II SA/Wa 230/16

Starszy referendarz sądowy Lucyna Picho Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 20 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego K. S. o przyznanie wynagrodzenia za udzieloną pomoc prawną z urzędu w sprawie ze skargi R. P. na decyzję Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego K. S. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100), w tym tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych. W następstwie wydanego przez referendarza sądowego postanowienia z dnia 16 lutego 2016 r. (k-18) radca prawny K. S. został wyznaczony pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego. Skutkiem powyższego wyznaczony pełnomocnik w zażaleniu z dnia 8 lipca 2016 r., od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 czerwca 2016 r., o odrzuceniu skargi skierował do Sądu wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu wskazując, że nie zostały one przez stronę uiszczone w całości ani w części. Na wstępie należy podnieść, iż z dniem 01 stycznia 2016 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805) i z tym dniem rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490) przestało obowiązywać. W nowym rozporządzeniu znalazł się zapis § 22 mówiący, iż do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Bezspornym jest, iż przedmiotowa sprawa została wszczęta w dniu 9 lutego 2016 r., (data wpływu skargi do Sądu), a skoro tak to do wyliczenia kosztów pomocy świadczonej przez radcę prawnego K. S. należało zastosować stawki przyjęte w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu. Z akt sprawy wynika, że w postępowaniu prowadzonym w pierwszej instancji radca prawny K. S.: - sporządził i wniósł w imieniu skarżącego zażalenie (k- 36) na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 czerwca 2016 r., o odrzuceniu skargi, Ponadto pełnomocnik przeglądał akta sprawy. Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do § 21 ust. 1 pkt 2 lit d rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy udzielonej przez radcę prawnego z urzędu, stawka minimalna wynosi w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w postępowaniu zażaleniowym 240 zł. Mając na uwadze niezbędny nakład pracy pełnomocnika należało uznać, że opłata wynagrodzenia w wysokości 240 zł jest adekwatna do udziału radcy prawnego w niniejszym postępowaniu stawka ta zgodnie z § 4 ust. 3 powołanego wyżej rozporządzenia podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności (23 %), czyli o kwotę 55,20 złotych co w konsekwencji daje kwotę 295,20 złotych. W tej sytuacji, stosując przepisy art. 250 § 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 4 ust. 1 i 2 w zw. z § 21 ust. 1 pkt 2 lit d i § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu, orzeczono jak w sentencji.