II SA/Wa 2293/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Olga Żurawska – Matusiak po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. B. o wstrzymanie wykonania postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w sprawie ze skargi M. B. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie uznania podniesionych zarzutów za nieuzasadnione postanawia: oddalić wniosek. Pismem z 5 grudnia 2014 r. M. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych z [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie uznania podniesionych zarzutów za nieuzasadnione. 29 czerwca 2015 r. (data prezentaty) wpłynął do Sądu wniosek M. B. o wstrzymanie wykonania postanowienia Wojewody [...] z [...] czerwca 2013 r. nr [...] wzywającego go do opróżnienia z rzeczy i osób lokalu mieszkalnego nr [...]w budynku położonym w [...] przy ul. [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej jako "P.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zastosowany przez ustawodawcę zwrot "w granicach tej samej sprawy" należy interpretować na tle art. 3 § 2 oraz art. 134 i art. 135 P.p.s.a. Instytucja wstrzymania wykonania aktu lub czynności dotyczy, zatem tych wszystkich aktów lub czynności, które zostały wymienione w art. 3 § 2 pkt 1-7 P.p.s.a., a które mogą być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego, tj. decyzji, postanowień oraz innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zgodnie z przedstawioną regulacją prawną wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest instytucją o charakterze wyjątkowym, stanowiącą odstępstwo od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Zastosowanie wstrzymania wykonania skarżonego aktu może zatem nastąpić jedynie wówczas, gdy ujawnione zostaną okoliczności uzasadniające zastosowanie tej czynności procesowej. Sąd wydając orzeczenie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winien oprzeć swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie wniosku skarżącego, jak i materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy w zakresie zbadania zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania. Konieczność natomiast uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. To na nim ciąży obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą ocenić, czy w danej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. M. B. swój wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia Wojewody [...] z [...] czerwca 2013 r. uzasadnił tym, że wykonanie ww. postanowienia pozbawi skarżącego miejsca zamieszkania, gdyż nie posiada on żadnego innego lokalu mieszkalnego. Skarżący stwierdził ponadto, że z uwagi na swoje schorzenia (konieczność poddania się operacji) egzekucja nie powinna być wobec niego stosowana. Wyjaśnił, że eksmisja z lokalu mieszkalnego przy [...] w [...] może spowodować jego kalectwo. Do wniosku załączył zaświadczenie lekarskie wystawione przez lek. med. K. D. specjalistę neurologa, z którego wynika, że obecny stan zdrowia pacjenta nie pozwala na eksmisję z mieszkania. Jak już wyżej wskazano, przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona stronie przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważane z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. Tak więc odwrócenie skutków wywołanych wykonaniem zaskarżonego aktu musi być trudniejsze niż zwykle w tego rodzaju przypadkach. W ocenie Sądu, powołane przez skarżącego w niniejszej sprawie okoliczności nie prowadzą do wniosku, iż wykonanie postanowienia Wojewody [...] z [...] czerwca 2013 r. może spowodować wystąpienie jednej z przesłanek dopuszczalności wstrzymania jej wykonania, w postaci trudnych do odwrócenia skutków. Z treści wniosku o wstrzymanie wykonania wynika, że lokal mieszkalny, przy [...] w Warszawie jest jedynym miejscem zamieszkania skarżącego. M. B. nie dysponuje bowiem prawem do innego lokalu mieszkalnego. W ocenie Sądu wykonanie postanowienia Wojewody [...] z [...] czerwca 2013 r., pozbawi skarżącego jedynego miejsca zamieszkania jednak nie spowoduje to jego bezdomności, czyli trudnego do odwrócenia skutku. Należy bowiem zauważyć, co Sądowi jest wiadome z urzędu (vide str. 6 uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 2037/14), że M. B. utrzymuje się z emerytury wynoszącej około 3100 zł miesięcznie. Powyższe okoliczność świadczą o tym, że skarżący posiada środki na wynajęcie innego lokalu mieszkalnego. Za wstrzymaniem wykonania postanowienia wzywającego do opróżnienia lokalu mieszkalnego nie może również przemawiać okoliczność, iż przedmiotowy lokal po jego opróżnieniu będzie mógł zostać przydzielony innej osobie, na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 5 września 2013 r., sygn. akt I OSK 1591/13. W powyższym orzeczeniu NSA stwierdził, że "w przypadku korzystnego rozstrzygnięcia dla skarżącego, organ będzie zobowiązany do przydzielenia skarżącemu tego samego lub innego lokalu". Odnosząc się do argumentu skarżącego, iż wykonanie postanowienia o opróżnieniu lokalu mieszkalnego spowoduje znaczne pogorszenie stanu zdrowia, a nawet kalectwo należy zauważyć, że z przedstawionych dokumentów medycznych nie wynika, by stan zdrowia skarżącego stanowił przeszkodę do prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W ocenie Sądu załączone do przedmiotowego wniosku zaświadczenie medyczne jest lakoniczne, nie wynika z niego jakie zagrożenie dla zdrowia skarżącego stanowi realizacja przedmiotowego postanowienia. W tej sytuacji należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a. uzasadniające wstrzymanie wykonania postanowienia Wojewody [...] z [...] czerwca 2013 r. nr [...]. Wobec powyższego, należy uznać, że brak jest podstaw do zastosowania ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Z tych względów na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w postanowieniu.