II SA/Wa 229/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.) Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska WSA Adam Lipiński Protokolant Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2010 r. sprawy ze skargi M. C. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania środka egzekucyjnego polegającego na wezwaniu do opróżnienia kwatery tymczasowej - oddala skargę. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 17 § 1 w związku z art. 1a pkt 12 lit. B tiret czwarte i art. 7 § 1 i 2 oraz art. 141 § 1 i art. 143 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.), na wniosek Komendy Rejonowej Policji W. z dnia [...] października 2009 r. [...] w sprawie opróżnienia kwatery tymczasowej nr [...] w W., wezwał M. C. do opróżnienia z rzeczy i osób jego prawa reprezentujących kwatery tymczasowej nr [...], w terminie 30 dni od doręczenia niniejszego postanowienia, pod rygorem zastosowania środka egzekucyjnego w postaci przymusowego opróżnienia kwatery. W uzasadnieniu postanowienia organ ustalił, iż decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r. Komendanta Rejonowego Policji w W. o przymusowym wykwaterowaniu, M. C. został zobowiązany do opróżnienia i przekazania do dyspozycji Komendy Rejonowej w W. kwatery tymczasowej nr [...]. Upomnieniem z dnia [...] lipca 2009 r. zobowiązany M. C. wezwany został do dobrowolnego wykonania decyzji w terminie do dnia 30 września 2009 r. pod rygorem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. W związku z niewykonaniem przez zobowiązanego obowiązku opróżnienia kwatery tymczasowej, wierzyciel - Komenda Rejonowa Policji w W. - złożył do Wojewody [...] wniosek egzekucyjny wraz z tytułem wykonawczym przeciwko M. C. o dokonanie egzekucji opróżnienia kwatery tymczasowej objętej wnioskiem. Zgodnie z art. 20 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organem egzekucyjnym świadczeń o charakterze niepieniężnym, wynikających z decyzji z zakresu administracji rządowej, wydanych przez państwowe jednostki organizacyjne jest wojewoda. Na zasadzie art. 26 § 1 powołanej ustawy organ egzekucyjny wszczyna egzekucję na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego. W przedmiotowej sprawie na zasadzie powołanych przepisów właściwym miejscowo organem egzekucyjnym jest Wojewoda [...]. Komenda Rejonowa Policji jest państwową jednostką organizacyjną wykonującą zadania z zakresu administracji rządowej. Na skutek wniesienia wniosku egzekucyjnego wraz z tytułem wykonawczym wszczęto niniejsze postępowanie egzekucyjne. Na powyższe postanowienie M. C. wniósł zażalenie, wnosząc o uchylenie postanowienia w całości oraz wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia przez Komendanta [...] Policji wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta Rejonowego Policji o opróżnieniu kwatery stanowiącej podstawę do wydania tytułu egzekucyjnego. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity – Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), w związku z art. 141 § 2 oraz art. 17 § 2, art. 18 i art. 23 § 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 z poźn. zm.), utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu ponad wskazane argumenty powołał art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i wyjaśnił, że nie zaistniały okoliczności mogące być podstawą zarzutu w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego enumeratywnie wymienionego w tym przepisie. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi M. C. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzucając naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, brak poprawnego rozpatrzenia sprawy w zakresie ponownego zbadania materiału dowodowego poprzez naruszenie art. 140 Kpa w związku z art. 77 § 1 Kpa, art. 7 Kpa oraz art. 124 § 2 w związku z art. 11 Kpa. W uzasadnieniu skargi M. C. wskazał, iż organ powinien był rozważyć możliwość zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 Kpa, bowiem jego zdaniem na dalszy przebieg postępowania może mieć wpływ rozstrzygnięcie innego organu, tj. Komendanta [...] Policji, w związku z wszczęciem postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] listopada 2008 r. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalanie podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o postępowaniu sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy sądowoadministracyjnej jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzenia przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz zapadłego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia. Skarga nie może zostać uwzględniona, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Na podstawie ostatecznej decyzji Komendanta Rejonowego Policji W. nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r. o opróżnieniu przez skarżącego kwatery tymczasowej nr [...] w W., utrzymanej w mocy decyzją Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r., Komendant Rejonowy Policji W. wystosował do M. C. upomnienie z dnia [...] czerwca 2009 r. i [...] lipca 2009 r. wzywające stronę do opróżnienia zajmowanego lokalu w terminie 30 dni od daty doręczenia upomnienia. Na skutek niezastosowania się do podmiotowego upomnienia wierzyciel skierował do organu egzekucyjnego – Wojewody [...] wniosek o przeprowadzenie egzekucji opróżnienia tymczasowej kwatery nr [...] w W. oraz załączył do wniosku prawidłowo sporządzony tytuł wykonawczy z dnia [...] października 2009 r. nr [...], który został w dniu [...] listopada 2009 r. skierowany do egzekucji przez Wojewodę [...]. W zaistniałej sytuacji wydanie przez Wojewodę [...] postanowienia na podstawie art. 123 Kpa w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wzywającego M. C. do opróżnienia z rzeczy i osób prawa jego reprezentujących kwatery tymczasowej, stało się uzasadnione i zgodne z prawem. W pierwszej kolejności należy wskazać, że postępowanie egzekucyjne spełnia istotne zadanie w realizacji norm materialnego prawa administracyjnego. Celem postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do realizacji norm prawa materialnego. Wspólność celu postępowania orzekającego i egzekucyjnego – realizacja normy prawa materialnego, nie oznacza wspólnego przedmiotu, albowiem każde z tych postępowań ma odrębny przedmiot. Organ egzekucyjny nie zajmuje się prawidłowością decyzji administracyjnej nakładającej określony obowiązek, lecz jego celem jest doprowadzenie do realizacji tego obowiązku. Zatem organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, zgodnie z art. 29 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ ten bada jedynie dopuszczalność egzekucji administracyjnej. Wynika to wprost z treści powołanego przepisu i nie budzi wątpliwości w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych i stanowiska doktryny. W przedmiotowej sprawie egzekucja jest dopuszczalna, albowiem zmierza ona do wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej, wniosek o zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci opróżnienia lokalu mieszkalnego pochodzi od wierzyciela, zaś wystawiony przez uprawniony podmiot tytuł wykonawczy spełnia wymogi określone w art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Podkreślić należy, iż podstawą rozpoczęcia egzekucji była prawomocna decyzja Komendanta Rejonowego Policji W. z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...]. Art. 33 cyt. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji enumeratywnie wymienia przesłanki mogące być podstawą zarzutu w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W istocie zarzuty podnoszone przez skarżącego w toku niniejszego postępowania egzekucyjnego zmierzają do weryfikacji ostatecznej decyzji administracyjnej, stanowiącej podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Natomiast zmiana lub uchylenie takiej decyzji może nastąpić wyłącznie w ramach trybów unormowanych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Fakt prowadzenia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] nie daje organowi egzekucyjnemu możliwości wstrzymania postępowania egzekucyjnego do czasu rozstrzygnięcia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji stanowiącej podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego, o co wnioskuje skarżący, jak również nie stanowi zagadnienia wstępnego w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 Kpa. Wydając zaskarżone postanowienie organ II instancji, w ocenie Sądu, prawidłowo wskazał, że przedstawione przez skarżącego okoliczności nie stanowią podstawy do stwierdzenia niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego. Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowi przepis art. 141 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wymieniony przepis w § 1 stanowi, że jeżeli egzekwowany jest obowiązek wydania nieruchomości albo opróżnienia lokalu mieszkalnego lub użytkowego albo innego pomieszczenia, stosuje się środek egzekucyjny prowadzący do odebrania zobowiązanemu nieruchomości albo usunięcia nieruchomości lub opróżnionego lokalu (pomieszczenia) wierzycielowi. Zgodnie z § 2 cytowanego artykułu egzekucję prowadzi się przeciw zobowiązanemu, członkom jego rodziny i domownikowi oraz innym osobom zajmującym nieruchomość lub lokal (pomieszczenie), które mają być opróżnione i wydane. Podkreślić należy, że działania organu egzekucyjnego mają charakter formalno-procesowy i są konsekwencją niewykonania decyzji o charakterze merytorycznym. Organ egzekucyjny nie bada więc decyzji merytorycznej kształtującej prawo pod względem jej zgodności z prawem, lecz tylko podejmuje działania przy zastosowaniu obowiązujących przepisów prawa do jej wykonania. Wskazać należy, że organ egzekucyjny nie może już badać merytorycznie powiązań między zobowiązanym a tymi podmiotami, lecz realizuje tytuł wykonawczy. Wobec powyższych ustaleń, w ocenie Sądu, wydane przez organ postanowienie jest zgodne z obowiązującymi przepisami prawa, powołanej wyżej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.