły o takim wniosku organu. Również odnoszenie się w niniejszej sprawie przez organ do decyzji z dnia [...] października 2015 r. o podwyższeniu dodatku służbowego, nie znajdowało umocowania w obowiązujących przepisach prawa. Organ skarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. ustalił bowiem stronie na nowo składniki i wysokość uposażenia, w tym dodatku służbowego, a nie dokonywał zmiany wcześniejszej decyzji ustalającej sporny dodatek. Skoro więc sam organ postanowił w niniejszym postępowaniu ustalić na nowo wysokość omawianego świadczenia, to obowiązkiem organu było również poczynienie szczegółowych ustaleń w zakresie warunków przyznawania i okoliczności uwzględnianych przy ustalaniu i zmianie wysokości dodatku służbowego, jakie prawodawca określił w § 5 ust. 1 powołanego rozporządzenia. Dopiero bowiem te nowe ustalenia, aktualnie dokonane, mogły stanowić podstawę faktyczną do wydania skarżonej decyzji. Powyższe uchybienie w sporządzeniu uzasadnienia sprawia, iż nie tylko nie jest możliwa weryfikacja poprawności wydanego rozstrzygnięcia w części dotyczącej określenia dodatku służbowego, ale w ogóle nie jest wiadomym, czy organ dokonał jakichkolwiek (pozostających w związku ze sprawą i jej podstawą prawną) ustaleń faktycznych. Z uzasadnienia badanego rozstrzygnięcia nie wynika bowiem to, czy organ w ogóle ustalał fakty dotyczące przesłanek oznaczonych w § 5 ust. 1 w. rozporządzenia. Przy tak niewłaściwie sporządzonym uzasadnieniu nie sposób dojść więc nie tylko do tego, czym kierował się organ określając skarżącemu wysokość dodatku służbowego, ale też czy zebrał wszystkie dowody w sprawie, niezbędne do podjęcia w tym względzie rozstrzygnięcia. W aktach administracyjnych nie zawarto dokumentów źródłowych, których analiza pozwoliłyby Sądowi potwierdzić zasadność toku rozumowania organu. Tym bardziej jako niemożliwe jawi się więc merytoryczne ocenienie poprawności skarżonego rozstrzygnięcia. Na obecnym etapie postępowania zaskarżoną, jak i poprzedzającą ją decyzję, w części określającej skarżącemu wysokość dodatku służbowego, należało uznać za niepoddające się kontroli sądowej. Na marginesie dodania wymagało to, że uwaga zawarta w skarżonej decyzji, iż strażak nie może skutecznie kwestionować wysokości dodatku, o ile jest ona zgodna z przepisami, jawiła się jako przedwczesna. Abstrahując już nawet od tego, że powyższy pogląd organu pozostaje w sprzeczności z przedstawionym w niniejszym uzasadnieniu stanowiskiem judykatury odnośnie zakresu przedmiotowego decyzji uznaniowej, to o samej możliwości skutecznego kwestionowania wysokości dodatku do wynagrodzenia można byłoby mówić w sytuacji, gdyby strona znała motywy, jakimi kierował się organ przy ustalaniu wysokości omawianego dodatku. Ogólnikowość uzasadnienia skarżonej decyzji, które nie zawiera prawnych motywów rozstrzygnięcia, pozbawiła jednak stronę takiej możliwości. Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie zobowiązany do ustalenia stanu faktycznego w zakresie warunków przyznawania i okoliczności uwzględnianych przy ustalaniu i zmianie wysokości dodatku służbowego, jakie prawodawca określił w § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spaw Wewnętrznych i Administracji z 27 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2008 r. Nr 37, poz. 212), jak również do sporządzenia wyczerpującego uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia, z uwzględnieniem uwag poczynionych przez tutejszy Sąd w niniejszym uzasadnieniu. W tym stanie sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.). W przedmiocie zwrotu kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 powołanej ustawy procesowej (pkt 4 sentencji wyroku). Skargę na decyzję z dnia [...] grudnia 2015 r. w pozostałym zakresie Sąd oddalił, na podstawie art. 151 wyżej powołanej ustawy procesowej (pkt 3 sentencji wyroku), bowiem ustalenie skarżącemu uposażenia zasadniczego oraz dodatku za stopień zostało dokonane zgodnie z prawem wg. sztywnych kryteriów nie podlegających uznaniu organu, czego też skarżący w istocie nie kwestionował.