II SA/Wa 228/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras, Iwona Maciejuk (spr.), Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2016 r. sprawy ze skargi L. K. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty uposażenia – oddala skargę – Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej decyzją nr [...] z dnia [...] października 2015 r., na podstawie art. 128 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej odmówił [...] SG L. K. wypłaty uposażenia za okres od [...] maja 2014 r. do [...] kwietnia 2015 r. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu [...] sierpnia 2015 r. [...] SG L. K. zwrócił się do Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej w [...] o wypłatę należnego uposażenia za okres pozostawania jako funkcjonariusz zawieszony w czynnościach służbowych w terminie od [...] maja 2014 r. do [...] kwietnia 2015 r. Organ podał, że Komendant [...] w [...] rozkazem personalnym z dnia [...] grudnia 2013 r. zwolnił wyżej wymienionego funkcjonariusza ze służby stałej z dniem [...] stycznia 2014 r. na podstawie art. 45 ust. 2 pkt 11 ustawy o Straży Granicznej w związku z upływem 12 miesięcznego okresu zawieszenia w czynnościach służbowych. W dniu [...] marca 2014 r. Komendant Główny SG uchylił wyżej wymieniony rozkaz w części dotyczącej daty zwolnienia i ustalił nową datę zwolnienia ze służby na dzień [...] kwietnia 2014 r. i ta decyzja jako ostateczna podlegała wykonaniu. Wyrokiem z dnia 11 lutego 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 901/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Komendanta Głównego SG z [...] marca 2014 r. i stwierdził, że nie podlega ona wykonaniu w całości. Decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. Komendant Główny SG uchylił rozkaz personalny [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. w części dotyczącej daty zwolnienia i ustalił nową datę zwolnienia ze służby na dzień [...] lipca 2015 r., w pozostałej części utrzymał w mocy rozkaz personalny. Odmawiając wypłaty uposażenia za wskazany we wniosku okres organ wskazał, że wskutek wyroku WSA w Warszawie stosunek służbowy funkcjonariusza został reaktywowany do statusu jaki miał w dniu [...] grudnia 2013 r., czyli w dacie wydania rozkazu przez Komendanta [...]. Powyższe oznacza, iż od dnia [...] kwietnia 2015 r., tj. od daty uprawomocnienia się ww. wyroku, [...] SG L.K. był funkcjonariuszem zawieszonym w czynnościach służbowych, a co z tym idzie przysługiwało mu uposażenie zgodnie z art. 128 ust. 1 stawy o SG tj. 50% uposażenia. Natomiast za okres żądany we wniosku strony, tj. od dnia zwolnienia funkcjonariusza ze służby, czyli od dnia [...] maja 2014 r. do dnia [...] kwietnia 2015r. [...] SG L. K. uposażenie się nie należy. W odwołaniu L.K. zarzucił naruszenie art. 128 ust. 1 ustawy Straży Granicznej w części dotyczącej zawieszonego uposażenia za okres od [...] maja 2014 r. do dnia [...] kwietnia 2015 r. poprzez jego błędną wykładnię i niezastosowanie a w konsekwencji wydanie decyzji o odmowie wypłaty uposażenia za w/w okres w sytuacji gdy nie zachodziła żadna przesłanka negatywna, skutkująca odmową przyznania zawieszonej części uposażenia; zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestnika do władzy publicznej; bezprawne uznanie przez organ I instancji, iż odwołujący się został zwolniony ze służby z dniem [...] kwietnia 2014 r., stąd od dnia [...] maja 2014 r. nie należy mu się uposażenie w sytuacji, gdy skarżący został zwolniony ze służby stałej z dniem [...]lipca 2015 r. Komendant Główny Straży Granicznej decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...], na podstawie art. 128 ust. 3 ustawy o Straży Granicznej oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję nr [...] Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] października 2015 r. o odmowie wypłaty uposażenia za okres od [...] maja 2014 r. do [...] kwietnia 2015 r. W uzasadnieniu wskazał, że decyzją nr [...] z dnia [...] października 2012 r. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej zawiesił [...] SG L. K. w czynnościach służbowych na okres od [...] listopada 2012 r. do [...] stycznia 2013 r. w związku z przedstawieniem mu przez Prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] delegowanego do Prokuratury Apelacyjnej w [...] zarzutów popełnienia czynów z art. 228 § 1 i 3 kk oraz art. 231 § 1 kk (sygn. akt [...]). Następnie decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej przedłużył w/w okres zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego. Jednocześnie postanowieniem nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej wszczął przeciwko [...] SG L. K. postępowanie dyscyplinarne. Pismem z [...] marca 2013 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w [...] poinformował Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej, iż w dniu [...] marca 2013 r. wydał postanowienie o przedstawieniu [...] SG L. K. zarzutu popełnienia przestępstwa wyczerpującego dyspozycję art. 228 § 4 kk w zw. z art. 228 § 3 kk w zw. z art. 11 § 2 kk (sygn. akt [...]). Decyzją nr [...] z [...] kwietnia 2013 r. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej zawiesił w/w w czynnościach służbowych na okres od [...] maja 2013 r. do [...] lipca 2013 r., a następnie decyzją nr [...] z [...] lipca 2013 r. przedłużył zawieszenie w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego. Jednocześnie postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej wszczął przeciwko [...] SG L. K. postępowanie dyscyplinarne. Postępowanie karne sygn. akt [...] zostało połączone z postępowaniem sygn. akt [...]. W dniu [...] czerwca 2014 r. Prokuratura Apelacyjna w [...] wniosła akt oskarżenia przeciwko L. K. do Sądu Rejonowego w [...] (sygn. [...]). Rozkazem personalnym nr [...] Komendanta [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. z dniem [...] stycznia 2014 r. w/w został zwolniony ze służby na podstawie art. 45 ust. 2 pkt 11 ustawy o Straży Granicznej – wskutek upływu 12 miesięcy zawieszenia. W związku z wniesionym odwołaniem Komendant Główny Straży Granicznej decyzją nr [...]z dnia [...] marca 2014 r. uchylił wymieniony rozkaz personalny w części daty zwolnienia i ustalił nową datę zwolnienia na dzień [...] kwietnia 2014 r., w pozostałym zakresie utrzymał w mocy w/w rozkaz. W związku z wniesioną skargą, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 11 lutego 2015 r. II SA/Wa 901/14 uchylił decyzję KGSG nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. Komendant Główny Straży Granicznej decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. uchylił rozkaz personalny organu I instancji w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby i ustalił nową datę zwolnienia ze służby na dzień [...] lipca 2015 r., w pozostałej części utrzymał rozkaz personalny w mocy. L. K. pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. wystąpił do Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej o wypłatę uposażenia za okres zawieszenia w czynnościach służbowych tj. od [...] maja 2014 r. do [...] kwietnia 2015 r., co doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji nr [...]. Organ wskazał, że wyżej opisane postępowania dyscyplinarne zostały umorzone postanowieniami z dnia [...] maja 2014 r. o umorzeniu postępowania dyscyplinarnego w związku z tym, że obwiniony przestał podlegać orzecznictwu dyscyplinarnemu. Jednocześnie posiedzenie w Sądzie Rejonowym w [...][...] Wydział Karny (sygn. [...]) - zostało odroczone do [...] grudnia 2015 r. Organ wskazał, iż w postępowaniach dyscyplinarnych L. K. został obwiniony o popełnienie tych samych czynów, których popełnienie zarzucono mu w postępowaniach karnych. Z powyższego wynika również, iż do czasu zwolnienia funkcjonariusza ze służby nie ustąpiły przyczyny zawieszenia go w czynnościach służbowych, bądź prowadzenia postępowań dyscyplinarnych. Organ odwoławczy przywołał treść art. 128 ust. 1 i 3 ustawy o Straży Granicznej. Wskazał, że z wykładni historycznej art. 128 i 129 ustawy o Straży Granicznej wynika, że obecny przepis art. 128 ust. 3 pkt 1 dotyczy przypadku, w którym prowadzone jest wyłącznie postępowanie dyscyplinarne. Tymczasem w niniejszej sprawie najpierw wszczęto postępowanie karne, a następnie po jego wszczęciu w wyniku złożenia zawiadomienia przez prokuratora wszczęte zostało postępowanie dyscyplinarne. Podkreślił, iż w sprawach w których wszczynane jest postępowanie karne nie występują przypadki, w których postępowanie dyscyplinarne zakończone byłoby wydaniem orzeczenia o ukaraniu funkcjonariusza karą dyscyplinarną przed zakończeniem postępowania karnego. Z tego względu w/w przepis nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Również art. 128 ust. 3 pkt 2 w brzmieniu obowiązującym od dnia 11 czerwca 2007 r. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie ponieważ postępowanie karne przed sądem nie zostało zakończone. W świetle tego przepisu, zdaniem organu, zasadnicze znaczenie ma zdarzenie, którego konsekwencją jest zawieszenie funkcjonariusza w czynnościach służbowych. Jeżeli przyczyną zawieszenia było prowadzone postępowanie karne, to jedynie zakończenie tego postępowania może wpłynąć na rozstrzygnięcie w zakresie zwrotu zawieszonego uposażenia. Organ stwierdził, iż biorąc pod uwagę, że nie została spełniona żadna z przesłanek wymienionych w art. 128 ust. 3 pkt 1 i 2, od których zależna jest wypłata zawieszonego uposażenia, odmowa wypłaty zawieszonego uposażenia za okres od [...] maja 2014 r. do [...] kwietnia 2015 r. jest w ocenie organu II instancji zasadna. KGSG wskazał jednocześnie, że w okresie od [...] maja 2014 r. do [...] kwietnia 2015 r., za który L. K. żąda wyrównania uposażenia, Straż Graniczna nie wypłacała mu uposażenia, ponieważ decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. z dniem [...] kwietnia 2014 r. został zwolniony ze służby. W tym okresie nie był więc funkcjonariuszem "zawieszonym w czynnościach służbowych". Skoro w/w w okresie od [...] maja 2014 r. do [...] kwietnia 2015 r. nie był funkcjonariuszem "zawieszonym w czynnościach służbowych" to brak jest podstaw do wypłaty zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych jego podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia. Decyzja Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi L. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji z uwagi na naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz zasądzenie kosztów postępowania, skarżący zarzucił: - naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy decyzji organu I w sytuacji, gdy prawidłowe było uchylenie przedmiotowej decyzji wobec naruszenia prawa materialnego przez organ I instancji tj. art. 128 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej w części dotyczącej zawieszonego uposażenia za okres od dnia [...] maja 2014 roku do dnia [...] kwietnia 2015 r. poprzez jego błędną wykładnię przejawiającą się w odmowie wypłaty uposażenia za ww. okres w sytuacji, gdy nie zachodziła żadna przesłanka negatywna, skutkująca odmową przyznania zawieszonej części uposażenia za okres pozostawiania skarżącego jako funkcjonariusza zawieszonego w czynnościach służbowych; - naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz zaniechanie rozpatrzenia materiału dowodowego w całości a nade wszystko nie odniesienie się do żadnych zarzutów i argumentów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu, a także niezgodne z treścią art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie decyzji organów obu instancji; - naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 128 ust. 3 ustawy o Straży Granicznej poprzez błędne uznanie przez organ II instancji, że wypłata zawieszonego uposażenia, której domaga się skarżący, możliwa jest jedynie w sytuacji zakończenia postępowania karnego. Skarżący zarzucił zmienność poglądów prawnych wyrażonych w decyzjach organów administracji, co stanowi naruszenie art. 8 k.p.a. Skarżący podniósł, że organy obu instancji bezprawnie uznały, iż został zwolniony ze służby stałej w Straży Granicznej z dniem [...] kwietnia 2014 roku i od tego czasu nie był funkcjonariuszem zawieszonym w czynnościach służbowych, co miało wpływ na odmowę przyznania należnego mu uposażenia, w sytuacji gdy okoliczność ta jest sprzeczna z materiałem zgromadzonym w sprawie, bowiem skarżący został zwolniony przez Komendanta Głównego SG ze służby stałej w Straży Granicznej z dniem [...] lipca 2015 r., co potwierdza treść decyzji nr [...] oraz świadectwo służby z dnia [...] lipca 2015 r. tym samym oba organy wydały decyzję w oderwaniu o zgromadzonego w sprawie materiału oraz naruszyły art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. W ocenie skarżącego pozostawał on w służbie - jako funkcjonariusz zawieszony w czynnościach służbowych – w okresie od [...] maja 2014 r. do dnia [...] kwietnia 2015 r., za który to okres nie otrzymał należnego uposażenia w wysokości 50% Skarżący podniósł, że organ I instancji jako podstawę odmowy wypłaty przedmiotowego uposażanie za okres od [...] maja 2014 roku do [...] kwietnia 2015 roku wskazał na treść art. 128 ust. 1 ustawy o SG. Organ II instancji powołał natomiast inną podstawę prawną odmowy wypłaty należnego uposażenia. Komendant Główny Straży Granicznej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał m.in., że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lutego 2015 r. był wyrokiem uchylającym decyzję nr [...], a nie stwierdzającym jej nieważność. Derogacja ta nie oznaczała więc eliminacji z obrotu prawnego decyzji nr [...] ze skutkiem od jej wydania ex tunc. Wydany w niniejszej sprawie wyrok uchylający wywołuje skutek ex nunc, a więc na przyszłość od daty wyroku. Z tego względu od daty wyroku organ podjął wypłatę 50% uposażenia (w związku z zawieszeniem w czynnościach) i innych świadczeń. Wypłata uposażenia za okres od [...] maja 2014 r. do [...] kwietnia 2015 r. kolidowałaby z przepisami ustawy o Straży Granicznej. Do dnia udzielenia odpowiedzi na skargę postępowanie karne przed Sądem Rejonowym w [...][...] Wydział Karny sygn. akt [...] nie zostało zakończone. W ocenie organu nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. Stan faktyczny sprawy nie budzi bowiem wątpliwości. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia warunki określone w art. 107 § 3 k.p.a.. Tym samym zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. jest nietrafny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji nr [...] z dnia [...] października 2015 r. nie naruszają prawa materialnego, a także prawa administracyjnego procesowego w stopniu, który miałby wpływ na wynik sprawy. Wprawdzie w uzasadnieniu zarówno decyzji Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej, jak i decyzji Komendanta Głównego Straży Granicznej zabrakło odniesienia się do argumentów podnoszonych przez stronę, to jednak powyższe uchybienie przepisowi art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm.), zwanej dalej k.p.a. nie wpływa na wynik niniejszej sprawy. Prawidłowo bowiem organ I instancji, po rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia [...] sierpnia 2015 r., odmówił wypłaty uposażenia za okres od dnia [...] maja 2014 r. do dnia [...] kwietnia 2015 r., zaś Komendant Główny Straży Granicznej trafnie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazania wymaga, iż istotnie organ odwoławczy w podstawie decyzji powołał art. 128 ust. 3 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 1402 ze zm.), jednakże w uzasadnieniu decyzji powołał także art. 128 ust. 1 tej ustawy stanowiący podstawę prawną decyzji organu I instancji i wskazał, że za okres od dnia [...] maja 2014 r. do dnia [...] kwietnia 2015 r. Straż Graniczna nie wypłacała skarżącemu uposażenia, albowiem decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. został on zwolniony ze służby z dniem [...] kwietnia 2014 r. Organ stwierdził, że w tym okresie L. K. nie był funkcjonariuszem zawieszonym w czynnościach służbowych, stąd brak było podstaw do wypłaty zawieszonej części uposażenia. Pomimo zatem zbędnych rozważań poczynionych przez organ odwoławczy na gruncie art. 128 ust. 3 ustawy o SG, Komendant Główny SG rozpatrzył i rozstrzygnął tę samą przedmiotowo i podmiotowo sprawę, co organ I instancji. Zgodnie z art. 128 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej, funkcjonariuszowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się od najbliższego terminu płatności 50% należnego uposażenia. W sprawie jest bezsporne, że w okresie od dnia [...] listopada 2012 r. do dnia [...] kwietnia 2014 r. skarżącemu, jako funkcjonariuszowi zawieszonemu w czynnościach służbowych, wypłacano 50% należnego uposażenia. Uposażenie w wysokości 50% należnego uposażenia wypłacano skarżącemu (również jako funkcjonariuszowi zawieszonemu w czynnościach służbowych) od dnia [...] kwietnia 2015 r., tj. od dnia uprawomocnienia się wyroku WSA w Warszawie z dnia 11 lutego 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 901/14 do dnia [...] lipca 2015 r. Za okres od dnia [...] maja 2014 r. do dnia [...] kwietnia 2015 r. skarżącemu nie wypłacono uposażenia w ogóle. W związku z treścią świadectwa służby skarżący wystąpił o wypłatę uposażenia za ten okres, jako okres pozostawania "funkcjonariuszem zawieszonym w czynnościach służbowych". Wbrew zarzutom skargi w sprawie tej organy nie naruszyły przepisu art. 7 i art. 77 k.p.a. Odmienna ocena organu w zakresie materiału dowodowego od oceny skarżącego nie oznacza bowiem, że organ nie zgromadził i nie rozważył całego materiału dowodowego. Stan faktyczny w sprawie jest bezsporny. Nie odniesienie się przez organy w uzasadnieniach decyzji do argumentacji strony, zwłaszcza w aspekcie podnoszonej treści świadectwa służby, stanowi naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. a w konsekwencji także naruszenie art. 8 k.p.a. (zasady pogłębiania zaufania do organu władzy publicznej), jednakże uchybienie to nie wpływa na wynik niniejszej sprawy. W sprawie nie jest sporne, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 lutego 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 901/14 uchylił tylko zaskarżoną decyzję Komendanta Głównego SG z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] (decyzją tą organ uchylił rozkaz personalny z dnia [...] grudnia 2013 r. w części dotyczącej daty zwolnienia i ustalił nową datę zwolnienia ze służby na dzień [...] kwietnia 2014 r. oraz utrzymał rozkaz z dnia [...] grudnia 2013 r. w mocy w pozostałym zakresie). Sąd stwierdził jednocześnie w wyroku, że zaskarżona decyzja z dnia [...] marca 2014 r. nie podlega wykonaniu w całości. Wyrok jest prawomocny od dnia [...] kwietnia 2015 r. Wprawdzie po uprawomocnieniu się wymienionego wyroku, Komendant Główny SG ustalił nową datę zwolnienia L. K. ze służby w SG , tj. [...] lipca 2015 r. (decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] Komendant Główny SG uchylił rozkaz personalny Komendanta [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby i ustalił nową datę na dzień [...] lipca 2015 r., w pozostałej części utrzymał w mocy rozkaz personalny), jednakże z powyższego skarżący wyprowadza błędny wniosek, co do skutków w zakresie prawa do uposażenia za okres od dnia [...]maja 2014 r. do dnia [...] kwietnia 2015 r. W związku z tym, że Sąd wyrokiem z dnia 11 lutego 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 901/14 uchylił tylko zaskarżoną decyzję Komendanta Głównego SG z dnia [...] marca 2014 r., w obrocie prawnym cały czas pozostawał rozkaz personalny z dnia [...] grudnia 2013 r. Sprawa zwolnienia ze służby była w toku. Rozkaz personalny z dnia [...] grudnia 2013 r. o zwolnieniu skarżącego ze służby z dniem [...] stycznia 2014 r. wobec wniesienia w terminie odwołania nie został wykonany (art. 130 § 2 k.p.a., rozkazowi temu nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności). Jednakże decyzja Komendanta Głównego SG nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. ustalająca dzień [...] kwietnia 2014 r. jako datę zwolnienia była decyzją ostateczną i podlegała wykonaniu. Z tym dniem skarżący został zwolniony ze służby stałej i przestał być funkcjonariuszem Straży Granicznej. Od dnia [...] maja 2014 r. skarżący pozostawał poza służbą. Organ nie wstrzymał wykonania decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 17 czerwca 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 901/14 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z dnia [...] marca 2014 r. Wstrzymanie wykonania decyzji z dnia [...] marca 2014 r. nastąpiło dopiero w wyroku z dnia 11 lutego 2015 r., który uprawomocnił się [...] kwietnia 2015 r. Choć zatem, po wyroku Sądu z dnia 11 lutego 2015 r., Komendant Główny SG ustalił na nowo datę zwolnienia skarżącego ze służby na dzień [...] lipca 2015 r., nie oznacza to, że skarżącemu - wobec wykonania ostatecznej decyzji z dnia [...] marca 2014 r. – należy się wynagrodzenie od dnia [...] maja 2014 r. do dnia [...] kwietnia 2015 r., tj. za okres faktycznego pozostawania poza służbą. Wykonanie decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby z dniem [...] kwietnia 2014 r. spowodowało, że po tym dniu (aż do dnia uprawomocnienia się wyroku Sądu) nie powstało po stronie skarżącego prawo do uposażenia (nie powstało prawo do uposażenia w wysokości 50% należnego uposażenia funkcjonariusza zawieszonego w czynnościach służbowych). Ustalenia tego nie zmienia treść świadectwa służby, na które skarżący powołał się we wniosku z dnia [...] sierpnia 2015 r. żądając wypłaty uposażenia za okres od dnia [...] maja 2014 r. do dnia [...] kwietnia 2015 r. Treść świadectwa służby nie stanowi podstawy do wypłaty uposażenia. Świadectwo służby nie jest nadto przedmiotem niniejszej sprawy. Organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że wobec wykonania decyzji z dnia [...] marca 2014 r., brak było podstaw do wypłaty skarżącemu uposażenia za wskazany wyżej okres faktycznego pozostawania poza służbą. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) orzekł, jak w wyroku.