II SA/Wa 2285/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędziowie WSA Danuta Kania, Iwona Dąbrowska (spr.), Protokolant ref. staż. Eliza Kusy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2012 r. sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów łowieckich 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie z dnia [...] czerwca 2011 r. 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości. Komendant Wojewódzki Policji [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] , na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 oraz art. 268a kpa, zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie wydania A.S. pozwolenia na posiadanie broni palnej dla celów łowieckich. Organ uznał, iż rozpatrzenie sprawy dotyczącej wydania A.S. pozwolenia na broń palną myśliwską jest uzależnione od wyniku toczącego się przed Sądem Rejonowym w [...] postępowania karnego o popełnienie czynu z art. 271 § 3 kk i art. 286 § 1 kk. Od powyższego postanowienia pełnomocnik A.S. wniósł zażalenie, zarzucając naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a zwłaszcza art. 97 § 1 pkt 4 kpa, poprzez jego wadliwą wykładnię, polegającą na przyjęciu , iż kwestia toczącego się postępowania karnego jest kwestią prejudycjalną, skutkującą zawieszeniem postępowania. W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i nakazanie jego dalszego prowadzenia. Pełnomocnik podniósł, że przeciwko A.S. w dniu 17 sierpnia 2010 r. nie toczyło się żadne postępowanie administracyjne, a jeśli organ uzyskał jakąkolwiek informację na temat A.S. po tym terminie, to powinien ją zweryfikować, co wynika z zaskarżonego postanowienia. Dodał ponadto, że fakt toczącego się postępowania nie powinien skutkować zawieszeniem postępowania, a do czasu prawomocnego skazania każda osoba korzysta z zasady domniemania niewinności i nie może ponosić negatywnych konsekwencji jakichkolwiek oskarżeń nie popartych prawomocnym wyrokiem skazującym. Po rozpoznaniu zażalenia Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] , wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 oraz art. 97 § 1 pkt 4 i art. 98 § 1 i art. 268a kpa, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 kpa organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Jest to jedna z obligatoryjnych podstaw zawieszenia postępowania, a zatem w przypadku jej wystąpienia organ prowadzący postępowanie obowiązany jest z urzędu je zawiesić. Organ podniósł, iż ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. z 2011 r. Nr 38, poz. 195) została zmieniona m.in. treść przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z jego obecnym brzmieniem, obowiązującym od dnia 10 marca 2011 r., pozwolenia na broń nie może uzyskać osoba m.in. skazana za przestępstwo umyślne. Skoro zatem wobec wnioskodawcy toczy się postępowanie karne o przestępstwo umyślne (a takim jest zarzucany jej czyn z art. 271 i art. 286 § 1 kk), to wynik tego postępowania ma istotne znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej wydania mu pozwolenia na broń. Innymi słowy, wynik tego postępowania stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa, bez rozstrzygnięcia której jest możliwe zastosowanie norm prawa materialnego. Natomiast przytoczone przez stronę wyroki sądów administracyjnych, nie mogą wpłynąć na inny sposób rozpatrzenia jej zażalenia, bowiem dotyczą spraw rozpatrywanych na podstawie przepisów ustawy o broni i amunicji obowiązujących do dnia 10 marca 2011 r. Zdaniem organu, po zmianie przepisu art. 15 ustawy o broni i amunicji, jeżeli organ Policji ustalił, iż przeciwko stronie toczy się postępowanie karne, to zasadne jest zawieszenie postępowania administracyjnego do czasu rozstrzygnięcia postępowania karnego, którego efektem może być skazanie wnioskodawcy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik skarżącego, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Komendanta Głównego Policji oraz o nakazanie prowadzenia dalszego postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 kpa poprzez jego wadliwą wykładnię polegającą na przyjęciu, iż kwestia toczącego się postępowania jest kwestią prejudycjalną, skutkującą zawieszeniem postępowania. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego przypomniał stan faktyczny sprawy i wskazał, że w dniu 17 sierpnia 2010 r. nie toczyło się postępowanie z udziałem skarżącego w zakresie wydania mu zezwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Postępowanie takie zostało zainicjowane wnioskiem z dnia 22 kwietnia 2011 r. Jeżeli zaś toczyło się inne postępowanie, to strona nie została o tym zawiadomiona, jak również o tym, że dowody innej sprawy zostały włączone do niniejszego postępowania. Ponadto zarzucił, że organ nie zweryfikował informacji wynikających z pisma z dnia 17 sierpnia 2010 r. Ponadto podkreślił, że kwestia karalności należy do sfery faktów i ma się nijak do kwestii prejudycjalności. Powołał się ponadto na orzeczenia sądów administracyjnych w tym zakresie. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana pod tym względem zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego postanowienia Komendanta Głównego Policji stanowił art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Określa on jedną z przesłanek obligatoryjnego zawieszenia postępowania administracyjnego przez organ, stosownie do którego organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Pojęcie zagadnienia wstępnego użyte w powołanym przepisie jest sporne, niemniej przyjmuje się, że zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa są kwestie (zagadnienia) prawne, które ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. Obowiązek wyjaśnienia sprawy pod względem faktycznym i prawnym należy do organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie, należy zatem przyjąć, że zagadnieniem wstępnym w rozumieniu powyższego przepisu może być tylko zagadnienie prawne, którego rozstrzygnięcie należy do właściwości innego organu lub sądu i zagadnienie to może być przedmiotem odrębnego postępowania przed takim organem lub sądem. Nie chodzi tu zatem o wyjaśnienie nawet poważnych wątpliwości dotyczących aspektów prawnych sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego, lecz o rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego przez inny organ lub sąd. Wskazać należy, że zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa uzależnione jest od wystąpienia łącznie trzech przesłanek: postępowanie administracyjne jest w toku, zagadnienie wstępne nie zostało jeszcze rozstrzygnięte oraz rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd (zob. orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 19 maja 1998 r., sygn. akt I SA 1874/97, z dnia 30 sierpnia 2001 r., sygn. akt II SA 1982/00, z dnia 21 września 2001 r., sygn. akt I SA 2314/00). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 lipca 2003 r., sygn. akt II SA 427/02 (niepubl.) podkreślił, iż prejudycjalność zachodzi tylko wtedy, gdy rozstrzygnięcie co do pewnej kwestii prawnej stanowi wiążącą przesłankę wydania decyzji w postępowaniu głównym. Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe. Musi więc istnieć wyraźny związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym. W przypadku braku takiego związku zawieszenie postępowania na tej podstawie nie jest dopuszczalne. W przedmiotowej sprawie organy obu instancji nieprawidłowo oceniły, iż pomiędzy sprawą karną, która toczy się jak to ustalił organ, przed Sądem Rejonowym w [...] o popełnienie czynu z art. 271 § 3 kk i art. 286 § 1 kk, a postępowaniem administracyjnym w przedmiocie wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej występuje zależność, o jakiej mowa w art. 97 § 1 pkt 4 kpa, a w związku z tym niezasadnym było zawieszenie postępowania administracyjnego. Nie można bowiem uznać, że prawomocne zakończenie postępowania karnego, w którym A. S. jest podejrzany o popełnienie wskazanego wyżej czynu jest warunkiem wydania rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie. Ustawę z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. z 2011 r. Nr 38, poz. 195) została zmieniona m.in. treść art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z jego obecnym brzmieniem obowiązującym od dnia 10 marca 2011 r. pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: 1. skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, 2. skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo: • przeciwko życiu i zdrowiu, • przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. W ocenie Sądu fakt toczącego się postępowania karnego w stosunku do skarżącego nie stanowi przeszkody w wydaniu rozstrzygnięcia w sprawie dotyczącej pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej, bowiem w postępowaniu administracyjnym nie przesądza się o winie za czyn karalny, lecz ustala, czy osoba ta stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, czy została prawomocnie skazana za przestępstwo opisane z art. 15 ust. 1 pkt 6a i b ustawy o broni i amunicji. Skoro zatem zmiana stanu prawnego doprowadziła do zmiany przesłanek odnowy wydania pozwolenia na broń, to znaczy, iż założenia ustawodawcy były takie, aby sam fakt prowadzenia postępowania karnego nie przesądzał o zaistnieniu podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania pozwolenia na posiadanie broni. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.