II SA/Wa 2300/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Anna Mierzejewska Sędzia WSA – Jacek Fronczyk Sędzia WSA – Andrzej Góraj (sprawozdawca) Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi M. J. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego 1. uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] sierpnia 2013 r.; 2. stwierdza, że zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu w całości; 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego M. J. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Rozkazem personalnym z [...] października 2013 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z [...] sierpnia 2013 r. w sprawie obniżenia M.J. dodatku służbowego o 20% otrzymywanej stawki. W uzasadnieniu organ wskazał, że orzeczeniem Komendanta [...] Policji z [...] maja 2013 r., utrzymanym w mocy orzeczeniem Komendanta Głównego Policji z [...] czerwca 2013 r., wymierzono funkcjonariuszowi karę dyscyplinarną nagany z uwagi na naruszenie przez policjanta dyscypliny służbowej. Powyższe sprawiło, iż zaistniała obligatoryjna konieczność obniżenia policjantowi dodatku służbowego, w myśl § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2001 r. Nr 152, poz. 1732). W ocenie organu, sformułowania powołanej normy prawnej obligują bowiem do takiego działania. Ustalając natomiast rozmiar spornego obniżenia, organ kierował się charakterem popełnionego przewinienia dyscyplinarnego, jego skutkami oraz wymiarem orzeczonej kary. Od powyższego rozstrzygnięcia skargę do tutejszego Sądu wywiódł M.J., wnosząc o jego uchylenie. Zarzucił organowi naruszenie art. 108 § 1 w zw. z art. 77 § 1 i 80 K.p.a.; art. 107 § 1 i 3 oraz art. 8 i 11 K.p.a.; § 5 ust. 5-8 oraz § 9 ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2001 r. Nr 152, poz. 1732). W uzasadnieniu skarżący podniósł, że fakt złożenia przez niego odwołania od orzeczenia dyscyplinarnego sprawia, że nie zachodzi w sprawie szczególnie uzasadniony przypadek uzasadniający obniżenie przedmiotowego dodatku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w skarżonym rozkazie personalnym. Okolicznością znaną Sądowi z urzędu jest to, że wyrokiem z 19 lutego 2014 r. wydanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1967/13 uchylono ww. orzeczenia dyscyplinarne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowy rozkaz personalny według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinien zostać wyeliminowany z obrotu prawnego. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy w realiach faktycznych sprawy istniały przesłanki do pozostawienia w obrocie prawnym skarżonego rozkazu personalnego. Obniżając funkcjonariuszowi dodatek służbowy organ powołał się na treść § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2001 r. Nr 152, poz. 1732) – znajdującego odpowiednie zastosowanie w sprawie dodatku służbowego dzięki regulacji § 9 ust. 5 powyższego rozporządzenia. Sformułowanie normy § 8 ust. 8 pkt 1 omawianego aktu prawnego wskazuje na to, że po stronie organu istnieje obowiązek obniżenia dodatku służbowego w razie naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną. Tak więc, wymierzenie kary dyscyplinarnej za popełnione przewinienie jest przesłanką niezbędną dla możliwości zastosowania wyżej powołanej regulacji. Przechodząc do meritum niniejszej sprawy wskazać należy, że okolicznością niesporną jest to, iż funkcjonariusz orzeczeniem Komendanta [...] Policji z [...] maja 2013 r., utrzymanym w mocy orzeczeniem Komendanta Głównego Policji z [...] czerwca 2013 r., został uznany za winnego naruszenia dyscypliny służbowej za co został ukarany karą dyscyplinarną nagany. Poza sporem pozostaje również to, że wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 lutego 2014 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1967/13, powyższe orzeczenie dyscyplinarne zostało uchylone. W świetle powyższego, na dzień orzekania przez tutejszy Sąd w niniejszej sprawie, nie istniało w obrocie prawnym wiążące orzeczenie dyscyplinarne. W powołanym wyżej wyroku sądu administracyjnego, zostało bowiem zawarte m.in. stwierdzenie, że zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu w całości. Od chwili wydania wyroku z dnia 19 lutego 2014 r. odpadła więc przesłanka niezbędna dla obniżenia dodatku służbowego w oparciu o zastosowany przez organ przepis § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2001 r. Nr 152, poz. 1732). W związku z powyższym, uznając że skarżony rozkaz personalny, w sytuacji zaistnienia zmiany stanu faktycznego, narusza prawo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w pkt 1 wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 wyroku zostało wydane w myśl art. 152 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.