II SA/Wa 231/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Sędziowie WSA Maria Werpachowska (spr.), Joanna Kube, , Protokolant Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi M.F. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lipca 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 2226/05 w sprawie ze skargi M.F. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] października 2005 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych postanawia 1. odrzucić skargę, 2. przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz adwokata Ł.W. kwotę 240 (dwieście czterdzieści złotych) oraz kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) stanowiącą 22% podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W dniu 21 stycznia 2008 r. M. F. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lipca 2006 r. o sygn. akt II SA/Wa 2226/05. Wyrokiem tym Sąd oddalił skargę M. F. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] października 2005 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych. Wyrok uprawomocnił się w dniu 5 września 2006 r. W skardze o wznowienie postępowania, sprecyzowanej następnie pismem z dnia 13 lutego 2008 r., M. F. jako przesłankę wznowienia postępowania wskazała art. 271 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podniosła, że w składzie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wydał wyrok z dnia 6 lipca 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 2226/05, uczestniczył asesor sądowy, a zgodnie z orzeczeniem Sądu Najwyższego asesorzy sądowi nie mogą orzekać w żadnej sprawie. Podała, że sprawa ze skargi na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych jest dla niej ważna i wymaga ponownego rozpoznania bez naruszania prawa procesowego. Pełnomocnik procesowy skarżącej w piśmie z dnia 21 grudnia 2008 r., ponownie powołując art. 271 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wskazał, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 24 października 2007 r. SK 7/06 uznał przepis art. 135 § 1 Prawa o ustroju sądów powszechnych za niezgodny z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Podał, że zgodnie z tym wyrokiem, opublikowanym w dniu 5 listopada 2007 r. (Dz. U. Nr 204, poz. 1482), wymieniony przepis utraci moc obowiązującą z upływem 18 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej, natomiast czynności sędziowskie asesorów sądowych nie podlegają wzruszeniu na podstawie art. 190 ust. 4 Konstytucji. W dalszej części pisma pełnomocnik wskazał na konsekwencje uznania niekonstytucyjności przepisów o asesorach, odniósł się do możliwości badania przez sąd administracyjny niekonstytucyjności ustaw oraz wskazał, że skarżąca wnosi o zmianę wyroku z dnia 6 lipca 2006 r. poprzez orzeczenie zgodnie z żądaniem skargi na decyzję organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa, można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Zgodnie z art. 279 powołanej ustawy, skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Skargę o wznowienie postępowania – stosownie do art. 277 ppsa – wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Zgodnie z art. 281 ppsa, na rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i odrzuca wniosek, jeżeli brak ustawowej podstawy wznowienia albo termin do wniesienia skargi nie został zachowany. Sąd może jednak po rozważeniu stanu sprawy połączyć badanie dopuszczalności wznowienia z rozpoznaniem sprawy. Instytucja wznowienia postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym skierowanym przeciwko prawomocnemu orzeczeniu. Taki charakter tego środka prawnego powoduje, że wznowienie postępowania może nastąpić jedynie wówczas, gdy skarga o wznowienie postępowania sądowego wniesiona została z zachowaniem ustawowego terminu oraz oparta została na jednej z podstaw ściśle określonych w ustawie. W przedmiotowej sprawie bieg terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowego należy liczyć od dnia, w którym skarżąca dowiedziała się o podstawie wznowienia. O tym, że w składzie sądu, który wydał wyrok z dnia 6 lipca 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 2226/05 uczestniczył asesor sądowy skarżąca dowiedziała się najpóźniej w dniu doręczenia jej pełnomocnikowi (mężowi), odpisu wyroku z uzasadnieniem. Doręczenie wyroku z uzasadnieniem nastąpiło w dniu 4 sierpnia 2006 r. (karta nr 124 akt postępowania sądowego o sygn. II SA/Wa 2226/05). Od dnia następnego, tj. 5 sierpnia 2006 r. skarżąca – uznając, że w wydaniu orzeczenia brała udział osoba nieuprawniona – miała możliwość żądania wznowienia postępowania sądowego. Termin trzymiesięczny do wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowego upłynął w dniu 6 listopada 2006 r. (dzień 5 listopada 2006 r. był dniem ustawowo wolnym od pracy – niedziela). Skarżąca skargę o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem z dnia 6 lipca 2006 r. złożyła w dniu 21 stycznia 2008 r., a zatem z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 277 ppsa. Również pismo skarżącej z dnia 2 stycznia 2008 r., w którym prosi o podanie składu sądu orzekającego w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 2226/05, nie może być uznane – nawet gdyby przyjąć, że już to pismo stanowi skargę o wznowienie postępowania – za złożone w ustawowym terminie. O tym bowiem, że w składzie sądu brał udział asesor sądowy strona dowiedziała się już z chwilą doręczenia odpisu wyroku z uzasadnieniem. Wniesienie skargi o wznowienie postępowania po upływie 1 roku i 4 miesięcy od dnia, w którym skarżąca dowiedziała się o podstawie wznowienia, czyni skargę niedopuszczalną. Sąd wskazuje przy tym, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 października 2007 r. SK 7/06 został wydany w odniesieniu do przepisów ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.), a ustawa ta ma zastosowanie w odniesieniu do sądów administracyjnych jedynie w zakresie nieuregulowanym w ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Nadto, stosownie do art. 272 § 2 ppsa, w sytuacji określonej w § 1 tego artykułu skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie 1 miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Powołany wyrok Trybunału Konstytucyjnego wchodzi w życie z upływem 18 miesięcy od dnia ogłoszenia w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. Wyrok opublikowany został w Dzienniku Ustaw z dnia 5 listopada 2007 r. (Dz. U. Nr 204, poz. 1482). Podkreślenia wymaga przy tym jednak, iż Trybunał orzekł, że czynności asesorów sądowych, o których mowa w art. 135 § 1 ustawy powołanej w części I wyroku, nie podlegają wzruszeniu na podstawie art. 190 ust. 4 Konstytucji. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 281 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.