II SA/Wa 228/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Janusz Walawski (spr.), Sędziowie WSA - Stanisław Marek Pietras, - Adam Lipiński, Protokolant - Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uposażenia - oddala skargę - Minister Obrony Narodowej, na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 3 ust. 1 i art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (Dz. U. Nr 47, poz. 282 z późn. zm.), w dniu [...] października 2008 r. wydał decyzję nr [...], którą odmówił A. P. przyznania uposażenia wraz z ustawowymi odsetkami. Ten sam organ, po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, działając na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, w dniu [...] stycznia 2009 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję poprzedzającą z dnia [...] października 2008 r. nr [...] o odmowie przyznania ww. wnioskowanego świadczenia pieniężnego. W uzasadnieniu decyzji organ podał, iż ww. w dniu 31 stycznia 2008 r. złożył wniosek o przyznanie mu uposażenia za okres od dnia 21 stycznia 1987 r. do dnia 14 grudnia 1990 r. Swoje żądanie uzasadnił tym, że w dniu 20 stycznia 1987 r. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej na jego wniosek. Natomiast w dniu [...] 1991 r. decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] listopada 1990 r. nr [...] został ponownie przyjęty do służby. Decyzja o przyjęciu do służby została podjęta w związku z zaistnieniem przesłanek, określonych w ustawie z dnia 24 maja 1989 r. o przywróceniu praw pracowniczych osobom pozbawionym zatrudnienia za działalność związkową, samorządową, przekonania polityczne i religijne (Dz. U. Nr 32, poz. 172 z późn. zm.). Organ wskazał, że zdaniem wnioskodawcy okres od zwolnienia go ze służby do dnia ponownego powołania do niej powinien być traktowany, jako okres równorzędny z pełnieniem służby i należy mu się z tego tytułu wypłata uposażenia. Zdaniem organu takie twierdzenie jest nieuprawnione w świetle obowiązujących w tym zakresie przepisów, gdyż warunkiem otrzymywania przez żołnierza uposażenia jest pełnienie przez niego służby. Faktu tego nie zmieniają okoliczności w jakich doszło do zwolnienia ze służby, nawet przy uwzględnieniu warunków o których mowa w ustawie o przywróceniu praw pracowniczych osobom pozbawionym zatrudnienia za działalność związkową, samorządową, przekonania polityczne i religijne. Organ wskazał jednocześnie, że przepisy tej ustawy przewidywały jedynie możliwość zaliczenia okresu pozostawania poza służbą do okresu pełnienia służby, bez możliwości wypłacenia za ten okres uposażenia. Decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2009 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez A. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił, że została wydana z "naruszeniem prawa materialnego, przez błędną interpretację ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy, polegającą na tym, iż na podstawie ustawy z dnia 24 maja 1998 r. o przywróceniu praw pracowniczych osobom pozbawionym zatrudnienia za działalność związkową, samorządową, przekonania polityczne i religijne (Dz. U. Nr 32, poz. 172 z późn. zm.), zaliczono mu okres pozostawania poza służbą do wysługi emerytalnej, jednocześnie twierdząc, że tego okresu nie zalicza się do czynnej służby wojskowej". Zdaniem skarżącego jest to obraza prawa i naruszenie podstawowych zasad logiki. Podnosząc powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i wypłacenie żądanego świadczenia pieniężnego, jak również o przyznanie zadośćuczynienia za poniesione szkody moralne i utratę zdrowia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto organ zaznaczył, że gdyby przepisy, na podstawie których odmówiono skarżącemu przyznania wnioskowanego świadczenia, stwarzały możliwość jego przyznania to roszczenie takie uległoby przedawnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Jest to możliwe także w sytuacji, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Wyjaśnić również należy, iż zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle powyższych przepisów skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podać, że w spornym okresie, tj. w okresie od dnia 21 stycznia 1987 r. do dnia 15 grudnia 1990 r., kiedy skarżący nie pełnił zawodowej służby wojskowej, obowiązywała ustawa z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (Dz. U. Nr 47, poz. 282 z późn. zm.). Zgodnie z art. 3 ust. 1 powołanej ustawy, z tytułu pełnienia służby wojskowej żołnierz otrzymuje tylko jedno uposażenie określone w ustawie. Natomiast art. 6 ust. 1 przedmiotowej ustawy stanowi, że prawo do uposażenia powstaje z dniem stawienia się żołnierza do pełnienia służby w określonym miejscu. Z powyżej przytoczonych przepisów jednoznacznie wynika, że prawo do otrzymania uposażenia uzależnione jest od stawienia się żołnierza do służby i faktyczne jej pełnienie. Poza sporem jest, że skarżący w okresie objętym żądaniem służby nie pełnił, a tym samym nie był uprawniony do otrzymania za ten okres uposażenia. Należy zgodzić się z organem, że ustawa z dnia 24 maja 1989 r. o przywróceniu praw pracowniczych osobom pozbawionym zatrudnienia za działalność związkową, samorządową, przekonania polityczne i religijne (Dz. U. Nr 32, poz. 172 z późn. zm.), mocą której skarżący powrócił do zawodowej służby wojskowej, w żadnym przepisie nie stwarzała możliwości wypłaty uposażenia w przypadku, gdy żołnierz został zwolniony ze służby, w warunkach nią określonych. Ponadto, zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o uposażeniu żołnierzy, roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem trzech lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Jak wynika z akt sprawy, skarżący wniosek o wypłatę spornego świadczenia złożył w dniu 31 stycznia 2008 r. Przy założeniu, że skarżący byłyby uprawniony do otrzymania uposażenia, to jego roszczenie uległo przedawnieniu. W świetle powyższego stwierdzić należało, iż zarzuty podniesione przez skarżącego nie mogły zostać uwzględnione, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. O ile skarżący chce dochodzić swoich praw, związanych z represjonowaniem, to powinien wystąpić do sądu powszechnego, jako właściwego rzeczowo. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji.