II SA/Wa 2272/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Asesor WSA Karolina Kisielewicz, Protokolant referent stażysta Joanna Mazur po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2019 r. sprawy ze skargi R. J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...]października 2018 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, z późn. zm.), zwanej dalej K.p.a. oraz art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1839, z późn. zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] o odmowie wydania R. J. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celu łowieckiego. W przedmiotowej sprawie Komendant Wojewódzki Policji wL. zakwestionował przedłożone przez wnioskodawcę orzeczenie psychologiczne z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] oraz orzeczenie lekarskie z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] stwierdzające, że posiada zdolność psychofizyczną do dysponowania bronią, składając odwołanie do Wojskowej Specjalistycznej Przychodni Lekarskiej SPZOZ w L. w związku z pozyskaniem w toku prowadzonego postępowania informacji o licznych przypadkach naruszania przepisów prawa w ruchu drogowym. Po ponownych badaniach, ostatecznym orzeczeniem psychologicznym z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...]stwierdzono, że wnioskodawca należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji i nie może dysponować bronią, natomiast ostatecznym orzeczeniem lekarskim z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...]ustalono, że R. J. posiada zdolność do dysponowania bronią. Organ uzasadniając odmowę wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej stwierdził, że negatywne ostateczne orzeczenie psychologiczne z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] uniemożliwia dysponowanie bronią. Podkreślił, że orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwoławczym jest niepodważalne, a to oznacza, że organy Policji, będąc związane ostatecznym orzeczeniem lekarskim i psychologicznym, nie mogą dokonywać ich oceny. Takie orzeczenie ma moc wiążącą i determinuje sposób rozstrzygnięcia sprawy do jej istoty. Ustawodawca nie przewidział możliwości przyznania prawa do posiadania broni osobie, która uzyskała choćby jedno ostateczne negatywne orzeczenie kwestionujące jej zdolność do posługiwania się bronią. Organ zaznaczył, że do rozpatrzenia ewentualnych zarzutów dotyczących braku rzetelności i pobieżności lekarza orzecznika właściwy jest wojewoda, na terenie działania którego znajduje się placówka, w której strona uzyskała orzeczenia. W związku z powyższym wniosek strony o zobowiązanie lekarza psychologa do złożenia zaświadczenia, w którym wskaże czym się kierował przy wydaniu orzeczenia nie ma żadnego uzasadnienia. Brak jest także podstaw do spełnienia żądania odnośnie dopuszczenia dowodu z opinii biegłego psychologa mającej obrazować czy spełnia przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. J. wniósł o: uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2018 r. nr [...], wydanie mu pozwolenia na broń bądź przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, zobowiązanie lekarza psychologa do złożenia oświadczenia, w którym wskaże jakie okoliczności oraz przepisy prawa stanowiły podstawę wydania kwestionowanego orzeczenia i przeprowadzenie dowodu z tego dokumentu, a także dopuszczenie dowodu z opinii biegłego psychologa na okoliczność, czy spełnia przesłanki wskazane z art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 23 grudnia 2005 r. w sprawie wykazu stanów chorobowych i zaburzeń funkcjonowania psychologicznego wykluczających możliwość wydania pozwolenia na broń i rejestracji broni (Dz. U. z 2006 r. Nr 2 poz. 14), a także art. 136 § 1 K.p.a., poprzez ich błędną wykładnię. Skarżący wskazał, że nie występuje u niego żaden stan chorobowy i zaburzenie funkcjonowania psychologicznego wykluczające możliwość wydania pozwolenia na broń i rejestracji broni określone w art. 15 ust. 9 powyższego rozporządzenia, a ponadto nie spełnia żadnej z pozostałych negatywnych przesłanek wydania orzeczenia psychologicznego. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. W piśmie z dnia [...] maja 2019 r. złożonym na rozprawie skarżący poparł skargę i wniósł o dołączenie do akt sprawy i przeprowadzenie dowodów z następujących dokumentów: 1. orzeczenia psychologicznego z dnia [...] maja 2019 r. nr [...]wydanego przez P. S., psychologa upoważnionego do badań psychologicznych osób występujących o wydanie pozwolenia na broń lub zgłaszających do rejestru broń pneumatyczną oraz posiadających pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną, stwierdzające, że nie należy on do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią, 2. opinii psychologa z dnia [...] maja 2019 r., wydanej przez P. S., psychologa upoważnionego do badań psychologicznych osób występujących o wydanie pozwolenia na broń lub zgłaszających do rejestru broń pneumatyczną oraz posiadających pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną, stwierdzającej na podstawie przeprowadzonego badania psychologicznego, że wobec niego nie ma przesłanek do wystawienia orzeczenia o niemożności dysponowania bronią, 3. decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia mu uprawnienia kategorii B prawa jazdy – na okoliczność bardzo dobrego stanu zdrowia oraz faktu, że nie należy on do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią. Ponadto skarżący wniósł o zobowiązanie organu, ewentualnie Wojskowej Specjalistycznej Przychodni Lekarskiej SPZOZ w L., do złożenia do akt postępowania pełnej dokumentacji wraz z wynikami jego badania psychologicznego stanowiących podstawę wydania orzeczenia psychologicznego z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...], a także zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa prawnego. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 15h ust. 1 i 2 ustawy o broni i amunicji przez uznanie, że organ Policji prowadzący postępowanie może odwołać się do jednostki odwoławczej wymienionej w art. 15h ust. 3 tej ustawy, a podstawą odwołania nie jest orzeczenie lekarskie lub psychologiczne, tylko nowe fakty i okoliczności, które organ pierwszej instancji prowadzący postępowanie ujawnił już po wydaniu orzeczeń w pierwszej instancji, 2. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.: a) art. 7 K.p.a. i art. 75 §1 K.p.a., poprzez przyjęcie do podstawy faktycznej rozstrzygnięcia dowodu z orzeczenia psychologicznego z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...], którego treść jest sprzeczna z prawem, co miało wpływ na wynik sprawy, b) art. 8 i art. 11 K.p.a., poprzez zaniechanie obowiązku wyjaśniania przesłanek, którymi kierował się organ Policji przy wniesieniu odwołań od orzeczenia lekarza i psychologa wydanych w pierwszej instancji, c) art. 77 § 2 K.p.a., tj. normy postępowania, na podstawie której organ Policji mógł zweryfikować nowe fakty i okoliczności z posiadanymi w aktach sprawy orzeczeniem lekarskim i psychologicznym, przez przewidzianą w tym przepisie procedurę uzupełnienia tych dowodów, czego nie zrobił, d) art. 75 § 1 i art. 77 § 1 w zw. z art. 7 K.p.a., poprzez ich niezastosowanie przez organy Policji i niedokonanie oceny prawnej dowodu z ostatecznego orzeczenia psychologicznego z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...], Skarżący podniósł, że organy Policji nie dokonały formalnej oceny orzeczenia psychologicznego z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...]w zakresie jego zgodności z obowiązującymi przepisami prawa, w szczególności w zakresie art. 15a ust. 3, art. 15g, art. 15l pkt 4 ustawy o broni i amunicji oraz § 7 i § 11 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób występujących o wydanie pozwolenia na broń lub zgłaszających do rejestru broń pneumatyczna oraz posiadających pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną. Podkreślił, że nawet pobieżna analiza tego orzeczenia potwierdza, że zostało ono wydane na formularzu niezgodnym z wzorem w załączniku nr 4 do rozporządzenia i opatrzono pieczęcią psychologa upoważnionego niezgodną z wzorem określonym w załączniku nr 8 do rozporządzenia. Ponadto wskazał, że sposób wypełnienia formularza, na którym sporządzono orzeczenie psychologiczne, poprzez niedokonanie odpowiednich skreśleń treści w pouczeniu powoduje, iż orzeczenie to należałoby uznać za nieważne gdyby miało to być orzeczenie drugiej instancji wydane w trybie odwoławczym, ponieważ jego treść jest analogiczna jak treść orzeczenia pierwszej instancji i w przypadku jego weryfikacji przez właściwy organ, już tylko z przyczyn formalnych, zostałoby uchylone. Organ dokonując oceny materiału dowodowego całkowicie tę kwestię pominął, co miało wpływ na wynik sprawy. W ocenie skarżącego wydane orzeczenie psychologiczne jest opinią biegłego, o jakiej mowa w art. 84 § 2 K.p.a., a zatem podlega ocenie i nie może być bezkrytycznie przyjmowane jako podstawa rozstrzygnięcia organu, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107, z późn. zm.), zarówno osoby ubiegające się o wydanie pozwolenia na posiadanie broni, jak i osoby posiadające pozwolenie na broń, z uwagi na jej reglamentacyjny charakter, spełniać muszą określone przepisami prawa warunki, w tym zobowiązane są do legitymowania się odpowiednim stanem zdrowia, aby móc dysponować bronią. Stosownie do treści 15 ust. 1 pkt 2, 3 i 4 powołanej ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1878) lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej oraz uzależnionym od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych. Natomiast w myśl art. 15 ust. 3 ustawy o broni i amunicji osoba, która występuje z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń, lub osoba, która zgłasza do rejestru broń pneumatyczną, przedstawiają właściwemu organowi Policji orzeczenia lekarskie i psychologiczne, stwierdzające, że nie należą do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2-4, i potwierdzające, że mogą dysponować bronią, wydane przez lekarza upoważnionego i psychologa upoważnionego, nie wcześniej niż 3 miesiące przed dniem złożenia wniosku. Oznacza to, że każda osoba chcąca posiadać i dysponować bronią musi udowodnić brak przeciwwskazań do dysponowania nią, co potwierdzają orzeczenia lekarskie i psychologiczne. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ma charakter obligatoryjny, a ustawodawca nie przewidział w takich przypadkach innego rozstrzygnięcia sprawy. Do takich czynności właściwi są wyłącznie lekarze upoważnieni na mocy przepisów ustawy o broni i amunicji oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób występujących o wydanie pozwolenia lub zgłaszających do rejestru broń pneumatyczną oraz posiadających pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną (Dz. U. z 2015 r. poz. 2210), a orzeczenie powinno spełniać określone dla niego w załączniku do rozporządzenia wymogi. W myśl art. 15h ust. 1 i 2 ustawy o broni i amunicji od orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego przysługuje odwołanie wnoszone na piśmie, które przysługuje tak osobie badanej, jak i komendantowi wojewódzkiemu Policji właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania tej osoby. Zgodnie z art. 15h ust. 3 tej ustawy odwołanie wraz z jego uzasadnieniem wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia orzeczenia, za pośrednictwem lekarza lub psychologa, który wydał orzeczenie, do jednego z podmiotów odwoławczych, którymi są: wojewódzkie ośrodki medycyny pracy, a w przypadku gdy odwołanie dotyczy orzeczenia lekarskiego wydanego w wojewódzkim ośrodku pracy – instytuty badawcze w dziedzinie medycyny pracy (pkt 1); jednostki służby medycyny pracy podmiotów leczniczych utworzonych i wyznaczonych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych (pkt 2); podmioty lecznicze utworzone i wyznaczone przez Ministra Obrony Narodowej (pkt 3), a orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne (art. 15h ust. 7). W rozpoznawanej sprawie nie budzi – zdaniem Sądu – wątpliwości, że okoliczności sprawy, tj. uzyskane w toku postępowania informacje o licznych przypadkach naruszania przez R. J. przepisów prawa w ruchu drogowym, dostatecznie uzasadniały podejrzenie, iż może on należeć do kręgu osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy i w tej sytuacji Komendant Wojewódzki Policji w L. mógł zażądać ponownej oceny jego stanu zdrowia w celu jednoznacznego określenia zdolności psychofizycznej do dysponowania bronią poprzez złożenie odwołania od przedłożonego orzeczenia lekarskiego i psychologicznego do Wojskowej Specjalistycznej Przychodni Lekarskiej SPZOZ w L. Zarzut naruszenia art. 15h ust. 1 i 2 ustawy o broni i amunicji oraz art. 8 i art. 11 K.p.a. w tym stanie rzeczy jest zatem chybiony. W wyniku złożonego odwołania, orzeczeniem psychologicznym z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...], wydanym przez psychologa upoważnionego do badań lekarskich osób występujących o wydanie pozwolenia na broń lub zgłaszających do rejestru broń pneumatyczną oraz osób posiadających pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń, stwierdzono, że skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji i wobec tego nie może dysponować bronią. Natomiast orzeczeniem lekarskim z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] stwierdzono, że R. J. posiada zdolność do dysponowania bronią. Organy Policji wydając decyzję zarówno w pierwszej, jak i w drugiej instancji, wskazywały na wiążącą moc powyższego negatywnego orzeczenia psychologicznego i tym samym brak możliwości weryfikowania go w ramach prowadzonego postępowania o wydanie pozwolenia na broń. Zdaniem Sądu powyższe stanowisko organów Policji należy uznać za prawidłowe. Orzeczenie psychologiczne, wydane w trybie odwołania, jest ostateczne, a więc niepodważalne. W konsekwencji – wbrew stanowisku skarżącego – organy Policji są nim związane i nie mogą dokonywać jego oceny. Niezależnie od powyższego każde z tych orzeczeń (psychologiczne lub lekarskie) z osobna, ma znaczenie w sprawie w ten sposób, że jeżeli jedno z nich dyskwalifikuje stronę do posiadania pozwolenia na broń, to drugie z nich nawet, jeśli jest pozytywne, w konsekwencji dyskwalifikuje stronę do posiadania broni. Ponadto podnieść należy, że skoro badania ogólne, badania psychologiczne i w razie potrzeby badania specjalistyczne oraz pomocnicze i konsultacje specjalistyczne przewidziane w rozporządzeniu, a opisane już wyżej, mają za zadanie dokonać całościowej oceny stanu zdrowia fizycznego oraz psychicznego, to fakt ten wyklucza ewentualność przeprowadzenia w postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na posiadanie broni dowodu na okoliczności objęte treścią tych orzeczeń i takie stanowisko jest już utrwalone w judykaturze (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1447/07, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2005 r., sygn. akt II OSK 1273/04, dostępne pod adresem: https://cbois.nsa.gov.pl), zaś Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela ten pogląd. W tej sytuacji, zarówno Komendant Wojewódzki Policji w L., jak i Komendant Główny Policji nie byli upoważnieni do kontrolowania prawidłowości wydania powyższego orzeczenia psychologicznego oraz dokonywania jego oceny w ramach swobodnej oceny dowodów. Podkreślić należy, że skoro psycholog w ostatecznej opinii stwierdził brak zdolności skarżącego do posiadania broni to powoływanie kolejnych psychologów do wydawania opinii jest zbędne i następna opinia nie może być uznana za istotny dowód w sprawie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1663/11 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 298/13, dostępne pod adresem: https://cbois.nsa.gov.pl). Zwalczaniu niekorzystnego dla strony orzeczenia służy tryb kontrolny przewidziany w art. 15i ust. 1 ustawy o broni i amunicji. W świetle wskazanych uregulowań, kontrolę wykonywania i dokumentowania badań lekarskich i psychologicznych oraz wydawanych orzeczeń lekarskich i psychologicznych przeprowadza wojewoda właściwy ze względu na miejsce wydania orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego. Kontrolę przeprowadza odpowiednio lekarz upoważniony lub psycholog upoważniony, posiadający pisemne upoważnienie właściwego wojewody. Z przeprowadzonych czynności kontrolnych sporządza się protokół (art. 15j ust. 1 ustawy). Odpowiednio lekarz upoważniony lub psycholog upoważniony, których czynności były przedmiotem kontroli, a jeżeli badania były wykonywane w podmiocie leczniczym – również kierownik tego podmiotu, w terminie 7 dni od dnia otrzymania protokołu, ma prawo do wniesienia zastrzeżeń co do sposobu przeprowadzenia czynności kontrolnych oraz ustaleń zawartych w protokole (art. 15j ust. 6 ustawy). Na podstawie ustaleń kontroli wojewoda może przedstawić odpowiednio lekarzowi upoważnionemu lub psychologowi upoważnionemu, których czynności były przedmiotem kontroli, a jeżeli badania były wykonywane w podmiocie leczniczym – również kierownikowi tego podmiotu, w wystąpieniu pokontrolnym zalecenia pokontrolne nakazujące usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości i określa termin ich wykonania (art. 15j ust. 7 ustawy). Z kolei w przypadku nieusunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w terminie, o którym mowa w ust. 7, wojewoda składa wniosek do właściwego komendanta wojewódzkiego Policji prowadzącego rejestr o wykreślenie z rejestru lekarzy upoważnionych lub z rejestru psychologów upoważnionych odpowiednio lekarza upoważnionego lub psychologa upoważnionego, których czynności były przedmiotem kontroli (art. 15j ust. 8 ustawy). W świetle powyższego stanowiska należy stwierdzić, że skarżący mając wątpliwości co do postępowania psychologa, po wydaniu orzeczenia, mógł sam skorzystać z możliwości weryfikacji w trybie kontroli wojewody niekorzystnego dla niego orzeczenia, czego jak wynika ze skargi, do momentu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie uczynił. Wskazane przez skarżącego wady przedmiotowego orzeczenia lekarskiego m.in. wydanie orzeczenia na nieprawidłowym formularzu również powinny być kontrolowane w oparciu o tryb z art. 15i ust. 1 ustawy o broni i amunicji. W związku z tym organ nie miał uprawnienia do kontrolowania poprawności wydanego orzeczenia lekarskiego, bo uprawnionym do takiej kontroli jest wyłącznie wojewoda. Wobec powyższego brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutów R.J.odnośnie niewyjaśnienia przez organy Policji stanu faktycznego sprawy, w szczególności zaniechania oceny orzeczenia psychologicznego oraz uzupełnienia dowodów. Należy wskazać, że zarzuty skarżącego zmierzają bowiem w rzeczywistości do zakwestionowania okoliczności objętych treścią ostatecznego orzeczenia wydanego przez uprawnioną do tego osobę. W ocenie Sądu organy Policji nie miały uprawnień, ani tym bardziej narzędzi do wyjaśniania rozbieżności pomiędzy orzeczeniami psychologicznymi wydanymi w różnych instancjach. Prawidłowo zatem organ wskazał, że w obowiązującym porządku prawnym w Polsce nie istnieje powszechna dostępność do posiadania broni, a wydanie pozwolenia na niebezpieczne narzędzie, jakim jest każdy rodzaj broni palnej, zależy od spełnienia, m.in. określonych w ustawie o broni i amunicji rygorów. W przeciwnym bowiem przypadku właściwe w sprawach pozwoleń na broń organy mają nie tylko prawo, ale obowiązek odmówić wydania pozwolenia na broń. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, bowiem ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wskazuje, że w przypadku R. J. została spełniona przesłanka z art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji. W oparciu zatem o ostateczne orzeczenie psychologiczne z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] organy Policji były zobowiązane do wydania zaskarżonej decyzji. W orzecznictwie niekwestionowany pozostaje pogląd, że dopiero wydanie orzeczenia ostatecznego, od którego nie przysługuje środek zaskarżenia w toku instancyjnym, przesądza w znaczeniu prawnym o posiadaniu przez daną osobę stanu zdrowia, warunków i odpowiednich predyspozycji do posługiwania się bronią palną (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1709/09, publ. LEX nr 606704). Mając na uwadze powyższe, zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, 75 § 1, 77 § 1 i 2 K.p.a. są nieuzasadnione. Odnosząc się do wniosków skarżącego o przeprowadzenie dowodów z dokumentów należy wskazać, że zgodnie z art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.); zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne mogą przeprowadzać dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zdaniem Sądu zawnioskowane dowody nie mogły być przeprowadzone, ponieważ nie są niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w niniejszej sprawie. Ponadto przepis ten nie daje podstaw, by żądać przeprowadzenia przed sądem administracyjnym postępowania dowodowego wskazującego na istnienie nowych okoliczności faktycznych, których strona nie podniosła w toku postępowania przed organem administracji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2009 r., sygn. akt II FSK 615/08, Lex nr 533874). W orzecznictwie zauważa się także, że przepis ten nie jest instrumentem mającym na celu zwalczenie ustaleń faktycznych, z którymi skarżący się nie zgadza (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1306/08, Lex nr 558886), a w istocie temu mają służyć dowody, o których przeprowadzenie wnosił. Podkreślić należy, że w kognicji Sądu nie leży ocena prawidłowości wyników badania psychologicznego skarżącego, a zatem brak jest podstaw do zobowiązania organu, ewentualnie placówki medycznej, do złożenia takiej dokumentacji. Takie nieuprawnione działanie Sądu naruszałoby również prawo do ochrony dokumentacji medycznej pacjenta. W konsekwencji Sąd oddalił wnioski dowodowe zgłoszone przez skarżącego. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając, że organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów postępowania, a także dokonał prawidłowej wykładni przepisów ustawy o broni i amunicji mających zastosowanie wobec ustalonych okoliczności faktycznych sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd nie uwzględnił wniosku o zasądzenie kosztów postępowania, ponieważ zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje skarżącemu od organu w wypadku uwzględnienia skargi oraz w sytuacji określonej w art. 201 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca.