II SA/Wa 2273/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karolina Kisielewicz (spr.), Sędzia WSA Joanna Kruszewska - Grońska, Sędzia WSA Tomasz Szmydt, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 października 2021 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów ustawy 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz skarżącej A. M. kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z [...] kwietnia 2021 r. (nr [...]), zaskarżoną przez A. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, odmówił wyłączenia stosowania wobec skarżącej art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służy Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2020 r., poz. 723), na podstawie art. 8a tej ustawy. Zaskarżona decyzja została wydana po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 sierpnia 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 2049/19, którym Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), uchylił decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] lipca 2019 r. (nr [...]) o odmowie wyłączenia stosowania wobec A. M. art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej. Sąd stwierdził bowiem, że organ nie ustalił wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia zastosowania art. 8a ustawy zaopatrzeniowej i w konsekwencji naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 i art. 8 § 1 oraz art. 11 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powołanym wyroku zakwestionował zapatrywanie organu, co do tego, że służba skarżącej w Wydziale [...] RUSW w [...] (od [...] marca do [...] grudnia 1989 r.) zarówno w ujęciu bezwzględnym (9 miesięcy i 6 dni), jak i w stosunku do łącznego niespełna 23 letniego okresu jej służby (stanowiła 3,29 % łącznego okresu służby), nie była służbą krótkotrwałą. Następnie wywiódł, że Minister dokonał wybiórczej oceny materiału dowodowego i stwierdził, że zaskarżona decyzja nie poddaje się kontroli sądowej oraz nakazał organowi ponowne, wnikliwe rozpoznanie wniosku skarżącej o wyłączenie stosowania przepisów ustawy zaopatrzeniowej. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zaskarżoną decyzją z [...] kwietnia 2021 r. odmówił wyłączenia stosowania wobec A. M. art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej. W jej uzasadnieniu przytoczył przepis prawa będący podstawą wydania zaskarżonej decyzji i stwierdził, że zawarte w nim pojęcia: "krótkotrwałość" (służby) i "rzetelność" (wykonywania zadań i obowiązków) są pojęciami nieostrymi. Minister przywołał leksykalne synonimy: "krótkotrwałości" (chwilowy, doraźny, niedługi, niestały, nietrwały, okresowy, przejściowy, przemijający, tymczasowy, krótkookresowy, czasowy, trwający krótko, niedługo trwający, nieustabilizowany, szybki, epizodyczny) oraz "rzetelności" (m. in. gorliwy, niestrudzony, solidny, staranny, sumienny). Funkcjonariusz rzetelnie wykonujący zadania i obowiązki to funkcjonariusz, który sumiennie, solidne i dokładne wykonuje obowiązki służbowe. Postawa rzetelnego funkcjonariusza cechuje się wzorowością w działaniu służbowym, przez co należy rozumieć nie tylko podejmowanie i nienaganną realizację obowiązków, ale także wykazywanie inicjatywy w służbie oraz gotowość do realizacji zadań dodatkowych. Zdaniem organu, narażenie zdrowia i życia, o którym mowa w art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy, należy traktować jako "czynnik podnoszący wartość rzetelnej służby funkcjonariusza", przy czym chodzi tu o zagrożenie inne niż normalne następstwo pełnienia służby, przy założeniu, że w jej istotę wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia, a więc zagrożenie rzeczywiste i wyjątkowe. Organ dodał, że "szczególnie uzasadniony przypadek" o którym mowa w art. 8a ust. 1 ustawy, należy rozpatrywać po spełnieniu dwóch przesłanek wymienionych w tym przepisie. Oznacza to, że krótkotrwałość służby na rzecz totalitarnego państwa i rzetelność służby po dniu 12 września 1989 r., nawet z narażeniem zdrowia i życia, nie oznacza, że rozpatrywany przypadek jest wyjątkowy, szczególny. Następnie powołując się na wyrok NSA 13 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1895/19 podał, że ustawodawca nie wskazał trzech odrębnych przesłanek (...), lecz jedną przesłankę "szczególnie uzasadnionych przypadków", którą należy rozważać z uwzględnieniem kryteriów krótkotrwałej służby przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdził, że dziewięciomiesięczna służba A. M. na rzecz tzw. totalitarnego państwa była służbą krótkotrwałą. Organ podał, że z akt osobowych skarżącej oraz pisma Komendanta Głównego Policji z [...] marca 2018 r., dotyczącego jej przebiegu służby, wynika, że po 12 września 1989 r. rzetelnie wykonywała zadania i obowiązki służbowe – wielokrotnie przyznawano jej zwiększony dodatek służbowy do uposażenia oraz nagrody finansowe oraz że nie dysponuje dokumentami, z których wynikałoby, że A. M. pełniła służbę z narażeniem zdrowia i życia, niemniej ta okoliczność nie daje podstaw do stwierdzenia, że nie została spełniona przesłanka wyłączenia stosowania przepisów ustawy, o której mowa w art. 8a ust. 1 pkt 2. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji podniósł, że rzetelność wykonywania zadań i obowiązków, w kontekście roty złożonego ślubowania, należy do standardowych powinności funkcjonariuszy służb mundurowych, a zatem nagrody i wyróżnienia za służbę nie można uznać za sytuację wyjątkową. Zdaniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, wniosek A. M. o wyłączenie stosowania przepisów ustawy zaopatrzeniowej, nie mógł zostać uwzględniony, z uwagi na "pełną świadomość aktywnego uczestnictwa w strukturach SB". Świadczy o tym, zdaniem organu, fakt, że skarżąca podjęła tę służbę z własnej inicjatywy, a w MSW służbę pełnili również jej mąż i szwagier. W konkluzji organ stwierdził, że osiągniecia skarżącej po 12 września 1989 r. niewątpliwie zasługują na uznanie, jednakże biorąc pod uwagę całokształt jej służby, w szczególności jej charakter przed 31 lipca 1990 r., a także "pełną świadomość" A. M. uczestnictwa w strukturach SB, nie ma podstaw do przyjęcia, że jej przypadek jest "szczególnie uzasadniony". W konsekwencji jej wniosek o wyłączenie stosowania przepisów ustawy zaopatrzeniowej nie mógł zostać uwzględniony. A. M., działając przez pełnomocnika w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] kwietnia 2021 r. zarzuciła, że została wydana z naruszeniem art. 8a ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy oraz art. 7, art. art. 77 § 1, art. 107 § 3 w z. z art. 11 k.p.a. i wniosła o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania obejmujących koszty zastępstwa procesowego w wysokości 2460 zł, na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit c i § 15 ust. 3 rozporządzenia z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800), opłatę skarbową od pełnomocnictwa oraz wpisu od skargi. W uzasadnieniu skargi skarżąca zakwestionowała zapatrywanie organu, że "narażenie zdrowia i życia" należy traktować jako dodatkowy czynnik, który wpływa na ocenę wartości rzetelnej służby funkcjonariusza oraz że narażenie to odnosi się do zagrożenia innego niż normalne następstwo pełnienia służby. Zdaniem A. M., ustawodawca nie stawia znaku równości między rzetelnym wykonywaniem zadań, a narażeniem zdrowia i życia, a zatem podstawą uznania, że służba była wykonywana rzetelnie, mogą być również inne okoliczności, a zatem narażenie zdrowia i życia nie jest niezbędne do stwierdzenia, że funkcjonariusz pełnił służbę wzorowo, nie stanowi miary rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków, lecz zostało potraktowane jako przykład takiej rzetelności (wyrok NSA z 18 marca 2021 r., sygn. akt III OSK 1639/21, wyroki WSA w Warszawie z 19 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 2208/19 i z 1 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 328/20) . W uzasadnieniu zarzutów naruszenia prawa procesowego A. M. podniosła, że organ nie ustalił dostatecznie czy skarżąca realizowała zadania charakterystyczne dla ustroju totalitarnego, czy też były to zwykłe, standardowe czynności podejmowane w służbie publicznej, a w konsekwencji niewłaściwie przyjął, że jej przypadek nie jest szczególnie uzasadniony. Skarżąca nie zgodziła się z organem, że fakt, że jej mąż i szwagier pełnili służbę w SB, dyskwalifikuje ją i wskazuje "na duże prawdopodobieństwo świadomości zainteresowanej dotyczącej zakresu realizacji i specyfiki zadań w Służbie Bezpieczeństwa". A. M. podkreśliła, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie ustalił żadnych okoliczności dotyczących charakteru służby i warunków jej pełnienia, pominął, że przed 31 lipca 1990 r. pracowała w Wydziale [...] RUSW w [...] wydając paszporty i przyjmując wnioski paszportowe. W orzecznictwie NSA (wyrok z 18 marca 2021 r., sygn. akt III OSK 1639/21) przyjmuje się, że służba "na rzecz" państwa nie musi być tożsama ze służbą pełnioną w okresie istnienia tego państwa i oznaczać automatycznie zaangażowanie bezpośrednio ukierunkowane na realizowanie charakterystycznych dla ustroju tego państwa jego zadań i funkcji. Z tych wszystkich względów skarżąca stwierdziła, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w sposób dowolny uznał, że jej przypadek nie jest szczególnie uzasadniony. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Zaskarżona przez A. M. decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji została wydana w związku z oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 sierpnia 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 2049/19. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna zawarta w uzasadnieniu tego wyroku jest wiążąca dla organu ponownie rozpoznającego sprawę, jak i Sądu. Oznacza to, że Sąd orzekający w tej sprawie (w warunkach związania oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w tym wyroku), kontroluje, czy organy administracji prawidłowo uwzględniły wytyczne zawarte w wyroku i nie może formułować własnych ocen prawnych w tej sprawie. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym cena prawna i wskazania co do dalszego postępowania tracą moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy (ale tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną (np. wyrok SN z 25 lutego 1998 r. sygn. akt III RN 130/97, OSNAPiUS 1999, nr 1, poz. 2; glosa aprobująca: B. Adamiak, OSP 1999, nr 5, poz. 101, wyrok NSA z 21 lutego 2018 r .sygn. akt II OSK 1962/17, LEX nr 2476040). Taka sytuacja nie zachodzi w niniejszej sprawie. Sąd orzekający w tej sprawie (w warunkach związania oceną prawną i wskazaniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego co do dalszego postępowania) stwierdza, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie dokonał prawidłowych ustaleń dotyczących służby skarżącej i w konsekwencji nie zastosował się do wiążącej oceny prawnej i wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie 21 sierpnia 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 2049/19. W powołanym wyroku Sąd uznał, że Minister naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 i art. 8 § 1 oraz art. 11 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a., ponieważ nie ustalił i nie ocenił wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia zastosowania art. 8a ust.1 ustawy zaopatrzeniowej. Przede wszystkim należy zauważyć, że organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (mimo pewnych niekonsekwencji) podał, że ustawodawca nie wskazał trzech odrębnych przesłanek wyłączenia stosowania przepisów ustawy zaopatrzeniowej, lecz jedną przesłankę "szczególnie uzasadnionych przypadków", którą należy rozważać z uwzględnieniem kryteriów krótkotrwałej służby przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się w zasadzie jednolicie, że organ oceniając spełnianie przez byłego funkcjonariusza przesłanek do wydania pozytywnej decyzji z art. 8a ust. 1 ustawy powinien zbadać nie tylko występowanie okoliczności dotyczących krótkotrwałej służby i rzetelnego wykonywania zadań, ale również ocenić, czy nie występują inne szczególne okoliczności pozwalające na zastosowanie dobrodziejstwa z art. 8a ustawy. Minister badając zaistnienie "szczególnie uzasadnionego przypadku" powinien zbadać, czy służba byłego funkcjonariusza w instytucjach i formacjach wymienionych w art. 13b ustawy nie charakteryzowała się bezpośrednim zaangażowaniem w realizację zadań i funkcji państwa totalitarnego, czy też nie miała takiego charakteru, tj. była np. działalnością ograniczającą się do zwykłych, standardowych działań podejmowanych w służbie publicznej (por. np. wyrok z 12 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1976/19 oraz z 13 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1895/19). O szczególnie uzasadnionym przypadku mogą świadczyć nie tylko wybitne osiągnięcia w służbie, ale także okoliczności związane ze służbą przed 31 lipca 1990 r. takie jak rodzaj wykonywanych zadań i czynności służbowych, mogących mieć mniej lub bardziej bezpośredni związek z działaniami charakterystycznymi dla państwa totalitarnego. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie tylko nie poczynił jakichkolwiek ustaleń odnośnie charakteru służby skarżącej w okresie od [...] marca do [...] grudnia 1989 r. (z akt sprawy wynika, że pełniła służbę w Wydziale [...] RUSW, zajmując się obsługą interesantów), ale również nie wykazał przekonująco, że A. M. była zaangażowana w działalność bezpośrednio ukierunkowaną na realizowanie zadań i funkcji właściwych państwu totalitarnemu. Twierdzenia organu, co do "pełnej świadomości aktywnego uczestnictwa w strukturach Służby Bezpieczeństwa", nie znajdują żadnego uzasadnienia w materiale dowodowym sprawy (z wniosku o nadanie skarżącej stopnia Milicji Obywatelskiej z [...] sierpnia 1982 r. oraz opinii służbowej o skarżącej z [...] grudnia 1989 r. wynika jedynie, że z obowiązków służbowych wywiązywała się należycie). Jeżeli zatem nie są prawdziwe, nie mogą być przesłanką odmowy wyłączenia stosowania wobec skarżącej przepisów ustawy zaopatrzeniowej. Zdaniem Sadu, nawet jeżeli skarżąca podjęła służbę w Wydziale Paszportów z własnej woli, to nie świadczy samo w sobie o jej zaangażowaniu w działalność partyjną, bezpośrednio ukierunkowaną na realizowanie zadań i funkcji państwa totalitarnego. Należy dodać, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w kontrolowanej decyzji poza zakresem swoich rozważań pozostawił ponadto służbę skarżącej, którą pełniła po przemianach ustrojowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odnosząc się do postawionego w skardze zarzutu naruszenia przez organ art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej, wyjaśnia że w zaskarżonej decyzji organ nie kwestionował, że w przypadku skarżącej została spełniona przesłanka zastosowania art. 8a ust. 1 ustawy, o której mowa w pkt 2 tego przepisu (s. 6 uzasadnienia decyzji). Dla stwierdzenia rzetelności działania nie jest konieczne legitymowanie się nagrodami czy wyróżnieniami dotyczącymi przebiegu służby, chociaż niewątpliwie nagrody takie i wyróżnienia mogą ugruntowywać w przekonaniu o rzetelności wykonywania zadań i obowiązków. Dla oceny rzetelności tego rodzaju działań nie jest również konieczne wykazywanie działania z narażeniem zdrowia i życia, chociaż niewątpliwie również takie działania (ustawodawca posługuje się w tym przypadku zwrotem "w szczególności") mogą przemawiać za rzetelnością wykonywania zadań i obowiązków. Gdyby bowiem ustawodawca zakładał odniesienie wymienionego w art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy kryterium wyłącznie w stosunku do osób pełniących służbę z narażeniem zdrowia i życia, to co najmniej pominąłby zwrot "w szczególności", ustanawiając warunek sine qua non "narażenia zdrowia i życia" dla przyjęcia spełnienia kryterium "rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków". Prowadzi to do wniosku, że "narażenie zdrowia i życia" nie jest niezbędne dla stwierdzenia, że funkcjonariusz pełnił służbę rzetelnie (wzorowo). Narażenie zdrowia i życia nie stanowi miary rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków, lecz zostało potraktowane jako przykład takiej rzetelności. Z tych wszystkich względów skarga A. M. jest uzasadniona. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w zaskarżonej decyzji stwierdził, za wskazaniami zawartymi przez Sąd w wyroku z 21 sierpnia 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 2049/19, że służba skarżącej w instytucjach i formacjach o których mowa w art. 13 b ustawy zaopatrzeniowej, była krótkotrwała. Nie poczynił jednak dostatecznych ustaleń odnośnie "szczególnie uzasadnionego przypadku", a twierdzenia zawarte na tę okoliczność w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie sposób przyjąć, że wolą ustawodawcy było wyłączenie stosowania przepisu art. 8a ustawy wobec funkcjonariuszy, którzy krótko, epizodycznie na początku swojej kariery zawodowej, pełnili służbę w instytucjach i formacjach wymienionych w art. 13b tej ustawy, a następnie, po przemianach ustrojowych, długotrwale i rzetelnie wykonywali obowiązki służbowe. Byłoby to niezgodne z zasadą sprawiedliwości społecznej, wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP. Organ ponownie rozpatrując sprawę powinien dokonać oceny prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy z punktu widzenia przesłanki szczególnie uzasadnionego przypadku, o której mowa w art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy, kierując się wykładnią tego przepisu przyjętą przez Sąd. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd zasądził od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz skarżącej kwotę 480 zł, tytułem zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego, stosownie do art. 201 § 1 w z. z art. 205 § 2 ustawy procesowej w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.), w myśl którego stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji, w sprawie która nie dotyczy należności pieniężnej oraz decyzji lub postanowienia Urzędu Patentowego wynosi 480 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie znalazł podstaw by modyfikować wysokość wynagrodzenia pełnomocnika do wysokości 2460 zł na podstawie § 15 ust. 3 pkt 1-4 rozporządzenia. Co prawda taki wniosek zawarto w skardze, ale nie został on w żaden sposób uzasadniony; nie wskazano nawet podstawy prawnej: czy chodzi o nakład lub wkład pracy adwokata (pkt 1 i pkt 3), wartość przedmiotu sprawy (pkt 2), czy rodzaj i zawiłość sprawy (pkt 4). Brak umotywowania takiego postulatu może świadczyć o tym, że nawet sam pełnomocnik skarżącego ma trudności ze znalezieniem argumentów popierających nadzwyczajne podwyższenie wynagrodzenia. Sąd z urzędu takich nie dostrzega. Sąd dodaje, że w rozpatrywanej sprawie skarżąca nie miała obowiązku uiszczania kosztów sądowych (art. 239 § 1 pkt 1 lit. d p.p.s.a.) i zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II WSA w Warszawie z 4 października 2021 r. uiszczony przez skarżącą wpis od skargi został jej zwrócony. Odnosząc się do żądania zasądzenia zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa Sąd zauważa, że w aktach sprawy nie ma dowodu uiszczenia tej opłaty. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy procesowej.